Just Cause 2

De eerste Just Cause op Xbox kon ondanks zijn talloze briljante ideeën de strijd tegen de beperkte technologie alleen maar verliezen. Met de kracht van de Xbox 360 achter zich, keert Rico explosief terug en mogen GTA-Oostblokker Nico en co beginnen vrezen om hun status als koning van de sandbox games.

Net voordat we in de pen kropen voor deze recensie, wierpen we nog snel even een blik op de in-game statistieken. We hadden zo maar eventjes 30 uur op de gameklok, namen de controle over 67 van de 104 voertuigen in de game, reden een slordige 200 kilometer over de stoffige paden en asfaltwegen en konden al meer dan 100 headshots en hijacks op onze naam schrijven. En toch stond daar onverbiddelijk ook een statistiekje dat erop wees dat we nog steeds maar 52% van de gamewereld hadden gezien. Vergeet sandbox: Just Cause 2 mag je gerust het Copacabana Beach van het genre noemen.

De laat-maar-zitten plot
Als CIA-agent Rico Rodriguez word je dit keer naar een fictief eiland genaamd Panau gestuurd, waar je eigenlijk twee grote doelen krijgt. Enerzijds ben je op zoek naar je vroegere leermeester Sheldon, die nu overgelopen lijkt naar het vijandelijke kamp. Anderzijds hebben je werkgevers ook een grondige hekel aan het sinds kort veranderde bewind op Panau, waardoor je een vrijgeleide krijgt om zo veel mogelijk chaos te scheppen op het exotische archipel. Op Panau ontmoet je al gauw een aantal rebellerende facties die elk hun eigen reden hebben om jou in te lijven en te steunen. Eerlijk gezegd hebben we de middelmatige stemacteurs meestal de kans zelfs niet gegeven om hun hele verhaaltje op te hangen. De handige skip-knop zorgt ervoor dat de totaal onbelangrijke verhaallijn met één druk van je scherm verdwijnt en plaats ruimt voor daar waar Just Cause 2 echt in uitblinkt: het verkennen en vernietigen van een enorme open wereld.

Rico is geen Nico
Wie de eerste Just Cause ondanks alle probleempjes toch een kans gegeven heeft, zal zich binnen luttele minuten op bekend terrein voelen met deze sequel. Zij die Avalanches eerste poging gemist hebben moeten gewoon maar even terugdenken aan Mercenaries 2 of Far Cry 2... maar dan nog een stuk leuker om te spelen! Doordat de verhaallijn in Just Cause 2 bewust mager gehouden werd, loop je hier nooit het gevaar dat de plot in de weg komt staan van het spelplezier. Het was die terechte kritiek die uiteindelijk veel mensen heeft doen afhaken bij Grand Theft Auto IV, en volgens ons heeft Avalanche daar lessen uit getrokken. Als Rico ben je zo arrogant als Tony 'Scarface' Montana, zo brutaal en machtig als Rambo en zo eigenzinnig geschift als Mattias Nilsson en de rest van de Mercenaries. Zijn grootste troef? Het bezitten van een dubbele grappling hook die je niet alleen toelaat om eender welk voorwerp vast te klampen, maar ook om twee voorwerpen en/of mensen aan elkaar te bevestigen. Die eerste functie zal je voornamelijk voor transport gebruiken. Met een simpele druk op de toets, vuurt Rico zijn haak naar een dakrand of toren af en zoeft hij vervolgens door het luchtruim, recht naar zijn doelwit, als een soort van opgefokte Spider-Man. Het is echter de tweede functie van de hooks die het spelplezier het beste illustreert. Door pakweg een irritante tegenstander vast te haken aan een opstijgende fighter jet, slaag je erin om wel zeer originele sterfgevallen te veroorzaken. Of wat dacht je van benzinetanken bevestigen aan de voertuigen van de lastige regeringssoldaten? Explosieve fun gegarandeerd!

Vechten tegen vrijheid
Toch konden we een gemeende gaap moeilijk onderdrukken tijdens de eerste uurtjes van de game. Een lang uitgesponnen, maar wel broodnodige, tutorial wordt er gekoppeld aan een aantal zeer rechtlijnige actiescènes en heel eventjes dachten we dat Avalanche geen zin meer had in die volledige vrijheid die de vorige game kenmerkte. Gelukkig zaten we er compleet naast, en eens die vrijheid er komt, dan is hij overdonderend. De enorme eilandengroep zit tjokvol (meer dan 300) te ontdekken locaties. Dit gaat van bescheiden vissersdorpjes aan het strand, naar ski-oorden tussen de witte bergtoppen, tot de drukke metropool van Panau City. Ga eender welke richting uit en je loopt geheid weer een nieuwe onontgonnen plek of zijmissie tegen het lijf. Dat kan gaan van een goed verborgen militaire zeehaven, omringd door steile bergen tot een nieuwe locatie waar één van de vele race-evenementen aanvangt. Just Cause 2 gaat dan ook nooit vervelen, want hoe meer missies je tot een goed einde brengt, hoe meer nieuwe mogelijkheden er zich aanbieden.

