House of the Dead III

Ik beken: als Sega een nieuw light gun game aankondigt ben ik niet meer te houden. Sinds hun Virtua Cop serie ben ik fan van alle games waarbij je met een pistool op je TV scherm moet mikken. Virtua Cop 1 & 2 (Saturn), Time Crisis1 & 2 (PS1 en PS2), Point Blank (PS1), Vampire Nights (PS2) zijn allemaal games die je in mijn collectie kan terugvinden. Het genre staat misschien wel voor alles wat ik in een spel zoek, namelijk ‘instant arcade actie’, adrenaline, high scores  en vooral een perfecte leercurve. Ideaal om na een drukke dag even de stress van je schouders te gooien, een light gun spel op te starten en te schieten op alles wat beweegt.
De HOTD serie is wat mij betreft ook gelijk de beste light gun serie omwille van de intense sfeer die de serie uitstraalt. Sega bracht reeds 2 delen van deze serie op de arcade - en consolemarkt. De Saturn versie van HOTD was niet meteen een perfecte arcade omzetting, maar daarom niet minder leuk. HOTD2 voor de Dreamcast daarentegen, was wel een zeer goede arcade poort, wat de gameplay alleen maar ten goede kwam. Het was allemaal nog sneller en nog mooier.

En nu dan eindelijk HOTD III op Xbox. De eerste beelden beloofden alvast veel goeds. Laten we eens kijken hoe WOW Entertainment het er op de Xbox vanaf heeft gebracht.

16 jaar na het mysterieuze ‘Curien Mansion’ incident uit het eerste deel, gebeuren er weer rare dingen. De bron van alle kwaad blijkt in het EFI onderzoekscentrum te liggen. Dit is een onderzoekscentrum voor genetische manipulatie. Zombies en gedrochten lopen er weer vrij rond en alles wijst erop dat Curien weer aan de slag is. Eén ding klopt echter niet… Curien is namelijk al jaren dood.

Alles draait hier rond het neerknallen van zombies, monsters en ander lelijk gespuis. Met een aantal levens per credit moet je zien toe te komen om uiteindelijk de eindbaas van het spel eens goed vol lood te pompen. Games moeten niet altijd moeilijk doen… gewoon schieten is de boodschap en met een flinke dosis reactiesnelheid kom je al een eind. Pas nadat je de aanvalspatronen van de levende doden kent, kan je tactischer je eigen schietpatronen gaan bepalen.

In de proloog spelen we even als de oudgediende AMS agent Thomas Rogan, die samen met een paar legereenheden op onderzoek uittrekt. Nadat alle contact met Thomas Rogan plots verbreekt, besluiten AMS partner ‘G’ en de dochter van Thomas, Lisa Rogan, zelf een kijkje te gaan nemen in het onderzoekscentrum. Vanaf hier ontrafelt zich een intrigerend verhaal dat tussen de stages door wordt verteld aan de hand van cutscènes.

Naast de nieuwe grafische update is de grootste verandering dat Rogan en Lisa niet meer schieten met een pistool maar met een heuse shotgun. Toen fans van de serie dit nieuws voor het eerst vernamen, schreeuwden ze moord en brand uit angst dat de gameplay hierdoor te drastisch zou veranderen. Wel dit is niet zo. Het spel speelt net zoals vroeger en buiten het feit dat het spel er alleen maar bloediger door wordt, blijft alles bij het oude. Wel minder positief is het feit dat je shotgun automatisch herlaadt. Je bent  nu dus niet meer verplicht om met je pistool buiten het scherm klikken. Begrijp me niet verkeerd: je shotgun herlaadt nog steeds als je buiten het scherm schiet (en bij de Baretta lightgun kan je met de B-knop op het pistool ook herladen) maar je pistool herlaadt hoe dan ook automatisch als je huls leeg is.  Dit zorgt soms voor cruciale timing problemen. Het kwam meermaals voor dat de shotgun automatisch herladen was en ik toch nog – puur uit gewoonte – buiten het scherm klikte. Gevolg: ik verloor cruciale seconden waardoor ik aangevallen en gebeten werd door een zombie. In het optie scherm is jammer genoeg geen mode om deze methode van herladen af te zetten. Niet dat ik deze feature in een anders uitstekend spel, wil opblazen, maar het kan de gameplay op belangrijke momenten aantasten.

