James Bond 007: Agent Under Fire

5 Jaar is het ondertussen geleden dat Goldeneye het FPS-genre op zijn grondvesten liet daveren, op zowel het vlak van graphics, gameplay, kwaliteit en zo meer zette de game een nieuwe standaard, een standaard die blijkbaar zo hoog lag dat hij zelfs nooit meer werd geëvenaard, met als uitzondering Perfect Dark, het officieuze vervolg op Goldeneye, eveneens afkomstig van hetzelfde kwaliteitshuis: Rare.
De misschien wel meest beroemde spion op aarde wil nu zijn naam weer alle eer aandoen en maakt zijn entree op de next-gen consoles, opnieuw smachtend naar blitse vuurgevechten en stomende romances met bloedmooie dames. Electronic Arts is ditmaal leverancier van dienst, of het ook een geslaagde missie is te noemen is een ander paar mouwen.

EA wou in ieder geval een eigen stempel op de game drukken en koos niet voor het gebruikelijke en reeds voorgekauwde filmscript. De creatievelingen bij EA sloten zich enkele dagen op in een donker kamertje en kwamen pas terug naar buiten toen ze een geheel nieuw verhaal konden voorleggen dat toch de Bond-sfeer uitademde. Hierin zijn ze met brio geslaagd, al is het af en toe wel duidelijk waar de mosterd vandaan komt, maar dit is zeker geen punt van kritiek, integendeel, beschouw het eerder als een hommage aan een roemrijk verleden.
En in tegenstelling tot zijn voorgangers die wel gebaseerd waren op een film, maar totaal niet zo speelden, voelt Agent Under Fire aan alsof je zelf de steracteur bent in je eigen interactieve homecinema. Maar dit mes snijdt spijtig genoeg aan 2 kanten. Net zoals in een film lijkt alles talloze keren gerepeteerd en voorbereid, nergens een verrassing van formaat of enige ruimte tot eigen initiatief. Je tegenstanders volgen steeds hetzelfde stramien en zo kan je je telkens voorbereiden op wat komen gaat. Waar je bijvoorbeeld bij een eerste poging nog een dodelijke dosis lood te slikken kreeg door een overmacht aan tegenstanders, daar smijt je de volgende keer preventief een granaatje om de hoek, tegenstand uitgeschakeld alvorens je één blik met elkaar hebt uitgewisseld.
Wat ook natuurgetrouw uit de Bond-films is overgenomen is de intelligentiegraad van het gespuis dat je het doorkomen tracht te belemmeren. Net zoals de acteurs op de scène komen ze mooi in je vuurlijn staan en smeken ze als het ware om doorzeefd te worden, een gunst die je hen moeilijk kan weigeren. En geloof me vrij, dit is geen fenomeen dat zich beperkt tot enkel de laagste moeilijkheidsgraad.
Voor diegene die toch nog enige moeilijkheden zouden hebben met de tegenstand die je te verduren krijgt steekt EA een helpende hand uit. Ze komen je natuurlijk de controller niet uit de hand nemen en het even zelf klaren, maar veel scheelt het soms niet. Telkens wanneer er zich in de nabijheid van enkele tegenstanders bijvoorbeeld een ontplofbare ton bevindt krijg je een opmerking van onze held te horen, in het genre van “Mmm….Fireworks”, dit alles dan nog vergezeld van een camera die inzoomt op de desbetreffende goederen. Dezelfde techniek wordt ook toegepast bij zaken die je niet aan je mag laten voorbijgaan. Zo wordt het je allemaal soms wel pijnlijk eenvoudig gemaakt en de meeste zullen geen moeilijkheden kennen om de 12 missies op een drafje te doorlopen.
Alhoewel, tot je grote verrassing zal je zware tegenstand ondervinden vanuit een erg onverwachte hoek, namelijk de controls. Je moet al motorisch hoogbegaafd zijn om met de standaardsettings uit de voeten te kunnen. EA was misschien te fier om gewoon de sublieme controls van Halo over te nemen, maar nu hebben ze het toch wel erg bont gemaakt. Zo gebruik je de linkse joystick om naar voor en achter te bewegen, en dat gecombineerd met het naar links en naar rechts draaien. De rechter joystick gebruik je dan om te strafen en omhoog en omlaag te kijken. Zo maak je het de gamers wel erg lastig. Hun redding is wel dat deze controls nog te vervangen zijn door drie andere set-ups, waarvan de 2e, wat betreft het gebruik van de joysticks, Halo nabootst. Bij alle 4 de set-ups is het echter kommer en kwel als het aankomt op het gebruik van de knoppen, men wou blijkbaar geen enkele knop aan zijn lot overlaten en men heeft ze dan ook stuk voor stuk een andere functie gegeven. Je wapenarsenaal en gadgets doorloop je met de vierpuntentoets, schieten met de schouderknop, een gadget gebruiken dan weer met de B-knop en zo gaat het maar door. Het oogt in theorie allemaal wel doenbaar, maar eenmaal in volle strijd loop je hopeloos te knoeien met je wapens en gadgets. Het resultaat is dat je vaak al meerdere ongevraagde neus- en oorpiercings hebt opgelopen voor je het juiste gereedschap voor handen hebt. (Probeer maar eens te lopen en tegelijkertijd een gadget boven te halen of op te bergen.)

