Iron Man 2

Het ene moment geniet je met volle teugen en zonder verplichtingen van een spannend avontuur dat Alan Wake heet; het andere moment word je noodgedwongen uit die fantastische ervaring getrokken, omdat Iron Man 2 ook nog om een recensie smeekt. Het eerste deel was knoeiwerk en werd twee jaar geleden enkel uitgebracht om mee te liften op het succes van de film. De kritiek van toen was niet mals: Iron Man werd overladen met lage cijfers en een lange waslijst aan tekortkomingen. Wie dacht dat SEGA de moeite zou doen om in dit tweede deel alle minpunten grondig aan te pakken, komt bedrogen uit. Iron Man 2 is even slecht als het origineel en doet daar zelfs nog een schepje bovenop. Je hebt tijdens het spelen constant het gevoel alsof je met je vingers in een stinkende drol zit te graaien. Zo slecht kan het toch niet zijn, denk je allicht, maar het is helaas wel de onomwonden waarheid.

De ellende start al gelijk bij het introfilmpje. Het verhaal, dat overigens niets te maken heeft met het scenario uit de gelijknamige blockbuster, wordt immers verteld aan de hand van slecht geacteerde en bovendien enorm lelijke cutscenes. De stemacteurs (enkel Don Cheadle en Samuel L. Jackson hebben hun stem aan de game verleend, de rest is vervangen door onbekende acteurs) hadden er duidelijk weinig zin in, de gezichtsanimaties zijn om te janken en ook de overdreven pop-up is ronduit schandalig. Het script zelf is nochtans geschreven door Matt Fraction, maar de aanwezigheid van zijn talent kan niet voorkomen dat het scenario haast nooit weet te entertainen.

Niet alleen de cutscenes maar ook de in-game beelden zijn grafisch ondermaats. Gedateerde omgevingen vormen het decor voor onze ijzeren held. De kwaliteit en het detailniveau van de omgevingstexturen is laag en dat zorgt op zijn beurt voor een heleboel inspiratieloze en lege gebieden. Desondanks lukt het de ontwikkelaars niet om een stabiele framerate neer te zetten. De beeldverversing is nagenoeg nooit perfect vloeiend en tijdens scènes met tal van tegenstanders in beeld hapert het spel zichtbaar. De technische uitvoering van Iron Man 2 is anno 2010 simpelweg onaanvaardbaar en werd zelfs in het vorige Xbox-tijdperk al als middelmatig beschouwd.

Een andere discipline waar SEGA op een bijzonder klungelige manier faalt, is de spastische camera-uitvoering die vaak op de meest cruciale momenten besluit tegen te werken. In zowat iedere confrontatie met de snel in herhaling vallende vijanden doet de camera altijd zijn stinkende best om de actie zo vervelend mogelijk te maken. De keren dat we onze missie door de beweeglijke en hinderlijke camera of een misplaatst checkpoint moesten herstarten, zijn niet te tellen. Net als het aantal keren dat we onze controller uit frustratie bijna tegen de muur hebben gesmeten.

De irritante besturing heeft daar ook een groot aandeel in. De knoppenindeling is uitermate complex en zorgt vaak voor onnodig geknoei. Je wordt constant omringd door een groot aantal vijanden en het locken en wisselen tussen de beschikbare targets verloopt niet altijd even goed zoals je dat zou willen. In het heetst van de strijd is het sowieso niet makkelijk om tussen je beschikbare wapens te scrollen en ook de overgang van lopen naar vliegen en vice versa had een pak beter gekund. Wie zich door deze ellende worstelt, verdient op het einde van iedere missie een heleboel ervaringspunten. Met die punten kun je de verschillende aspecten van zowel Iron Man als War Machine (beide zijn speelbaar) gestaag upgraden. Toch zijn de heren ontwikkelaars erin geslaagd om ook het enige lichtpuntje van de game vakkundig onderuit te halen door gebruik te maken van een stompzinnig en onduidelijk menu. In een gevecht zijn de wijzigingen amper voelbaar en het is met andere woorden dus compleet nutteloos om er je tijd aan te spenderen.

Tot overmaat van ramp (of misschien is ‘gelukkig maar’ hier beter op zijn plaats) is ook de speelduur beneden alle peil. Er zijn maar acht missies, waartoe ook het korte introductielevel en een paar eindbaasgevechten behoren, dus mits je niet wordt opgehouden door de bedroevende uitvoering, kun je dit stinkende varkentje wassen in minder dan twee (!!) uur. Er is bovendien geen enkele reden tot herspelen, want er verandert uiteraard niets aan de ellende in een tweede speelbeurt. Tenzij je nog steeds geeft om de lengte van je digitale penis natuurlijk, want de achievements zijn in deze game relatief makkelijk binnen te rijven.

Ikzelf hield het na anderhalf uur ergernissen tolereren in ieder geval voor bekeken. Felicitaties voor mijn doorzettingsvermogen, want indien ik Iron Man 2 niet moest spelen met het oog op een bespreking, dan hield ik het reeds na de eerste missie voor gezien. Ik heb zelden zo’n saaie, lelijke en onplezierige game gespeeld. Het laagste cijfer ooit in de geschiedenis van X-Power is hier dan ook meer dan op zijn plaats. Er moet met deze ijzersterke licentie toch veel meer te doen zijn?