Lost Planet 2

Lost Planet: Extreme Condition verscheen drie jaar geleden en kwam ondanks enkele opvallende gebreken toch sterk uit de hoek met een toffe setting, fantastische beelden, belachelijk grote wapens, te gekke Vital Suits (lees: mechs) en ontzagwekkende eindbaasgevechten. De basis voor een succesvolle franchise werd met andere woorden toen al stevig neergepoot. Al deze elementen zijn nog steeds ruimschoots present in Lost Planet 2, maar Capcom heeft zich tijdens het ontwikkelingsproces laten verleiden door het toenemende succes van coöperatieve spelmodi en dat heeft achteraf gezien verstrekkende gevolgen voor de eenzaat, die destijds zo genoten heeft van de solocampagne. Hoewel het sneeuwlandschap uit het eerste deel door de toenemende temperaturen grotendeels is verdwenen en ingeruild voor weelderige jungles en dorre woestijnvlaktes, blijven we in Lost Planet 2 door enkele foute keuzes toch een beetje in de kou staan.

Doordat Capcom zich voor de volle honderd procent heeft gesmeten op het coöperatieve aspect van Lost Planet 2, zijn ze namelijk vergeten om het spel ook aantrekkelijk te maken voor het solopubliek. Of je nu alleen speelt of niet, je moet altijd een (multiplayer)lobby opstarten, de instapmogelijkheden voor andere spelers invoeren (offline, online of enkel voor vrienden), het startpunt van de volgende missie aanduiden, de moeilijkheidsgraad selecteren, het aantal computergestuurde teamleden kiezen, enzovoort. De keuze voor het gebruik van de lobby is met het oog op (online) samenspel meer dan begrijpelijk, maar voor spelers die geen coöperatieve carrière ambiëren had de Japanse ontwikkelstudio beter een waardig alternatief bedacht.

Het is hun manier om aan te tonen dat het eigenlijk helemaal niet de bedoeling is om de campagne in je eentje te klaren. De missies, doelstellingen en eindbaasgevechten zijn zo ontworpen dat je ze met een team van vier moet aanpakken. Wie alleen speelt mag daarbij rekenen op de hulp van maximaal drie AI-partners, maar hun artificiële intelligentie laat serieus te wensen over en in de praktijk fungeren ze enkel als lokaas voor zowel de menselijke tegenstanders als de inheemse Akrid. Het inlijven en activeren van data posts (een essentieel onderdeel van de hernieuwde gameplay dat zorgt voor een handige map in beeld en tevens functioneert als respawnpunt) lukt nog net, maar bij de ingewikkeldere objectieven en gevechten laten ze flink wat steekjes vallen en staan ze vaker in de weg dan dat ze helpen.

Door hun middelmatige optreden loop je constant van hot naar her en dat haalt niet alleen het tempo onderuit, maar het stuwt ook de moeilijkheidsgraad tot ongekende hoogte met een heleboel ergernissen tot gevolg. Hard labeur maakt overwinningen eens zo mooi, maar we zijn niet opgezet dat een spel zoveel frustratie vraagt voordat het de speler een beetje voldoening teruggeeft. De grootste afknapper komt voort uit het Battle Gauge-systeem, wat in feite de respawnmeter is. Sneuvelen en respawnen heeft negatieve gevolgen voor het metertje en wanneer deze helemaal leeg is, word je terug naar het begin van de missie verwezen. Je kunt je levensbalk wel aanvullen met de vergaarde Thermal Energy (of kortweg T-Eng), het goedje dat in het voorgaande deel nog broodnodig was om de extreme koude te trotseren, maar in Lost Planet 2 alleen noodzakelijk om stand te houden tijdens de vele gevechten. Toch zul je samen met de drie computergestuurde idioten overdreven veel het loodje leggen en tot vervelens toe missies moeten herspelen. Het maakt van Lost Planet 2 meer een vervelende uithoudingsproef dan een amusante game.

Een deel van de frustratie en minpunten verdwijnt echter als sneeuw voor de zon wanneer je samen met enkele menselijke teamspelers ten strijde trekt. Met twee man in split-screen (waarbij we maar niet kunnen begrijpen waarom Capcom heeft gekozen om het beeldscherm niet optimaal te benutten) of met vier man via Xbox Live of System Link. Je loopt niet meer achter de feiten aan en de taken worden netjes onder mekaar verdeeld. Het Battle Gauge-systeem komt tevens iets beter tot zijn recht. Het is nog verre van perfect, maar je hoeft tenminste geen missies meer te herspelen omdat de kunstmatige intelligentie het voor de zoveelste keer liet afweten. De technische zijde van het coöperatieve aspect is wel niet meer van deze tijd. Het is niet mogelijk om deel te nemen aan missies die reeds begonnen zijn en alle spelers moeten tevens even ver gevorderd zijn. Ben je nog niet verder geraakt dan de derde episode en zijn je vrienden bezig met de missies uit episode vijf? Dan behoort het dus niet tot de mogelijkheden om mee te spelen. Genregenoten staan wat dat betreft al veel verder. Naast de coöperatieve campagne biedt Lost Planet 2 ook een competitief multiplayerluik waaraan tot zestien spelers kunnen deelnemen. Deze modus is verrassend uitgebreid en herbergt de bekende spelmodi zoals Team Elimination, Elimination, Grab The Post en Territory Control. Door het motiverende beloningsysteem en het talrijke customization-aanbod loont het absoluut de moeite om hier wat tijd in te stoppen.

Tot slot willen we nog even kwijt dat Capcoms eigen MT Framework-engine weer hoge ogen gooit. De gevarieerde locaties zien er stuk voor stuk schitterend uit, maar het zijn toch de kolossale Akrid-monsters van het type G die de show stelen. Die tussen- en eindbazen leveren niet alleen de leukste gevechten van het spel op (in de coöperatieve modus uiteraard) maar zijn tevens imposant om naar te kijken. Soms verslikt het spel zich wel eventjes in de chaotische actie maar die momenten zijn gelukkig schaars. Concluderend kunnen we stellen dat Lost Planet 2 voldoende te bieden heeft voor iedereen die op zoek is naar een leuke coöperatieve derdepersoons actiegame. Samen met een paar vrienden wordt het aantal irritaties op zijn minst gehalveerd en de overige minpunten neem je al snel voor lief. Wie van plan was om Lost Planet 2 aan te schaffen voor de singleplayercampagne laat die plannen beter varen, want in je eentje is het een aaneenschakeling van frustraties en ellende.