Marvel vs. Capcom 3: Fate of Two Worlds

Marvel vs. Capcom 2 werd ten tijde van zijn release geroemd als veruit de beste game in de “Versus”-reeks, waarin personages uit verschillende gamereeksen de vuisten tegen elkaar opnamen. Het is niet verwonderlijk dat een kassucces als dit ook een sequel moest krijgen en al spoedig begon het te gonzen van de geruchten. Wanneer we vervolgens een heel decennium doorspoelen, tot het jaar 2010, krijgt Marvel vs. Capcom 3: Fate of Two Worlds eindelijk vaste vorm. Alle hectische en kleurrijke actie die de vorige games zo geliefd maakten, nu in 3D en ogenstrelende high-definition. Wat kan een mens nog meer willen? Tijd om erachter te komen of we met een nieuwe sensatie te maken hebben, of deze knoktitel ons op onze honger laat zitten. Ready? Fight!

Het kwaadaardige meesterbrein Doctor Doom heeft de schurken van het Marvel-universum opgetrommeld en een coalitie gesloten met de al even kwaadwillige Albert Wesker. Samen willen zij hun eigen werelden samenbrengen en als tweetal erover heersen. Ze trekken echter de hoogst ongewilde aandacht van een kosmische kracht die zo enorm is dat ze beide dimensies zonder enig probleem zou kunnen vernietigen. Om dit te vermijden, slaan schurken en helden de handen in elkaar en bundelen ze hun krachten om het naderende onheil een halt toe te roepen.

Van het verhaaltje moet deze game het duidelijk niet hebben, maar dat lijkt een traditie te zijn in de “Versus”-franchise. Als amalgaam van verschillende reeksen draait het in deze game niet zozeer om een coherent verhaal, dan wel een fantastische gameplay-ervaring te bieden. Om ons die ervaring te brengen, kan deze game steunen op sterke voorgangers en doet dat dan ook.  Marvel vs. Capcom 3 maakt gebruik van het besturingssysteem met de vier facebuttons dat werd geïntroduceerd in het tweede deel. Lichte, medium, zware en speciale aanvallen kunnen worden afgewisseld met zogeheten assists (tappen van linker- of rechterbutton) of tags (één van de buttons ingedrukt houden om een teamgenoot op het veld te brengen). In een poging om de game toegankelijker te maken voor nieuwkomers in het genre, doet Simple Mode zijn intrede. Hierin kunnen de meest geschifte combo’s moeiteloos uit de mouw worden geschud door het combineren van de X- en A-knoppen. Het probleem met Simple Mode is echter dat deze zo beperkt is dat ruim de helft van de moveset van elk personage niet meer kan worden uitgevoerd. Dit geeft meer doorwinterde spelers een duidelijk strategisch voordeel, maar maakt de leerdrempel enkel maar hoger.

De zogeheten hyper combo’s (of super moves) vormen een vitaal onderdeel van de gameplay. Deze kun je door een druk op de linkertrigger ook met alle personages in je team tegelijk uitvoeren, op voorwaarde dat je drie super bars ter beschikking hebt. In Simple Mode heeft elk personage slechts één zo’n combo ter beschikking, tegenover drie in Normal Mode. Het loont dus duidelijk de moeite om beter te worden in de game. Op zich een fijn principe, maar in de praktijk wil het weleens anders lopen. Daarover later meer.

Grafisch ging men in Marvel vs. Capcom 3 voor de full-on comic-stijl. Een aanpak waar Capcom niet bang voor lijkt te zijn, vermits ze eerder al kozen voor Japanse inktschilderingen voor Street Fighter IV. Het is allemaal net een beetje anders, en dat lijkt hen goed af te gaan, want grafisch is Marvel vs. Capcom 3 het zoveelste schot in de roos voor de Japanse gigant. Ook lijkt de game niet bijster veeleisend te zijn voor je console, gezien de bijna onbestaande laadtijden tussen gevechten door. Op enkele grafische glitches na, die te pas en te onpas opduiken, een bank vooruit en een kus van de juffrouw. Ook qua muziek valt er niets te klagen in deze game. Vooral de “Classic” versie van de soundtrack is geweldig en doet de hele sfeer van de game alle eer aan.

De gameplay van Marvel vs. Capcom 3 is ondanks de doordachte wijzigingen tegenover de eerste twee delen echter helaas één van de zwakste punten. Er zijn niet voldoende manieren om cheap gespam af te straffen: “Advancing Guards” (parries ofwel getimede blocks om geen block damage op te lopen) zijn erg moeilijk uit te voeren voor iemand die geen doorwinterde prof is en ook de counters die je uit je mouw kan schudden om air combo’s af te straffen zijn niet bepaald eenvoudig en brengen te weinig schade toe. Het is dan ook niet verwonderlijk dat naar hartelust spammen één van de beste manieren is om ver te komen in deze game: zo’n beetje alle hooggeplaatste spelers op de leaderboards zijn spammende onverlaten, en ook door singleplayer kun je je spamhartje ophalen. Dat is natuurlijk ook mede te danken aan de A.I. die helemaal kaduuk is wanneer je één bepaalde move gebruikt, wat een traditie lijkt te zijn bij de fighters van Capcom.

We tasten de beerput nog een heel stuk dieper af wanneer we online gaan. De ranked servers ondervinden namelijk ernstige problemen (inmiddels door Capcom erkend en als “toekomstig project” gekwalificeerd om zo snel mogelijk te fiksen) en wanneer we binnenraken, worden we doorgaans getrakteerd op spammers, mensen die Dante, Deadpool en Sentinel kiezen, of mensen die gewoon quitten als het hen niet aanstaat dat je hen net iets te hard op hun online bakkes aan het geven bent. De straf voor ragequits (doorgaans een loss op de teller) is voor de zoveelste keer niet aanwezig in de eerste build van een game die door Capcom gereleased wordt, en het luide gezucht van miljoenen tegenstanders van DLC/patches weergalmt door de wandelgangen bij X-Power. Ook het ontbreken van een Spectator Mode laat alom gemor weerklinken. De netcode gaf ons niet al teveel vreselijke problemen, maar is ook alleszins niets om over naar huis te schrijven. Vooral bij spelers van over de plas kregen we behoorlijk wat lag te verduren.

Het is al bij al erg moeilijk om te zeggen dat Marvel vs. Capcom 3 een slechte game is, maar hij heeft – althans voor ons – de hoge verwachtingen na ruim een decennium hype niet ingelost. De zwakke gameplay die uitnodigt tot spammen, de vreselijke online support en een algemeen gebrek aan opties maken dat het geheel flink wat tekortkomingen heeft. Niet zulke tekortkomingen dat het geheel er onspeelbaar door wordt, maar genoeg om enkele tikken op de vingers te krijgen voor een hoop gemist potentieel.