Lode Runner

King Kong of Manic Miner

Vele grote namen uit het althans voor mij begintijdperk der videogames (eind jaren '70, begin jaren '80) vinden vandaag de dag hun weg naar de nieuwste generatie consoles dankzij de digitale distributie. Maar al te vaak beperkt het team achter de port zich tot een likje vernis, zonder het meestal versleten spelconcept te renoveren, met Space Invaders Extreme (XP-review, 8/10) als de spreekwoordelijke uitzondering hierop. Nee, de gameplay van heel wat pioniergames heeft de tand des tijds niet goed doorstaan. Lode Runner is er eentje uit 1983 en behoort dus tot de risicogroep. Douglas Smith begon als student aan Kong om het na verfijning onder de naam Miner aan Brøderbund trachten te slijten. Hij ving echter bot, maar gaf niet op en de game boekte na nog meer aanpassingen uiteindelijk succes, ditmaal onder de naam Lode Runner. In 1984 volgde een tweede deel met verbeterde controls en tot op heden bleef het vervolgen regenen op zowat elk platform (behalve Amiga blijkbaar) plus zelfs enkele exclusieve gezelschapspelen. Het succes van de beginjaren kon echter nooit geëvenaard worden, verre van zelfs. Toch levert de collaboratie van Tozai Games met SouthEnd – samen werkten deze studio's overigens ook aan R-Type Dimensions – een spel dat voor het volle pond trouw blijft aan het origineel.

Lode Runner

Na de optionele veertien oefenlevels begint het echte werk. Voor de singleplayer “Journey” werden tachtig nieuwe mappen en zestien bonuskamers bedacht. Daarin tracht je al het goud op te rapen door te rennen, ladders op te klauteren en afgronden te overbruggen. Springen kan onze goudzoeker niet. Ondertussen word je achterna gezeten door een meute intelligente en oneindig respawnende vijanden die je personage insluiten en vermoorden. Het enige verweer hiertegen is de bodem links en rechts onder je voeten stukschieten met respectievelijk de linker- en rechtertrekker, tenminste als de ondergrond niet te hard is. De ontstane valkuil slokt heel even één tegenstander op waardoor je wat ademruimte krijgt. Speciale blokken maken de zaken nog wat gecompliceerder door onder andere lawines te veroorzaken. Na alles verzameld te hebben, opent de uitgang - behalve in Hang On, de hectische overlevingsmode met diens acht exclusieve mappen. Iets rustiger gaat het er aan toe bij Puzzle. In deze vijftig mappen ligt de nadruk op het ontrafelen van de enige correcte route, waarbij het manipuleren van voorwerpen en vijanden meestal uitkomst biedt. Je kan deze spelvarianten ook coöperatief met twee tackelen, lokaal en via Live. Voor zowel Co-Op Puzzle (zesentwintig levels) als Co-Op Journey (achtenveertig levels en twaalf bonuskamers) werden de stages daartoe zodanig aangepakt zodat je wordt gedwongen samen te werken door bijvoorbeeld op de andere zijn schouders te gaan staan. Je kan elkaar trouwens opnieuw tot leven wekken, iets wat je zeer frequent zal mogen doen. Vier spelers kunnen het tegen elkaar opnemen op de twaalf mappen in Last Man. Ga je hierin dood, dan verander je in een slechterik en jaag je de overlevenden mee op. Lode Runner kort samenvatten kan je in drie woorden: groot, hard, snel. Gelukkig kan je op elk punt waar je gepasseerd bent, de draad opnieuw oppikken en heb je dus in feite oneindige levens, maar toch blijft het een uitermate moeilijke game, naar ik vrees zelfs iets té voor de meesten onder ons. Maar goed, in het internettijdperk vind je altijd wel ergens een oplossing (YouTube bleek bijzonder informatief). Het succesvol oplossen van een puzzel gaf mij alvast veel voldoening.

Wat ik zeker dien te vermelden, is de op Xbox 360 vrijwel unieke level editor. Zonder tussenkomst van moderators kan je de eigen creaties niet alleen spelen, maar ook over Live delen. Perfect is het nog niet, want je kan de ontwerpen niet op de server stockeren, dus zowel de uploader als downloader moeten een online kamertje delen. Toch is dit een bescheiden stap in de goede richting.

Sound of Music

Grafisch smeekte Lode Runner natuurlijk wel om een stevige opknapbeurt. Uitgerekend hierop werd het spel in een ver verleden afgerekend in de pc-magazines van weleer (C&VG nummer 41, 1985), waardoor hoge reviewscores uitbleven. Stilstaan was dus geen optie voor de makers en dat resulteert in een mooie maar nooit spectaculaire metamorfose. Het single screen-speelveld is nog steeds tweedimensionaal, maar de 3D-objecten en de leuke effecten waarbij bijvoorbeeld het decor een beetje uit de tv springt naarmate je de rand van de map nadert, creëren een fris ogend diepte-effect. Ook de animaties zijn vlekkeloos en ik kon de motor op geen enkel moment op een foutje betrappen. Zodoende blijft de actie overzichtelijk, niet onbelangrijk in dit supersnelle spel. Een gemis is dat je niet kan opteren voor de pixelbrij van vroeger, iets wat vooral retrofans zullen beamen, maar dit wordt een beetje gecompenseerd door het handvol thema's. Ook ontbreekt elk spoor van filmpjes waarin het verhaal uit de doeken gedaan wordt. Om dit te achterhalen moest ik gaan spieken op een vergeelde advertentie (Sinclair User nummer 33, 1984). Je bent blijkbaar een galactische commando, diep in het vijandelijke gebied van het Bungeling Empire. Je opdracht: het gestolen goud recupereren. Voilà!

Het kan echter verkeren, want terwijl de makers kunnen pochen met een geslaagde visuele makeover en zelfs de tijd namen om een klein virtueel museum te integreren – iets waar maar al te vaak amper aandacht aan besteed wordt – kan hetzelfde niet gezegd worden van het geluid. De muziek is, op de openingstune na, onopvallend en saai, de geluidseffecten hooguit functioneel. De gezapige melodietjes passen daarenboven niet bij de flitsende gameplay die je opwacht. Zo verliest de presentatie uiteraard een pak van haar uitstraling, beeld en klank gaan nu eenmaal hand in hand.

Home Alone

Het kostenplaatje voor al deze goudklompen bedraagt 1200 Microsoft Punten. Niet duur in verhouding tot de vele uurtjes die je uit deze game kunt persen, maar het grote publiek blijkt enkel bereid om – overigens met reden – deze som af te dokken voor AAA-games zoals Battlefield 1943. Dit heeft natuurlijk zijn impact op de online community met nul spelers tot gevolg en bijgevolg ook geen lobbies waarin je levels kan delen. Echt jammer, want dit interessante spel verdient beter. Het verhaal van hoe een misplaatste prijspolitiek het lot van een potentiële klassieker kan bezegelen...