Vuiltje aan de lucht
Toch geven we grif toe dat Just Cause 2, net als zijn voorganger, na een tiental uurtjes gaat wennen. De meeste locaties die je ontdekt dienen vooral om je furie op los te laten tot wanneer er enkel smeulend puin overblijft, en verder dreigt de game hier en daar te gaan veranderen in een verzamelmarathon. Op elke locatie zitten immers telkens Weapon Parts, Vehicle Parts, Dollars en Armor Parts verborgen. De eerste drie heb je nodig om zaken te doen met een anonieme zwarte markthandelaar die je te allen tijde kan voorzien van nieuw wapentuig of vervoer. Voor een kleine meerkost neemt hij je zelfs mee in zijn helikopter naar eender welke plaats op de kaart die je al bezocht hebt. De Armor Parts dienen dan weer om de maximumlimiet van je levensbalk te verhogen. Dit steeds weer verzamelen van dezelfde voorwerpen doe je na een tijdje enkel nog omdat het nu eenmaal nuttig is, en werkt daardoor af en toe wat ontmoedigend. Maar iets later spring je op het laatste nippertje uit een brandende straaljager, net voordat die crasht tegen een watertoren, en land je dankzij je handige parachute weer netjes op begane grond terwijl de explosies achter je aan elkaar geregen worden als vuurwerk. En dan besef je weer: geen vuiltje aan de lucht.

Televolutie
Want uiteindelijk snap je wel dat alles in Just Cause 2 in het teken staat van dat onoverwinnelijke concept: je mag – sorry MOET – een tropisch eiland haast volledig in chaos onderdompelen, en daarvoor mag je alle mogelijke middelen gebruiken. Je ontketent een echte revolutie op Panau, en voor één keer lijkt het allemaal gewoon te mogen. Briljant ook, hoe Avalanche ervoor gezorgd heeft dat de zogenaamde Agency Missions (zeg maar: het hoofdverhaal) pas vrijgespeeld worden nadat je voldoende dood en vernieling gezaaid hebt. Of hoe de volgende verplichte locatie altijd zo ver verwijderd is van je uitvalsbasis, dat je onderweg haast altijd de neiging zal hebben om toch nog even te stoppen en te verkennen. De game schenkt zichzelf zo een ongeziene levensduur, waar veel gamers volgens ons dol op zullen zijn. Dat Avalanche dit keer zijn concept heeft kunnen uitwerken met echt krachtige technologie, komt het geheel alleen maar ten goede. Voor een game van zijn omvang beschikt Just Cause 2 over belachelijk korte laadtijden, bij momenten echt bloedmooie graphics, een dynamisch weersysteem én een mogelijkheid om op elk moment videobeelden te schieten van je strafste stunts. Dat er al hier en daar eens een grafische (en vaak hilarische) bug opduikt, of dat de details van een locatie pas zichtbaar worden wanneer je voldoende dichtbij bent genaderd, nemen we er maar al te graag bij.

Twijfelen in de Tropen
En zo slaagt Just Cause 2 erin om bij elke tijdelijke misstap meteen terug te slaan met een award-winning detail. Toont de game even een dipje door de soms wat onrealistische besturing van sommige voertuigen, dan maakt het neerknallen van een satelliet met je gevechtshelikopter dat al snel weer goed. Een paar falende camerastandpunten zijn zo weer vergeten na het aanschouwen van een reeks prachtig weergegeven ontploffingen. En net wanneer je denkt dat je het eiland als je broekzak begint te kennen, ontdek je plots een zwevende nachtclub genaamd de 'Mile High Club', inclusief schietgrage obers en dansende bikinimeisjes. Ook de soms wel erg zwakke voice acting wordt vlotjes gecompenseerd door bevredigende geluidseffecten en de verrassend geslaagde muziek die zich aanpast aan je situatie en locatie.

De gamesjungle
Hoe we het ook draaien of keren, de game slaagt erin om elke kortstondige twijfel vakkundig weer weg te werken. Of dit ook zal gelden voor elke X-Power-lezer, durven we te betwijfelen. De kans lijkt ons vrij groot dat Just Cause 2 een beetje het slachtoffer zal worden van de zeven vette gamesjaren waarin we te lijken vertoeven. Het heeft niet het ingebakken publiek van bijvoorbeeld het vorig jaar verschenen Episodes of Liberty City en kan geen grafische pracht en praal voorleggen zoals Assassin's Creed 2 of een andere recente topper. Het is ook een pure singleplayer game, wat CoD- of Battlefield-fanaten misschien zal afschrikken. We hopen van harte dat de avontuurlijke gamer toch zijn weg naar Just Cause 2 zal vinden in het heuse gamesoerwoud dat de afgelopen en komende maanden onhoudbaar lijkt te groeien. Het is wat ons betreft misschien wel de enige echt relevante sandbox game sinds GTA IV, al vrezen we dat de schoonheidsfoutjes de game in de ogen van sommigen inferieur zullen maken. Wie echter gameplezier laat primeren op technische perfectie, die kan deze liefdesbrief van Avalanche aan de absolute vrijheid in games nog lang koesteren. Reken ons maar bij die laatste categorie!

Wie kan leven met een game die niet eens moeite doet om een absolute topper te worden, maar dat wel goedmaakt met spetterende actie en die het aandurft om de speler creatief te laten zijn, die mag Just Cause 2 zeker en vast niet missen. Een enkel ticketje naar Panau voor ons, alsjeblieft!