Lost Cities

XBLA is al geruime tijd een uitstalraam waar goedkopere games in alle mogelijke genres aan het massapubliek gepresenteerd worden. Velen onder ons hebben de klassieke kaart- en/of bordspellen ondertussen al ergens op een stoffige zolder opgeborgen, maar om terug wat meer licht op de ingenieuze spelconcepten te werpen die zeer zeker nog aanwezig zijn, kiezen ontwikkelaars er voor om de kartonnen borden en speelkaarten ook in digitaal formaat aan te bieden. Eerder al konden mensen een kaartje leggen in UNO of het land domineren in een spelletje Carcasonne. Vanaf heden is het eveneens mogelijk om op expeditie te trekken naar de exotische steden van Lost Cities, een spel dat als sinds 1999 bij de betere lokale gezelschapsspelenboer te verkrijgen is.

Op zich is Lost Cities een vrij simpel concept. Het speeldeck bestaat uit 60 kaarten en verder zijn er 5 kaarten die op tafel gelegd worden die de verschillende exotische steden, elk met een verschillend kleurenpallet, moeten voorstellen. Ook het deck zelf is uit deze vijf kleuren opgebouwd met natuurlijk 12 kaarten per kleur. Iedere kleur bestaat dan weer uit 9 expeditiekaarten, genummerd van 2 tot 10 en 3 investeringskaarten die onder de centrale kaarten gespeeld kunnen worden. De bedoeling van het spel is om een expeditie naar alle vreemde steden te plannen en daar dan een stapel punten te scoren. De eerste maal dat een expeditiekaart op een stad speelt, zal je een score van -20 voor die bepaalde expeditie krijgen, dit bedrag vermindert dan nog met de waarde die op de kaart vermeld staat. Dus speel je een kaart van 10 dan zit je van bij de start met een score van -10. De expeditiekaarten moeten van de lage naar de hoge numerieke waarde die op de kaart vermeld staat gespeeld worden. Speel je om te beginnen een nummer 8-kaart uit, dan kan je deze expedite alleen nog maar met kaarten 9 en 10 vervolledigen en zijn alle lager genummerde kaarten compleet waardeloos.

Voor je een expeditiekaart op een nieuwe stad speelt, kan je ook een investeringskaart spelen moest je deze in handen hebben. Een investeringskaart verdubbelt het aantal punten van je expeditiekaarten maar je start dan ook onmiddellijk met een negatieve score van -40 op die bepaalde stad. Alle 3 de corresponderende investeringskaarten kunnen op elkaar gestacked worden, om de vermenigvuldiger van je expeditiekaarten op x4 te plaatsen, maar hou er dan ook rekening mee dat je onmiddellijk op een score van -80 getrakteerd wordt. Wanneer je geen enkele kaart meer in je hand kan spelen, dan moet je er eentje verwijderen. Deze kaart wordt dan bovenop de stad zelf gelegd en ben je verplicht om de bovenste kaart van het deck te nemen. Je kan ook de verwijderde kaarten van je tegenstander terug in je hand nemen. Wanneer je een kaart gespeeld hebt en je moet een nieuwe kaart bijnemen, kan je er ook voor kiezen om de bovenste kaart die op één van de vijf steden ligt in jou hand te nemen en opnieuw in het spel te betrekken. Dit zorgt er voor dat je je tegenstander nauwlettend in het oog moet houden, want een foute kaart verwijderen kan je nog verder in het verlies duwen of een moment van oplettenheid kan je veel punten kosten als je een beetje onbesuisd de bovenste kaart van het deck neemt. Het spel eindigt wanneer alle kaarten uit het deck op zijn en dan is het tijd om de punten te tellen, met als logische gevolg dat de persoon met het hoogste aantal tot winnaar van de desbetreffende ronde gekroond wordt.

Het concept klinkt misschien wat vreemd en wanneer de korte tutorial op je scherm verschijnt, zal menig speler nog steeds niet weten wat die verdomde Britse ontdekkingsreiziger je allemaal probeert wijs te maken. Het spel leer echter vrij snel wanneer je zelf eindelijk de beslissingen maakt en na amper één ronde zal het concept geen geheimen meer voor je hebben en kan de pret beginnen. Het spel is zeker niet voor iedereen en mensen die geen interesse in klassieke gezelschapsspelletjes hebben, zullen ook aan deze digitale versie weinig pret beleven. Er is wel een multiplayer modus aanwezig via Xbox Live (offline multiplayer moeilijk gaan zonder de kaarten van je tegenspeler te zien), maar als je niemand op je vriendenlijst hebt staan die de game ook in zijn bezit heeft zal het zeker enige tijd duren alvorens je een medespeler via de matchmaking service weet te vinden. Ook het presentatie gehalte van Lost Cities is geen hoogvlieger. Een tafel met enkele kaarten, wat kleine ontploffinkjes tijdens een overwinning, maar voor het overige is er niets speciaal te bemerken. Lost Cities doet wat het moet doen, namelijk een kaartspel in volle glorie naar het digitale tijdperk vertalen. Alleen zal het weinig bombastische gehalte van de game niet veel aandacht weten te trekken en is het voor een prijskaartje van 800 microsoftpunten niet het meest aantrekkelijke pakketje op de service. Mensen die van dit type games genieten, zullen zeker plezier kunnen beleven aan Lost Cities, maar ondanks Live Vision ondersteuning eerder hunkeren naar een taktische tête-a-tête aan de plaatselijke koffietafel. Geen slechte game, maar het spel doet niets speciaal met zijn gedigitaliseerde overgang.