Legend of the Guardians: The Owls of Ga’hoole

Wanneer je op een zeldzame gelegenheid een uil ziet neerstrijken op een tak, dan merk je onmiddellijk zijn zelfrespecterende houding en intelligentie op. Auteur Kathryn Lasky probeerde de vernuftigheid en scherpzinnigheid van die uilen vast te leggen in haar Guardians of Ga’hoole-boeken. Ze deed dit blijkbaar uitstekend, want het succes van haar boeken zorgde voor een animatiefilm, Legend of the Guardians: the Owls of Ga’hoole, en een gelijknamige game. Het spel doet een goede poging om de reputatie van movie-games te doorbreken, maar uiteindelijk is die moeite toch tevergeefs.

In Legend of the Guardians: the Owls of Ga’hoole volgen we de jonge uil Shard. Zijn vader zou de inwoners van ‘The Great Tree’ verraden hebben, maar zoals gewoonlijk, in dit type van fantasy-verhaal, zijn het valse beschuldigingen. De film volgt losjes het verhaal van het eerste boek, maar het spel zelf heeft bijna niets gemeen met de originele boeken. Ontwikkelaar Krome Studios creëerde zelfs speciaal het hoofdpersonage Shard voor dit spel. Wanneer je voor het eerst begint met spelen, zullen nieuwkomers, zoals ondergetekende, vaak in het donker tasten en het verhaal niet goed snappen. De game gaat ervan uit dat je de wereld van Ga’hoole al kent en zorgt dus bijgevolg niet voor die extra broodnodige info.

Het hele verhaal speelt zich in de lucht af.

Het hele spel speelt zich in de lucht af, logisch aangezien alle personages uilen zijn. Dat is, in eerste instantie, een zeer genietbare ervaring. Het duurt eventjes totdat je de controls gewend bent, maar na een kwartiertje vlieg je zonder problemen in de lucht. Het combat-gedeelte van het spel is zeer simpel, je gebruikt je linkerbumper om het doelwit te selecteren (dit kan een vijand, toren of ander belangrijk object zijn) en wanneer je dicht genoeg bent, druk je op een knop om aan te vallen. Je hebt de gewone aanval en de variatie waarmee je het armor van een vijand kan breken. Van die aanvallen kan je combo’s maken en wanneer de combo groot genoeg is, krijg je een ‘power boost’ waardoor je vlammende veren krijgt. Daar stopt het combat-gedeelte al en dat is, overduidelijk, veel te weinig om je gedurende het spel gekluisterd aan je scherm te houden.

Om toch voor wat meer variatie te zorgen in Legend of the Guardians: The Owls of Ga’hoole, heeft Krome Studios gekozen voor het wingman-systeem. Moest de actie te heet worden of kan je de talrijke vijanden niet verslaan, dan kan je een vijand selecteren en je wingman er op afsturen om hem te verslaan voor jou. Dit kan in sommige situaties misschien een handige oplossing zijn, maar eigenlijk kan je zelf de vijanden probleemloos verslaan. Als ik dit nu allemaal bekijk, dan heb ik best wat plezier beleeft tijdens sommige missies. Aangezien je constant moet vechten tegen Pure Ones (de ‘slechte’ uilen) of katapulten moet vernielen, moet je steeds alert blijven bij het knoppenwerk. De boss fights in Legend of the Guardian zijn een extensie van de gemakkelijke gevechten tegen de ‘gewone’ vijanden. Ze hebben enkel wat meer health, maar je zal je op geen enkel ogenblik bedreigd voelen. Onze geliefde uilen kunnen ook krachtige armor sets dragen, maar wederom maakt dit geen verschil uit aangezien je al sterk genoeg bent zonder dat extra vermogen. De bosses, en alle andere vijanden, verslaan is een piece of cake, met of zonder die armor sets.

De actie is spijtig genoeg meestal een 'piece of cake'.

Uiteindelijk besef je wel wat de grootste tekortkoming van Legend of the Guardians: the Owls of Ga’hoole is: eentonigheid. Het spel bevat ongeveer 25 missies (die elk tussen 5 en 10 minuten duren) waar je constant hetzelfde doet. In een notendop: je neemt het op tegen ‘kwaadaardige’ uilen, je redt enkele vrienden van een gewisse dood, je vernietigt enkele katapulten met hete kolen en je beschermt het landschap tegen vuurstichters. Soms proberen ze wat variatie in de mix te brengen door ons te laten vliegen door ringen of door vleermuizen te volgen op een veilige afstand, maar uiteindelijk zijn die doelstellingen te saai en ze vervelen vlug. Ook de bonus missies, die je kan unlocken wanneer je een bepaalde set van missies uitspeelt, zijn meer van hetzelfde. Wanneer ik het spel dan uitspeelde, klokte ik af op ongeveer 3 uren. Het is overduidelijk dat de hoeveelheid content een prijs van 60 euro niet kan rechtvaardigen.

Conclusie
Legend of the Guardians: The Owls of Ga’hoole ziet er grafisch goed uit en zorgt voor een positieve indruk na een uurtje spelen. Maar 2 uur later is het spel al uitgespeeld, heb je enorm veel hetzelfde gedaan en realiseer je dat het spel toch een klein beetje de reputatie van movie games bevestigd. Het spel is zeker toegankelijk voor jonge spelers, met zeer simpele mechanics, maar gaat dan wel de mist in als je het verhaal zeer goed wil begrijpen. LOTG: The Owls of Ga’hoole zal de geschiedenisboeken ingaan als “dat spel waar je als uil speelt” en daar zal het verder ook bij blijven. Toch maar liever de film dan!