Hunted: The Demon's Forge

Hunted: The Demon’s Forge combineert de blauwdrukken van het in onmin geraakte dungeon crawler-genre met coöperatief samenspel en een covermechaniek zoals we dat kennen uit zowat alle hedendaagse shooters. Het resultaat is een manusje-van-alles dat enkel de sociale gamers in ons midden zal overtuigen.

Hunted vertelt het generieke verhaal van huurlingen Caddoc en E’lara. De wereld waarin ze leven wordt sinds kort overspoeld door een tsunami van Wargar, een samenraapsel van demonisch gespuis zoals Ork-achtige wezens en skelettenlegers, die eropuit zijn om de bevolking compleet uit te roeien. Door hun goudzucht heeft het stereotiepe heldenduo zich nogal makkelijk laten verleiden om deze duistere vijand een halt toe te roepen en zodoende vechten ze zij aan zij tegen het demonische gebroed en doorploegen ze pikdonkere kerkers, onheilspellende tempels en vervallen steden.

Zij aan zij dus, want de eigenlijke gameplay draait rond de wisselwerking tussen beide hoofdrolspelers. Hoewel je in je eentje afwisselend in de huid van Caddoc en E’lara kan kruipen, blijft het aan te raden om het Hunted-avontuur samen met een partner van vlees en bloed te volbrengen. Dat kan samen op dezelfde console in split-screen of online via Xbox Live volgens het gekende drop-in, drop-out principe. De personagekeuze is daarbij heel belangrijk: Caddoc is de mêleevechter en gaat zijn vijanden het liefst frontaal te lijf met verscheidene slagwapens, terwijl E’lara vanop afstand ondersteuning biedt met kruisbogen en magische aanvallen. Dat zijn louter specialisaties, aangezien beide personages zowel over een zwaard als een langeafstandswapen beschikken en ook allebei bedreven zijn in magie. De mêleegevechten zijn erg simpel en laten zich spelen als een vereenvoudigde actie-RPG en de tegen muurtjes aandrukkende vuurgevechten lijken op hun beurt op Gears of War, maar dan minder goed uitgewerkt en in een fantasiesetting.

De enigszins overlappende, doch voldoende van elkaar verschillende vechtstijlen vullen elkaar goed aan en het is aanbevolen om de unieke vaardigheden te combineren in het heetst van de strijd. Met speciale pijlen kan E’lara bijvoorbeeld vijanden bevriezen, waardoor jij er zonder veel tegenstand flink op los kan rammen. Omgekeerd kan het natuurlijk ook: jij smijt er een magische aanval tegenaan waardoor een aantal vijanden in de lucht blijven zweven, waarna een dozijn pijlen van je reisgenote voor de genadeslag zorgen. Tegelijkertijd moet je elkaar ook ten allen tijde in het oog houden, zodat een gezondheidsdrankje op tijd wordt toegediend om een vervelend ‘game over’-scherm te vermijden, want door de slecht geplaatste controlepunten betekent de dood in Hunted steeds weer hele stukken herspelen.

Kortom: leuker met twee, alsnog in je eentje speelbaar. De artificiële intelligentie van je metgezel is allerminst opmerkelijk, maar kan wel zijn mannetje staan en zal waar nodig voldoende assisteren om het merendeel van de frustraties te voorkomen. Minder geslaagd vinden we de AI van de vijanden. Doordat ze met veel tegelijkertijd op je afstormen zijn het nog geduchte tegenstanders, maar een verdwaalde vijand zagen we meer dan eens vastzitten in het kleurloze decor, constant in rondjes lopen of zelfs dekking zoeken aan de verkeerde kant van de schutting. Qua design zijn ze bovendien inwisselbaar en ze worden tot in den treure gerecycleerd, wat onze kerkertocht halverwege de rit een tikkeltje voorspelbaar en saai maakte.

Het rollenspelelement beperkt zich daarnaast tot een eenvoudige skilltree en is redelijk eenvoudig qua upgradebare mogelijkheden. Een extra health potion meesleuren hier, een krachtiger aanvalletje daar… je speelt het allemaal vrij met kristallen die zomaar voor het grijpen liggen. Ideaal voor iemand die zijn eerste stappen zet in het genre en de meer actiegerichte spelers, maar in een soort van dungeon crawler anno 2011 hadden wij het toch graag iets uitgebreider gezien. Het loont meer de moeite om binnen de volstrekt lineaire missies af te wijken van het rechte pad. Hunted: The Demon’s Forge bevat her en der alternatieve en makkelijk te missen routes naar verborgen kamers, die na het oplossen van een zo nu en dan hersenpijnigende puzzel een heleboel goudstukken en speciale wapens opleveren. Deze zijmissies zijn optioneel, maar stiekem een stuk leuker dan de repetitieve hoofdcampagne en onmisbaar voor de avonturiers in ons midden.

Op technisch vlak is Hunted dan weer een middenmotor, eentje met te veel gebreken om indruk te maken. De op zich niet al te imponerende graphics, bijvoorbeeld. De omgeving wordt met wazige texturen bekleedt en vooral de objecten daarin kunnen wat meer polygonen gebruiken. Het donkere kleurenpallet is weinig bijzonder en wordt in het derde hoofdstuk gelukkig wel even ingeruild voor een sfeervolle buitenomgeving met meer oog voor detail en magnifieke vergezichten, maar de beperkte kleuren nemen het daarna even snel weer over. Erg jammer. Daarenboven steken technische mankementen frequent de kop op, zoals dialogen met de verkeerde ondertiteling, vijanden die zoals eerder gezegd regelmatig vast komen te zitten in het decor en andere kleine foutjes die doorheen deze productie sluipen. Met de Unreal Engine 3 onder de motorkap hadden we een beter resultaat verwacht, of misschien zit de veelgebruikte grafische engine gaandeweg aan het plafond van zijn kunnen.

Ten slotte nog even een korte vermelding voor The Crucible, een weliswaar gelimiteerde maar toegankelijke level creator waarmee je prompt je eigen kerkers ontwerpt en ze achteraf deelt met de online medemens. Je gebruikt de gevonden goudstukken uit de campagne om je eigen creatie verder uit te breiden, maar door de woekerprijzen word je min of meer verplicht om meermaals terug te keren naar de ietwat saai wordende campagne. Een geinige extra en daarmee is ook alles gezegd.

Conclusie:
Hunted: The Demon’s Forge verdient een degelijke score voor zijn coöperatieve gameplay, maar voor een topscore heeft dit spel simpelweg te weinig in huis. Samen met een kompaan van vlees en bloed beleef je voldoende plezierige momenten, maar wie dit in zijn eentje speelt zal zich vooral storen aan de vele slordigheden en technische mankementen die deze productie teisteren. Halverwege de campagne valt de duistere kerkertocht overigens in herhaling en wordt het een tikkeltje te voorspelbaar om nog tot het bittere einde te boeien. Enkel en alleen te consumeren met zijn tweetjes dus!