Laat ik je nu toch even geruststellen voor je teleurgesteld niet meer verder durft te lezen uit angst voor meer onheil, ze hebben er namelijk niet overal een dergelijk zootje van gemaakt. De singleplayer heeft ook zijn positieve kanten, zo zijn er naast de gebruikelijke levels die je in de meeste shooters terugvindt ook enkele missies waar je achter het stuur mag kruipen van een exotische wagen of zelfs een tank. Deze stukken zijn echt subliem uitgewerkt en het is dan ook hier dat de game in zijn singleplayer uitblinkt. De besturing van de wagens loopt echt gesmeerd en met een grote lach zit je achter het stuur van je BMW terwijl je de tegenstand in de vernieling tracht te rijden, hierbij geholpen door allerlei speciale gadgets: raketten, olie, rook, guided missiles…je hebt het allemaal ter beschikking, met dank aan je leverancier Q. En de stunts die je met doodsverachting uitvoert worden beloond met prachtige tussenfilmpjes: spring over een onderbroken brug en je wagen wordt langs opzij in beeld gebracht, zwevend in de lucht en kort daarna gevolgd door een elegante landing.

En ondanks hun korte lengte bieden de singleplayer missies een belangrijke replaywaarde. Zo worden er namelijk punten uitgereikt voor je missies op basis van je verspilde ammunitie, het aantal uitgeschakelde vijanden, het moeilijkheidsniveau waar je op gespeeld hebt, het aantal keer dat je geraakt bent, hoeveel tijd je nodig had om de missie te klaren en het aantal uitgevoerde Bond-moves (kan bijvoorbeeld het gebruik van een gadget zijn). Hierdoor tracht je optimaal in de huid van Bond te kruipen in plaats van die van één of andere hersenloze rambo. De punten worden dan omgezet in een bronzen, zilveren of gouden medaille. Je hebt ook de mogelijkheid om voor een platina plak te gaan: daarvoor moet je in de level de ‘verstopte’ 007 tekens terugvinden. Hoe hoger je scores, hoe meer extra’s je unlockt voor zowel single- als multiplayer.

Die multiplayer zorgt er mee voor dat de game niet meteen veroordeeld wordt tot een stoffig bestaan in de onderste gelederen van je gamecollectie. Want in tegenstelling tot Halo biedt Agent Under Fire wél de mogelijkheid om tegen bots te vechten, zodat je op eenzame momenten wat extra kan oefenen. Met of zonder vrienden, het maximum aantal spelers ligt vast op slechts 4. Dit is echter niet te weinig aangezien de levels waarin de bloedige gevechten plaatsvinden aangepast zijn aan dit aantal. Non-stop actie verzekerd die daarenboven nog eens dolle pret blijkt te zijn, zeker met de toevoeging van gadgets zoals de Q-claw en de Q-jet, vooral deze laatste is een aanrader. Hij biedt je namelijk de mogelijkheid om jezelf een korte boost in de lucht te geven om zo je maten nog stijlvoller een trip naar het hiernamaals aan te bieden. De spanning loopt tijdens de gevechten ook zichtbaar van het scherm, een computerstem meldt het telkens wanneer er iemand anders de leiding neemt, als diezelfde stem kort daarna ook meedeelt dat de laatste 30 seconden zijn ingegaan is het hek helemaal van de dam.
De wapens waarop je je lusten mag botvieren bieden een goede variatie gaande van kleinere handwapens tot big ass rocketlaunchers.
Iets wat ik wel mis zijn uitgebreidere statistics nadat je het slagveld hebt verlaten, je moet het stellen met enkel je aantal kills en je accuracy, een magere boterham in vergelijking met Goldeneye.

De game is origineel ontwikkeld voor PS2 en dit is duidelijk zichtbaar, geen state of the art graphics waarmee vele Xbox-games ons de laatste tijd verwenden maar gewoon degelijk materiaal, niets meer, maar ook niets minder.
Wat wel erg goed is gedaan zijn de gelaatsuitdrukkingen die zichtbaar zijn in de tussenfilmpjes, ze brengen Bond & Co echt tot leven.
Het geluid is erg verzorgd en zorgt ervoor dat je echt in het verhaal wordt opgeslorpt. Vijanden die om je vel roepen, geratel van machinegeweren, ontploffende vaten…het is allemaal erg sfeerscheppend en de moeite om de oortjes te spitsen.

Conclusie

Agent Under Fire zal zeker de geschiedenisboeken niet ingaan als een topgame, maar de Bond-fans raad ik toch aan de game zeker eens te checken. De authentieke sfeer is overvloedig aanwezig en erg goed weergegeven. De game kent zeker zijn minpunten, de één al wat grover dan de ander, maar toch slaagt de game er meermaals in een glimlach op je gezicht te toveren. Vooral de multiplayer zorgt ervoor dat je de game nog geregeld zal bovenhalen bij een bezoekje van vrienden.