Legendary

Vorig jaar kenden we een prachtige eindejaarsperiode, waarin titels als Call of Duty 4 en Assassin’s Creed ons aan het televisiescherm kluisterden. Sindsdien zijn er heel wat games de revue gepasseerd, maar vooral de laatste weken zijn er enkele indrukwekkende spellen verschenen. Zo geraakten we bijna volledig verzadigd met titels als Fable II en Gears of War 2! Door deze spellen die veel publiciteit genieten, vergeten we helaas minder bekende games. Zo dook vorige week Legendary op, een shooter van het inmiddels beruchte Spark Unlimited. Gelukkig verloren wij deze titel niet uit het oog en probeerden de afgelopen week te achterhalen of deze echt zo legendarisch is als zijn naam insinueert.

In Legendary kruip je in de huid van de uitmuntende dief Charles Deckard, die er in geluisd werd om de doos van Pandora te openen in het Natural History Museum in New York. Vervolgens gebeuren er allerlei vreemde zaken, waardoor er een grote paniek uitbreekt in het gebouw. Deckard slaagt er desondanks toch in het pand te verlaten en ziet vervolgens welk kwaad hij op de wereld losliet. Logischerwijze neemt hij een wapen op en probeert op allerhande manieren deze mythologische kwaaddoeners een kopje kleiner te maken. Helaas verknalde de ontwikkelaar dit relatief originele verhaal – je moest immers eens niet op alledaagse bad guys schieten – door een bizarre criminele organisatie een hoofdrol te geven in dit mythische epos. Door deze keuze moet je namelijk ongeveer evenveel op mensen vuren als op de talrijke wezens die New York onveilig maken. Spijtig genoeg zorgt dit verhaal zelfs niet voor enige diepgang.

Hoewel deze game zich in het grootse New York afspeelt – The Big Apple! – lijkt deze stad allesbehalve zijn bijnaam waar te maken. Spark laat je in dit matige verhaal namelijk een lineair pad bewandelen, wat jammer is als je zo’n grote stad tot je beschikking hebt. Men heeft immers op verschillende strategische posities autowrakken, lantaarnpalen en grondscheuren geplaatst. Indien je toch enkele zijpaadjes vindt – die overigens doodlopen – word je enkel beloond met een berichtje op jouw PDA en uiteindelijk, als je ieder wegje vindt, een achievement. Wederom mist deze studio echter een enorme kans, aangezien je met deze stad toch veel meer wegen uit kan in plaats van deze ene lineaire route.

Op dit vaste pad zullen er natuurlijk heel wat vuurgevechten plaats vinden, een aspect waarin Legendary helaas ook niet kan overtuigen. Zo zijn de gebruikelijke gevechten vreselijk gewoontjes. Daarnaast werkt het richtsysteem niets steeds even goed, wat een grote flater is voor een First Person Shooter. De echte slagvelden tegen de verschillende mythologische wezens zijn echter nog zwakker. Hoewel men ervoor zorgde dat ieder wezen op een andere wijze gedood moet worden, worden de gevechten tegen deze schepsels ronduit vervelend. Zo moet je een weerwolf omver schieten, tot hij op de grond blijft liggen. Vervolgens moet je zijn keel oversnijden, omdat hij anders verrijst, iets wat behoorlijk saai wordt na de honderdste weerwolf. Ten slotte moet je dan nog vaak verscheidene malen zijn keel proberen over te snijden, aangezien je een bepaald plekje moet raken.

Naast vuurwapens kun je trouwens ook jouw magische arm gebruiken. Deze verwierf je immers na het openen van de doos van Pandora, aangezien die een bepaalde kracht op je losliet. Met deze arm kan je Animus Vitae, of levenskracht, van dode schepsels absorberen. Deze kun je gebruiken om jezelf te genezen, pulsstoten af te vuren of bepaalde items op te laden. Helaas zorgden enkele vreemde keuzes van de ontwikkelaar ervoor dat dit deel van het spel evenzeer de mist in gaat. Je zal namelijk steeds stil moeten blijven staan wanneer je magische kracht wil absorberen of gebruiken. Indien je hier gebruik van maakt, ben je echter zeer kwetsbaar, aangezien vijanden meteen op je afstormen.

Helaas verknalde de ontwikkelstudio niet enkel dit aspect van Legendary, maar ook de audiovisuele kant van het spel. Waar grafische toppers als Gears of War de kracht van de Unreal 3 engine goed benutten, tovert deze game slechts verouderde omgevingen en belabberde wezens en personages op je scherm. Tot slot ontsnapt deze game zelfs niet aan ongebruikelijke glitches – zoals vastzitten in een muur – en enkele grafische problemen, waaronder ernstige framerate issues.

Helaas is Legendary niet de legendarische game geworden waarop wij, maar voornamelijk Spark Unlimited, gehoopt hadden. Erger nog, de game faalt in zowat ieder aspect waarin hij had kunnen uitblinken, door enkele bizarre keuzes van de ontwikkelaar en eigenlijk de beroerde prestatie van het hele team. Volledig verbaasd zijn we nochtans niet, aangezien deze studio eerder het teleurstellende Turning Point: Fall of Liberty ontwikkelde. Derhalve zoeken shooterfanaten beter hun heil in eindejaarstoppers als Gears of War 2.