Joy Ride

Joy Ride is een van de launch titels die voor het nieuwe Kinect gaming accessoire voor de Xbox 360. In dit kleurrijke arcade racespel bestuur je de voertuigen met je handen en je gebruikt je hele lichaam om boosts en stunts uit te voeren. Je krijgt de keuze uit drie verschillende auto’s, maar je zal er nog tientallen kunnen vrij spelen door de ‘fans’ die je elke race krijgt te spenderen. Het aanbod is vrij ruim, van sportauto’s en politieauto’s tot ijscowagens. Daarnaast kan je ook nog eens 3tal extra stijlen voor elke auto met diezelfde fans kopen. Leuk detail; je kan de kleur van je auto veranderen door een kleur te tonen aan de kinect camera. Om de voertuigen te besturen kan je gebruik maken van je avatar of je kiest een personage uit het spel.

Het spel bevat naast de normale races ook enkele andere speltypes; Stunt, Smash, Dash en Trick. De meeste speltypes zijn niet bijzonder origineel of vernieuwend, maar er is genoeg afwisseling om je een tijdje zoet te houden. In Stunts draait het allemaal om punten te verdienen door zoveel mogelijk stunts te doen. In Smash moet je zoveel mogelijk beeldhouwwerken vernietigen terwijl je rondrijdt. In de Dash mode moet je zo snel mogelijk van punt a naar punt b racen. En bij de Trick mode moet je bepaalde poses aannemen om je vliegtuig in de lucht te houden. Je kan alles samen met een vriend op één Xbox spelen of  tot 8 spelers online beslissen wie de beste is.

Doe de gekste stunts voor extra fans te verdienen

De besturing is zeer eenvoudig gehouden, ontwikkelaar Big Park heeft namelijk beslist om de speler zelf geen gas geven te laten geven maar enkel te laten sturen, boosten, stunten en wapens gebruiken. Sturen doe je door je handen voor je lichaam te houden en deze te draaien net alsof je een denkbeeldig stuur vast houdt. Zolang je boost meter niet leeg is kan je ook een extra snelheid boost doen door beide handen snel naar voor te bewegen. Je kan ook stunts doen als je auto in de lucht is en dit door met je hele lichaam enkele rare poses aan te nemen.
Wapens die je tijdens sommige races kan oprapen, kan je gebruiken door ze aan de spiegel van je voertuig aan te raken met je hand. Spijtig genoeg zijn ze een beetje saai en je ziet ook niet echt wat er met je tegenstanders gebeurd. Ook gebruikt maar 1 speltype de wapen mogelijkheid en leer je ze dus nooit optimaal gebruiken.

Wat meteen na een tijdje Joy Ride duidelijk wordt, is dat je als je de armen de hele tijd uitgestrekt voor je houdt deze gegarandeerd moe worden. Een van de grootste redenen waarom je dus Joy Ride nooit lang na elkaar zal spelen. De bewegingen die je in het spel maakt, worden vrij accuraat geregistreerd. Het voertuig reageert vrijwel meteen bij elke beweging die je maakt. Wel is het moeilijker om een kleine bijsturing te doen als je door de bochten aan het scheuren bent. Waardoor je soms wel eens het gevoel krijgt dat het leuker had geweest om Joy Ride met een gewone controller te spelen.

Geen tekort aan originele tracks

De aangeboden race tracks zijn leuk en bevatten genoeg afwisseling en geheimen om het nooit saai te laten worden. Ook de tegenstanders bieden uitdaging en ook al ben je eerste, het is altijd een uitdaging om goud te behalen. Je zal echter nooit laatste eindigen want ook al stuur je totaal verkeerd, de tegenstanders zullen je altijd wel wat opwachten en het automatisch gas en rem systeem zorgt ervoor dat je nooit ver achter zal liggen. Visueel is het spel in orde. Het zijn geen prachtige beelden die je te zien krijgt, maar dat verwacht je ook niet meteen bij een spel als Joy Ride. Ook het geluid doet wat het moet doen zonder echt uit te blinken of op te vallen in negatieve zin.

Joy Ride is een alles bij elkaar een toffe racegame en is zijn geld dan ook eigenlijk best waard. Vooral als je met meerdere mensen speelt, heb je gegarandeerd een fijne tijd. Wel is het zo dat je soms gewoon gaat terug verlangen naar de gewone controller. Dit door de armen die wat vermoeid worden, de plaats die je nodig hebt om met Kinect te kunnen spelen en je auto die toch niet altijd precies doet wat hij moest doen.