Lips

1. Infinite Noise Of The Inner Soul – iNiS

Een tijdje geleden had ik een onderhoudende babbel met Max, de eigenaar van een videogamewinkel in het Leuvense. Daaruit bleek nog maar eens dat de Xbox 360 vaak geassocieerd wordt met de hardcore gamer, ondanks de vele inspanningen van Microsoft om het brede publiek te bereiken. Met het muziekspel Lips, geruggensteund door de aantrekkelijk geprijsde console en de New Xbox Experience, start Microsoft een nieuw charmeoffensief in een poging vele families voor zich te winnen, iets waar Nintendo de laatste jaren zo wonderbaarlijk in slaagt. Als ontwikkelaar koos men het Japanse iNiS, een in 1997 opgerichte softwarestudio die sommigen misschien kennen van het nooit in Europa verschenen Gitaroo Man (PS2 en PSP) en het ondanks de lovenswaardige kritieken amper verkopende Elite Beat Agents op DS. Toch mag je met iNiS spreken van een developer met naam en faam in het genre, de juiste keuze met andere woorden.

2. I Hear Your Voice – Prince

Bij het spel krijg je twee draadloze microfoons (en bijbehorende AA-batterijtjes) meegeleverd en dat inbegrepen in de aankoopprijs van ongeveer 60 euro. Al van bij de start was het een haat-liefde-verhouding tussen mij en de microfoons. Het synchroniseren met de Xbox 360 verliep bijzonder moeizaam door enerzijds de onduidelijke instructies en anderzijds het ontbreken van een specifieke sync-knop, want het toen al door me vervloekte accessoire beschikt enkel over een multifunctionele aan-uit-knop. Na een tijdje daagde het me dat de korte blauwe flitsen van de LED-indicator(en) toch bevestigden dat ik het onding (ondertussen al een tiental maal) succesvol gekoppeld had. Doordat de mic echter niet wordt herkend als controller maar als stevig uit de kluiten gewassen headset, was dit niet zichtbaar op de “Ring of Light”. Verwarring troef.

De micro wordt in de reclame aangeprezen als bewegingsgevoelig, maar verwacht geen Wii-toestanden. Toch speelt deze motion sensitivity een belangrijke rol, want met een bruuske beweging activeer je de Star Stream, onontbeerlijk wil je een topscore halen. Verder kan je met de microfoon schudden om hem uit de slaapstand te halen of ermee in de handen klappen op het ritme van de muziek (wat overigens een ronduit irritant geluid produceert). Het meeste opvallen doet natuurlijk de heldere, veelkleurige LED-verlichting die moet bijdragen tot de feeststemming. Zelf heb je daar tijdens je show weinig oog voor, hooguit kijk je snel welke de blauwe of de rode speler is, maar het straalt toch een zekere klasse uit. De microfoon herkent overigens goed je toonhoogte en stemvibratie zonder dat je daarbij je amandelen schor moet zingen, mits je hem op een correcte afstand houdt. Gelukkig maar, aangezien je stem ook hoorbaar is op de tv, bovenop die van de ongetwijfeld meer getalenteerde zanger. Bizar genoeg houdt de micro geen rekening met het feit of je al dan niet de juiste tekst eruit flapt. Een gegeven dat ik vervolgens dankbaar misbruikte door in plaats van te fluiten in “Young Folks” van Peter Bjorn and John, te neuriën, want ook daar maakt hij geen onderscheid tussen.

3. Thank You For The Music – ABBA

Bij het opstarten van de game worden we getrakteerd op 40 songs, de meeste met de originele videoclip. Daarbij zijn heel wat genres vertegenwoordigd, van rock met “Amazing” van Seal tot country met “Ring Of Fire” van Johnny Cash en dat over een periode van bijna 50 jaar, met als uitersten “Stand By Me” van Ben E. King uit 1961 en als recentste, uit 2008, “Mercy” gezongen door Duffy. Voeg daar nog enkele grote hits aan toe zoals “Another One Bites The Dust” van Queen of “Listen To Your Heart” van Roxette, en je lijkt af te stevenen op een mooie muziekcollectie. Toch is dit alles behalve een “Greatest Hits”-compilatie geworden aangezien er ook een heleboel nummers bij zitten die ik – misschien ben ik een muziekbarbaar – ronduit zwak vind. Ikzelf bleef dan ook steken op een tiental meezingers, net genoeg om voldoende van deze game te kunnen genieten. Aan de in dit spel eveneens te duur geprijsde downloadbare liedjes heb ik me niet gewaagd.

