Le Tour de France

De Tour de France is goed begonnen voor ons kikkerlandje. Op 2 juli reed onze eigenste Philippe Gilbert zich in de etappe van Passage du Gois naar Mont des Alumettes naar een verpletterende overwinning. Die gele trui is hij intussen alweer lang en breed verloren en onze Belgische kampioen is zelfs niet meer terug te vinden in de toptien in het eindklassement, maar we hebben dat dan ook alweer gehad. We houden onze vingers nog steeds gekruist voor onze jonge belofte Jelle Vanendert in het klassement voor de bolletjestrui, je weet maar nooit.

Maar bij elk groot sportevenement hoort natuurlijk een eigen game tegenwoordig. Meestal was dit niet veel soeps, getuige Beijing 2008, Vancouver 2010, de tien miljoenste FIFA en vele, vele anderen. Met Le Tour de France brengt men ons iets anders dan de simulatiegames die we in het wielergenre inmiddels gewend zijn. Als mix van actiegame gekruid met enkele simulatie-elementen zou de titel alles in huis moeten hebben om de wielerfan in vervoering te brengen. Wel, beste lezers, wij zijn noch die-hard wielerfans en noch heeft deze game ons naar hogere sferen geleid. Het kan verkeren.

Le Tour de France kun je het best vergelijken met een simulatietitel waar je zelf toch enigszins deel uitmaakt van de actie. De nadruk wordt voornamelijk gelegd op het wielrennen als teamsport, wat betekent dat je zelf geen geschifte toeren uit je mouw zal kunnen schudden om de eindoverwinning te verzilveren. Verwacht dus niet dat je gedurende de hele lengte van de etappe keihard op hetzelfde knopje kunt rammen om zo met ruim tien minuten voorsprong op de rest van het peloton aan te komen. Nee, de talloze balkjes op het scherm geven onder meer aan hoe het met je algemene conditie is gesteld en geven je ook de mogelijkheid om teamgenoten de opdracht te geven te demarreren of juist hun kostbare energie te sparen voor de afdalingen en zo een gat te slaan tussen peloton en kopgroep. Bij je ploegleider kun je alle informatie opvragen die je hartje maar begeert over je peloton: wie heeft er goeie benen om de kopgroep te verstoren en wie laten we het best afzakken in het peloton? Alles bij elkaar geteld moeten we dus tot de conclusie komen dat er, hoewel er zo sterk wordt uitgepakt met het “actie”-aspect van deze game, er in essentie weinig aan de zaak is veranderd. Een sim blijft een sim, en niet iedereen speelt graag een game die aanvoelt als je werk.

Omdat we maar al te goed begrijpen dat deze vorm van gameplay in het verleden al zijn successen heeft gekend, kunnen we maar beter de andere zwakke punten van deze game aansnijden. Zo zijn de graphics flets en ongeïnspireerd en is alles behoorlijk kaal en grijs. De renners zien er ook allemaal hetzelfde uit, wat ongetwijfeld ook te maken heeft met het feit dat men niet alle licensies heeft vrijgekregen voor deze game: hou vooral uw schaterlach in wanneer u de broertjes Schlock en onze nationale trots Philippe Gulbert opmerkt (ja, het zijn geen tikfouten). De “personages” die verschijnen in de game zijn dan weer wel goed afgestemd op hun dubbelgangers in het echte leven. Tijdens het klimmen legt Alberto Contador je het vuur aan de schenen, terwijl Tom Boonen je het leven zuur maakt in de massasprint (als hij het niet opgeeft, tenminste).

Wat kunnen we verder nog zeggen over Le Tour de France? Het is een game die probeert van twee walletjes te snoepen en faalt daar schromelijk in. We kunnen het bezwaarlijk een sportgame noemen en met de stempel “simulatie” komt het ook al niet weg. Het lijkt te schommelen tussen de twee in een soort van zwart gat waar het niet uit kan komen, wat als gamer niet meteen een fijne ervaring garandeert. De waanzin die gepaard gaat met de Tour de France, zoals de promotiekaravaans en de ijzingwekkend spannende demarrages op een halve kilometer van de eindstreep, zijn behoorlijk ver te zoeken in deze game, die ten allen tijde poogt je handje vast te houden en op geen enkel moment je aandacht van de talloze balkjes en metertjes weghaalt. Een belerend, pretentieus, peperkoeken spelletje waar een gamer geen enkele boodschap aan heeft. We zullen zelfs meer zeggen: in een lijn met games als Beijing 2008 en Vancouver 2010, waar op zijn minst nog verschillende events de revue passeren, bengelt Le Tour de France achteraan het peloton als een rode lantaarn.