In tegenstelling met de 2 andere delen, kan je nu ook je route doorheen het spel, op voorhand bepalen. Ook de volgorde van de levels kan je zelf bepalen. Het spel volgt hier hetzelfde principe als bij de Virtua Cop series. Op één of andere manier zorgt dit toch voor de nodige variatie en het feit dat je een andere weg doorheen het level kan nemen, verlengt de versheiddatum van dit spel. Niet alleen het neerknallen van de zombies verdient je aandacht maar ook allerlei voorwerpen zoals tonnen, dozen en ander opbergmateriaal. Deze bevatten immers items die er voor zorgen dat je je score flink kan aandikken. Op het einde van elke stage worden je prestaties geëvalueerd met een rank. Om de ‘S’ ranking te halen zal je dan ook voldoende items moeten vinden. Een feature die we trouwens al kennen van de vorige HOTD games. De ‘teamwork events’ zijn cruciaal in dit spel . Op bepaalde momenten in het spel zal je partner in een benarde situatie verzeilt geraken waarbij je partner in het nauw gedreven wordt door een aantal zombies. Het is  jouw taak om de aanvallende gedrochten zo vlug mogelijk aan flarden te schieten. Slaag je hierin, dan is een extra leven de jouwe.
De lengte en hoeveelheid van de stages zijn vergelijkbaar met de vorige delen. Het spel is uit te spelen in zo’n 30 à 40 minuten. Maar zoals gezegd gaat het daar ook niet om. Een voortdurende aanval op je eigen beste score of een betere ranking, dààr gaat het spel over. Hoe meer je het spel kent, hoe beter je scores en ranking zal worden.
Als je het spel uitspeelt, dan open je de volledige versie van HOTD2.

Grafisch is dit zeker een topper en benadert HOTDIII meer de sfeer van het eerste deel. Omdat het overgrote deel van de stages zich binnen in het EFI gebouw afspelen, heerst er meer die claustrofobische sfeer die we kennen van het eerste deel. De zombies en gedrochten zijn in voldoende variatie aanwezig en we krijgen op het einde van elke stage weer af te rekenen met een tot de verbeelding sprekende eindbaas. Het bloed vliegt over je scherm. Wanneer je bijvoorbeeld bepaalde zombies in hun buik knalt, ontstaat er een groot gat in hun maag en kan je zelfs de ingewanden zien. Het meest effectief zijn de headshots. Zonder hoofd zijn zombies namelijk levende (of dode?) schietschijven die nog weinig bedreiging vormen . Soms doet het spel wel erg aan de Resident Evil serie denken. Vooral de monsters die over het plafond kruipen deden me erg denken aan de ‘Slickers’ uit RE2 en de bewaker die je gedurende het spel voortdurend op je hielen zit herinnerde mij aan de Nemesis uit RE3.  De muziek is typisch HOTD met spannende en intense tunes die de ‘creepy’ sfeer nog eens extra in de verf zet. Mensen met een Dolby Surround systeem kunnen met HOTDIII de kogelhulzen horen vallen.

Verder zijn er nog verschillende modes. De survival mode is de arcade versie van het spel en in time attack is het de bedoeling dat je met één credit doorheen het spel raced. De HOTD2  optie komt vrij wanneer je HOTDIII volledig uitspeelt. Dit is de full game van HOTD2, die al eerder te spelen was op de Dreamcast. Een bespreking van dit spel zou ons te ver leiden, maar neem het maar van mij aan dat ook dit deel de moeite waard is. Grafisch is HOTD2 een perfecte omzetting van het Noami arcade board, dat zelfs nu nog garant staat voor uitstekende graphics.

Baretta Light Gun

Het spel is perfect te spelen met een controller maar daardoor wordt het spel natuurlijk half zo leuk. Aangezien Sega geen eigen light gun op de markt brengt (die steeds van uitstekende kwaliteit waren) moest ik vrede nemen met een third party gun. De Mad Catz Blaster zag er mij té lelijk en té “Fisher Price” uit zodat mijn keuze op de Baretta Light Gun van Thrustmaster viel. Het pistool oogt en voelt zeer degelijk. In vergelijking met de Dreamcast of Virtua gun, ligt deze Baretta iets zwaarder in de hand. Het pistool bevat een A en B knop (plaatsing is vergelijkbaar met de G-con van Namco), een ‘select’ en ‘start’ knop, een kleine thumbstick (die eigelijk niet meer mogelijkheden heeft dan een D-pad) en nog een C-knop onderaan het pistool. Wanneer je het pistool calibreert, lijkt het steeds even alsof de Baretta langzaam reageert maar in het spel heb ik daar geen hinder van ondervonden. Integendeel, het pistool speelt erg goed en is volgens mij een ‘must buy’, wil je van HOTDIII ten volle genieten. Het pistool heeft een prijskaartje van ongeveer 60 tot 70 euro. Aangezien de Baretta veel weg heeft van een ‘echt’ pistool, kan het zijn dat deze gun niet overal verkrijgbaar zal zijn.

Met HOTDIII levert Sega opnieuw een waardige opvolger in de HOTD serie af. Grafisch goed, snelle gameplay met voldoende extra’s en een verslavende ranking en high score systeem. De levensduur is kort voor spelers die enkel ‘het spel willen uitspelen’. Maar zoals eerder aangegeven gaat het daar natuurlijk niet om in light gun games.
Makkelijk om het spel te leren spelen, moeilijk om de perfectie te benaderen is nog steeds devies van vele Sega games. Mensen die dit idee aanspreekt en bij wie dit dan ook klikt, kunnen zich opmaken voor uren spelplezier. Voor de mensen die HOTD2 nooit speelden is dit een buitenkans. Twee spellen voor de prijs van één. De automatische reload van je shotgun is één van de weinige minpunten daar het je timing (en dus ook de gameplay) op bepaalde momenten in het spel kan beïnvloeden.