Hunter: the reckoning

Zombies, opspattend bloed en afgerukte armen zijn “in”. In een fleurige wereld rondlopen en op bewegende platformen springen is “out”.

Goed, ik maak er misshien een karikatuur van, maar sinds Resident Evil is het aantal spellen waarin zombies de hoofdrol spelen gevoelig toegenomen. Ook in Hunter maken zombies en ander dood gespuis het mooie weer.

Een andere vaststelling is, dat we over het algemeen kunnen stellen dat de meeste gamesgenres mee evolueren met de tijd en de technologie. Dit is naar mijn mening buiten het scrolling beat’m up genre gerekend. Het genre heeft geen vooruitgang meer geboekt sinds de release van Double Dragon in 1987, dat met zijn co-operative gameplay revolutionair was. Scrolling beat’m ups zoals Double Dragon, Streets of Rage en Final Fight waren in hun hoogdagen nogthans ontzettend populair. Nee, het genre zit momenteel in een diepe slaap. Digital Mayhem, de developers van Hunter: the reckoning beloofde ons alvast een adrenaline injectie in dit doodgetergde genre door er RPG elementen aan toe te voegen. Jammer genoeg zijn het net die elementen die de pijnlijke tekortkomingen nog eens extra in de verf zetten. Morfine in plaats van adrenaline.

Het spel speelt zich af in het ingeslapen stadje Ashcroft. En er gebeuren rare dingen in de plaatselijke gevangenis. Een legende vertelt ons dat één van de eerste gevangenisdirecteuren een vampier zou zijn geweest, die de machteloze gevangenen regelmatig wat bloed afhandig maakte. Na een opstand in de gevangenis werd deze vampier echter gedood.

Jaren later, op het moment dat de moordenaar Nathaniel Arkady op de electrische stoel zit, komen de kwade geesten opnieuw vrij. Vier mensen, Hunters genaamd en bijeengebracht door “omstandigheden”, slagen erin om de aanval van deze boze demonen opnieuw terug te dringen. De gevangenis wordt voor eens en altijd gesloten. Tot op een mooie avond natuurlijk...

Het spel brengt je onder andere naar de straten en riolen van Ashcroft, doorheen de gevangenis, het kerkhof met zijn kerk en een mysterieus landhuis dat zo uit de Resident Evil reeks is geplukt. Hunter: the reckoning heeft maar één boodschap: hak, schiet of schop zoveel mogelijk zombies en andere levensloze wezens terug naar de hel. De levende doden zijn ook niet van gisteren en hebben zich, vooral in de latere levels, bewapend met schotguns, pistolen en vlammenwerpers. Verder hebben ze steeds de onaangename gewoonte om in grote groepen aan te vallen.

De Hunters zijn de enige levende zielen op aarde die deze bovennatuurlijke krachten kunnen waarnemen.
Iedere Hunter heeft op één of andere manier wel iets te maken met Nathaniel Arkady. Wanneer het spel begint heb je de keuze uit 4 Hunters. Hier volgt een korte beschrijving van elke personage:

Spencer Wyatt is het biker-type. Met zijn groot oorlogsbijl hakt hij als een volleerde slager. Ideaal dus om hoofden en armen eens goed in het rond te doen vliegen. Zijn motief ? Nathaniel Arkady was de moordenaar van zijn moeder.

Samantha Alexander werd vroeger gepest op school. Dit heeft haar in het leven gehard en algauw besluit ze bij de politie te gaan.Zij is één van de agenten die moordenaar Nathaniel Arkady heeft ingerekend. Tijdens haar aanvallen kan ze rekenen op haar katana-zwaard en magnum revolvers.

Kassandra Cheyung verloor haar vriendin Marnie. Marnie was verslaafd aan drugs en één van Marnie’s dealers was de veroordeelde Nathaniel Arkady. In haar strijd krijgt ze het gezelschap van haar messen en haar pistolen.

Last but not least en zonder twijfel het coolste karakter is Father Estheban Cortez. Hij was priester in de gevangenis van Ashcroft ten tijde van de tweede ramp. Met zijn groot zwaard, dat er uitziet als het kruis van Jezus en zijn trouwe kruisboog, gaat hij de levende doden te lijf.

