James Bond 007: Blood Stone

Onder meer door de financiële problemen bij filmgigant MGM, was de populaire Britse geheim agent James Bond gedurende het afgelopen jaar een belangrijke afwezige op het witte doek. Activision en Bizarre Creations proberen evenwel de gapende leemte op te vullen met Blood Stone, een origineel verhaal dat uit de pen is gerold van Bruce Feirstein. Deze scenarist heeft zijn strepen reeds ruimschoots verdiend met bijvoorbeeld Tomorrow Never Dies en The World is Not Enough. Tel daar ook nog eens de medewerking van Daniel Craig zelve en de gloednieuwe Bond-girl Joss Stone bij op en je constateert al gauw dat er voldoende glitter & glamour aanwezig is voor een onderhoudend James Bond-verhaal. 

De start van Blood Stone laat alleszins het beste vermoeden met een bezoek aan het zonovergoten Griekenland, waar een top van de G20 dreigt verstoord te worden door een terroristische aanslag. Bond slaagt er uiteraard in om enig onheil te voorkomen, maar niet zonder een spoor van ravage achter te laten langsheen luxueuze jachten en prachtige hotels. Een achtervolging per speedboat tussen bombastische cruiseschepen en plezierbootjes is meteen ook een van de eerste typische Bond-momenten die het spel rijk is en doet uitstekend dienst als ideale sfeerschepper. De zwierige achtervolgingsscène is weliswaar in overdreven mate georchestreerd en de input van de speler is tot een minimum beperkt, maar dat kan de pret niet derven. Wij popelden in ieder geval om de rest van het avontuur aan te vatten en met de obligatoire stoeipoezen in de game een Martini te delen.

Jammer genoeg werd dat enthousiasme al snel getemperd door enkele flagrante fouten in het spel, zoals de werkelijk beschamende kunstmatige intelligentie van je tegenstanders, die nagenoeg altijd zijn voorgeprogrammeerd om slechts één specifieke patroon te volgen. Onder de lode, Griekse zon speelt zich bijvoorbeeld een scène af op een parking, waarbij een bende belagers je in aanvalsgolven het leven tracht zuur te maken en zich telkens verschanst achter de stilstaande bolides. Al gauw ontploft de benzinetank van enkele van de geparkeerde wagens en toch komen er nog nieuwe uilskuikens aangehold die persé achter een brandend wrak willen schuilen en bijgevolg levend verbrand worden. De ganse tweede aanvalsgolf liep bij ons hierdoor domweg zijn eigen dood tegemoet, terwijl de ruimte waarin de confrontatie zich afspeelt echt wel groot genoeg is om elders een magazijn leeg te knallen op een Britse spion. Het zijn zulke evidente blunders die ons in eender welke andere game iedere goesting zouden ontnemen om verder te spelen, maar bij Blood Stone enigszins door de vingers kunnen zien omdat het Bond-sfeertje af en toe nipt de meubelen redt.

De typische goedgemutse en ontspannen Bond-sfeer komt overigens niet in alle levels even goed uit de verf. Het mondaine Monaco vormt samen met Athene een van de betere momenten uit het spel, maar daartegenover staan dan weer de matige passages in onder andere Korea en Turkijke en het zijn deze fragmenten die uiteindelijk de bovenhand nemen wanneer Blood Stone zich in het tweede deel naar zijn einde sleept, met een ongeïnspireerd verhaal en simplistische schietgallerijen die de naam Bond nog weinig eer aan doen. Het is opvallend dat de game voldoende vermakelijk blijft voor ongeveer de lengte van een langspeelfilm, maar daarna toch enigszins de pedalen verliest. Niet in die mate dat je met een slecht gevoel de controller neerlegt wanneer de  eindgeneriek over het scherm rolt (na nauwelijks een bescheiden namiddagje spelen overigens!), maar je kan niet ontkennen dat je de game waarschijnlijk nooit had (uit)gespeeld als 007 geen hoofdrol vertolkte. Geheim agent voelen we ons bovendien nog nauwelijks, maar dat is een algemene tendens in de laatste Bond-titels om de speler tot in den treure bij het handje te houden en alles voor te kauwen. Blood Stone is dan ook een makkelijk weg te slikken snack, maar de honger stillen doet het lang niet...