Je kan ook de muziek op je harde schijf, mp3-speler of computer opnemen in je afspeellijsten. Dat gaat over het algemeen vrij vlot, alhoewel bij sommigen het verbinden met de pc een moeilijke bevalling kan zijn, want zowel software (antivirus + firewall) als hardware (network switch + router) durven al eens roet in het eten strooien. Lukt het niet, dan mis je eigenlijk vrij weinig want hoewel je ook in deze vrije mode punten kan scoren, is het heel wat minder leuk zonder videoclip of begeleidende tekst. De jukebox is eveneens een gemiste kans. Hier speel je de liedjes in willekeurige volgorde af en kunnen de aanwezigen op elk moment inpikken en meezingen. Een interessant concept, maar een feestje waarop je telkens een preview van een handvol seconden hoort tot iemand eindelijk besluit de microfoon ter hand te nemen, lijkt mij alvast niet leuk.

4. Play The Game – Queen

Zoals je al tussen de lijnen kon lezen, valt de eigenlijke gameplay jammer genoeg te licht uit door enerzijds de beperkte motion sensitivity en anderzijds het feit dat de gezongen tekst onbelangrijk is, enkel de toonhoogte is van tel. Correct gezongen passages vullen je stermeter waardoor je vervolgens met een handeling van de microfoon de Sterren Stroom kan activeren. Je zangcarrière is uiteindelijk de optelsom van je eindscore plus sterrenaantal. Vervelend hierbij is dat niet elk nummer even geschikt is om hoge scores neer te zetten. Van een carrièreoverzicht is daarenboven amper sprake en de achievements zijn uiteindelijk nog de beste indicatie van je vooruitgang. Offline kan je alleen of met twee de microfoon(s) gebruiken terwijl tot vier controllers het liedje eventueel wat kunnen oppeppen (of verknoeien) als zogenaamde achtergrondpercussie. Ofwel ga je voor het klassieke versus (door een hersenspinsel van de makers moet je steeds voor versus kiezen wil je alleen zingen, zelfs met één van de mics uit), ofwel voor Co-op waarbij de punten worden opgeteld. Daarnaast zijn er nog drie varianten op deze hoofdmodi: Time Bomb, Kiss en Vocal Fighters. Last but not least kan je iemand uit je vriendenlijst uitdagen waarbij de challenger de song kiest en beiden vervolgens twee kansen krijgen om de hoogste score neer te zetten. Let wel, dit gebeurt volledig offline waarna vervolgens de scores worden doorgestuurd naar de betrokken spelers. Echt online gamen zit er spijtig genoeg niet in.

5. Video Killed The Radio Star – The Buggles

Grafisch is Lips oké te noemen. De interface is modern en (meestal) duidelijk, maar de videoclips, bejaard als sommige zijn, ogen niet altijd even fris in de korrelige standaard definitie waarin ze zijn opgenomen. Tot overmaat van ramp heeft niet elke song, ook niet bij de PDLC, de originele clip meegekregen. In dat geval val je terug op enkele ingebakken custom clips die vaak totaal uit de toon vallen en die je bovendien niet zelf kan selecteren. Op de clips wordt in onvervalste karaokestijl je tekst geprojecteerd, inclusief het overbekende botsballetje. Even belangrijk is natuurlijk de geluidskwaliteit van de muziek zelf, maar hier valt weinig op aan te merken, die is uitstekend.

6. Vlaanderen Boven – Raymond van het Groenewoud

De schermteksten in het spel zijn volledig Nederlandstalig, zelfs in mijn Britse testversie. Ongetwijfeld zullen enkele Vlaamse spelers dit met gefronste wenkbrauwen lezen en denken: “Niet bij mij!”. Toch wel, maar net zoals bij bijvoorbeeld Viva Piñata wordt de taal automatisch gekoppeld aan de landinstelling op je console. Staat dit op “Belgium” ingesteld, dan is het spel in het Engels. Voor Nederlands zit er niets anders op dan virtueel te verhuizen naar onze noorderburen door dit in “The Netherlands” te veranderen via “My Xbox – System – Console Settings – Locale”. Geef mij dan maar de klassieke vlagjes aan het begin van een game. Een andere jammerlijke vaststelling is dat de meer dan 22 miljoen Nederlands sprekende inwoners uit de Lage Landen niet voldoende doorwegen om ook enkele muziekparels uit onze contreien terug te vinden als bonusdownload. Erger nog, tot op vandaag werkt de link naar de gratis DLC van a-ha, “Take on Me”, niet in België (maar wel in Nederland). Ik wacht nog steeds vol ongeduld op een antwoord van de Helpdesk.

7. The End – The Doors

Lips is uiteindelijk niet de party topper geworden waar ik op gehoopt had. De liedjeskeuze is redelijk tot goed te noemen en over het prijskaartje valt niet te klagen, maar het onvoldoende uitgewerkte spelconcept doet deze game van het podium tuimelen. De gameplay die titels als Guitar Hero en Rock Band net zo verslavend maakt, ontbreekt. Leuk om enkele malen op te zetten en met je favoriete nummers mee te zingen, maar een bisnummer – Lips 2 – hoeft voor mij alvast niet. Mijn katten zullen me dankbaar zijn...