Je gekozen Hunter beweeg je doorheen de levels met de linker stick terwijl je gelijktijdig met de rechter stick de richting van je aanval kan bepalen. Deze aanvallen vereisen echter zo weinig strategie en kunde dat ze haast niets meer om het lijf hebben. Duw gewoon zo veel mogelijk op je rechter trigger en breng zo veel mogelijk schade toe. Naast de standaard aanvallen kan je wapens oprapen zoals shotguns, machinegeweren, een kettingzaag, een vlammenwerper of een rocketlauncher. Door zombies te elimineren verdien je experience points. Deze experience points openen nieuwe edges en upgraden bestaande edges. Een edge is een special attack (melee attacks in het spel). Elk personage heeft zijn persoonlijke melee attack. Spencer kan bijvoorbeeld zijn hakbijl laten branden en Samantha kan zichzelf genezen. Per karakter kan je tot 3 edges upgraden. Verder maken deze experience points je karakter sterker en upgraden je kracht, doeltreffendheid, snelheid of uithoudingsvermogen. Grafisch zien de melee attacks er zeer goed uit maar inhoudelijk brengen ze het spel weinig bij. Op bepaalde plaatsen in de levels vind je “glyps”. Met deze “glyps” kan je bijvoorbeeld je gezondheids -of meleemeter herladen

De bovenstaande beschrijving klinkt boeiend maar in praktijk zie ik toch wel een aantal problemen.
Eerst en vooral is er de gameplay zelf. Die is veel te ééntonig en repetitief. Als je na een uur opnieuw een groep zombies op je af ziet komen, wordt de verleiding om de “uit”knop op je Xbox in te drukken zeer groot. Je kan jezelf dan echt niet meer motiveren om opnieuw de “botte” bijl boven te halen. Het typische “been there, done that” gevoel dus.

Ook het camerawerk laat te wensen over. Zeer frustrerend wanneer je aangevallen wordt terwijl je niet weet van waar de vijand kwam. In sommige levels moet je bijvoorbeeld een aantal burgers van Ashcroft redden. Aangezien je de camera niet kan controleren wordt het vaak een kwestie van brute pech of puur geluk.

Grafisch ziet het er allemaal zeer goed uit. Vooral de texturen zijn zeer mooi. Bekijk de straten van Ashcroft maar eens of de level in het landhuis. Allemaal zeer sfeervol weergegeven. De developer slaagt erin de speler mee te zuigen in de duistere wereld van Ashcroft. De algemene presentatie van het spel is goed uitgewerkt en stijlvol. Ook de sound is erg sterk met akelige geluidseffecten en oog voor detail. Zo liep ik bijvoorbeeld onder een lantaarnpaal en hoorde de motten tegen de lamp vliegen. De muziek zorgt ervoor dat je gedurende het spel met een akelig en onaangenaam gevoel blijft zitten.

Dit is een spel dat het vooral zou moeten hebben van zijn multiplayer. Je kan met maximaal vier spelers spelen. Maar ook hier zijn er een aantal problemen. Met vier spelers zoemt het spel zo ver uit dat je nauwelijks nog ziet wat er gebeurt. Het speelveld wordt tot overmaat van ramp dan ook nog eens bijzonder klein gehouden en het aantal levende doden verdubbeld. Dit heeft als gevolg dat een oneerlijke dood nooit ver af is omdat je gewoon geen kant meer uit kan. Ondanks deze gebreken komt het spel met wat vrienden meer tot zijn recht dan in de singleplayer mode.

Buiten de grafiek en sound schiet Hunter gewoon te kort en kan het zijn rol als “vernieuwende” beat’m up niet waarmaken. Ik vraag me af of de hype die rond dit spel hing, hier iets mee te maken heeft. Na een aantal dagen wordt het spel gewoon te ééntonig . Ook de multiplayer mode zorgt voor iets te veel frustraties en het spel wordt met vier vrienden bijna onbespeelbaar.
Een teleurstelling...