Lips: Number One Hits

Je kent het genre dat met SingStar op de PlayStation 2 volwassen werd onderhand wel, het in onvervalste karaokestijl “meezingen” met bekende en minder bekende liedjes is uitgedraaid tot een heuse rage en Xbox wil natuurlijk graag een graantje meepikken van dat succes. Microsofts tweede charmeoffensief, luisterend naar de naam Lips: Number One Hits, blijkt echter – op (uiteraard) de muziekselectie, wat visuele opfrissingen en een fonkelnieuwe, maar door het vele contacteren van de Live-server trager reagerende gebruikersinterface na – een quasi identieke kopie van het origineel te zijn. In praktijk wil dat zeggen dat deze tweede bij ons verschenen SKU een zogenaamde standalone expansion is, je hebt met andere woorden de originele game niet nodig om van de 40 nieuwe tracks die op deze cd geperst zijn te proeven. In het doosje vind je tevens een voucher terug voor vijf extra liedjes, te kiezen per bundel (Hearts & Heartbreak, Turn It Up To 11 en/of House Party) op de daartoe aangemaakte website “plus5”, doch het niveau van deze promo’s is ronduit bedroevend. Gelukkig bestaat er zoiets als iTunes en kon ik, na een stukje te hebben beluisterd (wat dus niet kon op de site), het minst slechte pakketje kiezen. Dan waren we beter af met de gratis DLC bij de eerste Lips, a-ha’s Take on Me, althans mocht die ooit gewerkt hebben in Vlaanderen (niet dus). We zullen het dan maar positief bekijken, ditmaal lukt het wonderbaarlijk wel.

Uit mijn recensie van Lips bleek dat ik niet bepaald warm liep voor deze game (lees de tekst er zeker even op na wil je de ins en outs van de gameplay kennen, hoewel ik hier eerlijkheidshalve aan wil toevoegen dat na de significante Power Pack-update het geheel toch iets aangenamer om spelen werd), daartoe was onder andere de kwaliteit van nummers naar mijn smaak iets te wisselvallig. Ditmaal lijken die liedjes van een gemiddeld hoger niveau te zijn. Zo hoort het natuurlijk met songs die in één of andere (soms dubieuze) chart op nummer één hebben gestaan, maar toch blijkt niet elke hit een even geschikte meezinger te zijn, laat staan interessant om veel Sterrenpunten mee te verdienen. Wel zijn de ritmische accenten (het handenklappen, je showtjes met de microfoon) ditmaal beter geïntegreerd, doch nu kunnen minder muzikanten in spe ervan genieten, namelijk vier in plaats van de maximaal zes (als je ook vier controllers aansloot) uit het eerste deel. Nieuw dan weer is de integratie van je Avatar in het spel, een toevoeging die zeker bijdraagt tot de feestsfeer. Lips: Number One Hits zet dus enkele foutjes van het origineel recht, maar gaat vervolgens compleet uit de bocht. Immers, om de tracks van de andere Lips-cd’s af te spelen, moet je van schijfje wisselen, iets wat een enkele keer niet overdreven storend zou zijn, maar zelfs het installeren van beide delen op je harde schijf bleek geen soulaas te bieden en het veranderen gaat op de koop toe tergend traag. Daarenboven mag je het vergeten om 1000 punten bij je gamerscore op te tellen, er werden er enkel 250 toegevoegd aan de bestaande achievementlijst van Lips. Oké, 500 daar ondertussen ook die van het net verschenen Party Classics (het derde deel dus) online zijn gegaan. Maar goed, in de latere SingStar-delen kan je zelfs geen enkele nieuwe trofee winnen.

Stop... Hammer time!

Je kan bijgevolg stellen dat aan 50 euro voor de versie inclusief twee overigens duurzame microfoons (40 zonder) je een goede deal krijgt als nieuweling in het Lips-universum en ook voor de veteranen die zich kunnen vinden in de 40 verse clips is dit een goedkope update. De bezitters van de originele Lips kunnen evenwel voor diezelfde prijs een twintigtal liedjes downloaden van de Marketplace die geheel hun gading zijn. Wat mezelf betreft, ik ben meer te vinden voor de op één band toegespitste titels als SingStar Queen en ABBA op de PS3 in plaats van de goedbedoelde mixen van artiesten uit de overige titels. Hoewel, ik maak daar graag één uitzondering op, op de PS2 dan nog, met name (alweer) SingStar Studio 100. Wie zingt er immers niet graag mee met Kabouter Plop, Mega Mindy en Anubis! En hiermee haal ik nog een sterk punt aan van de concurrentie: gelokaliseerde versies, hoewel nog niet overdreven vertegenwoordigd, want naast Studio 100 is er enkel het volledig Nederlandstalige “Zing mee met Disney” verschenen op de PS2. De Spanjaarden en Duitsers hebben dan meer geluk want zij hebben wel recht op titels van eigen bodem met respectievelijk Lips: Canta en Español & Lips: Deutsche Partyknaller. Toch even opmerken dat je wel degelijk van schermteksten in onze taal kan genieten op voorwaarde dat je de landinstellingen in het Dashboard aanpast van Belgium naar (The) Netherlands. Misschien tijd, dames en heren bij Microsoft, dat jullie ook dat wat gebruiksvriendelijker maken?

Tot conclusie: als dit je eerste kennismaking met Lips is/wordt, mag je gerust een puntje bijtellen bij de eindscore. Voor alle anderen is dit gewoon een scherp geprijsde, maar omslachtige uitbreiding van je muziekcatalogus. Het is echt wel een gemiste kans om Lips naar een even legendarisch niveau (ondanks de relatief goede verkoopscijfers) als dat van de rivalen te tillen. En dan heb ik het niet zozeer over de tot horens toe hierboven aangehaalde PS-franchise, maar over rockbands en gitaarhelden die zoveel meer te bieden hebben dan het louter vocale werk. Topgames die je door hun ronduit schitterende gameplay aan je instrument of microfoon gekluisterd houden in de zelfs mindere liedjes en dat kan ook deze Lips simpelweg niet.