Iron Man

De superhelden en bijhorende films en games vliegen ons tegenwoordig om de oren, de een al succesvoller dan de andere. En nu het vaatje van de big boys zoals Spiderman, Batman en X-men stilaan leeg getapt is begint men ook de iets minder grote iconen aan te spreken. Zo ook Iron Man, een van de talloze personages uit Marvel stal. Voor hen die in een of ander godvergeten hol wonen is het misschien het vermelden waard dat er net een film rond deze ijzeren gozer verschenen is. Ik moet eerlijkheidshalve bekennen dat de naam tot nu toe enkel de herinnering van een Black Sabbath klassieker bij me opriep.

Je wordt bij de start vrij bruusk in het verhaal gegooid, en zonder enige voorkennis van het Iron Man universum kan dit wel een beetje onwennig overkomen. Het een en ander wordt natuurlijk duidelijk eens je aan de slag gaat, maar een iets meer uitgebreide introductie van de ijzeren man had wel gemogen. De rest van het verhaal wordt met tussenfilmpjes uit de doeken gedaan en is eigenlijk niet veel soeps, dus laat ik er vooral geen woorden aan verspillen.

Iron Man is zoals je zou verwachten in de eerste plaats een actiegame geworden. De eerste missies dienen als tutorial en leren je stap voor stap de controls aan. Je start met een vlammenwerper, guided missiles, een laserbeam en een melee aanval waarmee je in 3 slagen een tank tot schroot kunt herleiden. Aanvankelijk is alles nog op de grond te doen, maar al snel ontdek je dat je pak ook kan vliegen. Ik moest dan ook even denken aan Zone Of The Enders toen ik voor het eerst het luchtruim verkoos. Helaas haalt Iron Man het niveau niet van Konami’s kult game. De controls vallen mee zolang je op de grond blijft, maar eens ik ging vliegen zat ik meermaals te knarsetanden door de onwennige besturing. Je kan blijven hoveren en voorwaarts vliegen eens je het luchtruim verkozen hebt, maar richten waarheen je wilt vliegen is doorgaans toch moeilijker dan het zou mogen zijn.

Na elke missie ziet Iron Man er een beetje anders uit. Aanvankelijk lijkt onze held meer op de Tin Man uit Alice in Wonderland. Vanaf de tweede missie ziet het harnas er echter al iets meer gestroomlijnd uit, en gaandeweg evolueer je naar het strakke pak dat op de cover van het doosje prijkt. Na de missies krijg je telkens nieuwe upgrades en wapens, die je met je soldij moet aankopen. Je kan kiezen wat je wilt upgraden: je thrusters, missiles, energie etc. en er zijn ook meerdere levels voorzien in deze upgrades, waardoor je zelfs een beetje kan specialiseren.

Grafisch valt het allemaal wat tegen. Iron man zelf ziet er strak uit, en hoog in de lucht krijg je een vrij uitgestrekt landschap te zien dat eveneens wel te pruimen valt. Maar eens met je ijzeren botten op de grond ziet alles er maar erbarmelijk uit. Ook je vijanden zijn vrij pover en ongeïnspireerd vormgegeven. De landschappen mogen dan wel voldoende uitgestrekt zijn, het blijft maar een volstrekt nutteloos decor voor de rest. Wat valt er dan wel te beleven? Wel, je wordt constant bestookt door massa’s grond- en luchttroepen die het allemaal op je ijzeren vel gemunt hebben. Je kan ze te lijf gaan zoals je zelf wilt: te land, ter zee of in de lucht, maar altijd draait het om hersenloos knallen met als bonus een persoonlijk gevecht met de controls. Aan het eind van je missie krijg je een eindbaas voorgeschoteld die doorgaans een gigantisch incasseringsvermogen heeft. Ook hier weer dezelfde aanpak. Verstand op nul en knallen maar tot ie tegen de vlakte gaat.

Elke missie kan afgewerkt worden binnen een target tijd, iets wat de replay waarde misschien een klein beetje verhoogt. De grote vraag is echter of je na het uitspelen van deze titel hoegenaamd nog zin hebt in meer. Na enkele levels had ik het eerlijk gezegd al gezien. De actie is ondanks de bewegingsvrijheid toch zeer monotoon en simplistisch, en het meedogenloze tempo waarop vijanden op je losgelaten worden steekt snel tegen. Een echte no-brainer dus, waar je van het begin tot het einde zit te knallen als een bezetene. De doorsnee gamer zal hier niet veel plezier aan beleven, maar zoals gewoonlijk zullen fans van Iron Man hier wel pap van lusten. Spijtig genoeg zijn dit ook de mensen die met hun grenzeloze liefde voor hun helden de eindeloze stroom van ondermaatse titels als deze financieren. Wat mij betreft mag de ijzeren man echter wegroesten in de vergeetput van afgedankte superhelden. Gezien het grote aantal geflopte superheldengames van de afgelopen jaren kunnen al die aan lager wal geraakte stripfiguren daar waarschijnlijk al een aanzienlijke kaarterclub beginnen.