Homefront

THQ was al maanden bezig met het promoten van een zogezegde Call of Duty-killer. Kaos Studios’ nieuwste pareltje Homefront zou met andere woorden een singleplayer van jewelste moeten voorschotelen én een multiplayer waar hopeloos veel mensen aan verslaafd zouden geraken. Na enkele speeldagen is ons verdict bij X-Power gevallen. Hebben we zonet dé game van het jaar uitgespeeld of was alles echter een flauwe 1 april grap?

Het verhaal
We beginnen bij het begin. De campaign van Homefront start met een filmpje dat wel erg op een uitzending van het journaal lijkt. Alle aandacht wordt gevestigd op Noord-Korea dat gestart is met een uitgebreid wapenprogramma. De exponentiële aangroei van hun wapenarsenaal wordt gevolgd door een aantal nucleaire tests, maar de problemen beginnen pas echt wanneer Noord-Korea de aanval inzet op Zuid-Korea. Na deze aanval raakt alles in een stroomversnelling. Amerika lijdt onder interne problemen vanwege de dalende olieproductie waardoor de brandstofprijzen aan de pomp extreem hoge waarden bereiken. Aan de andere kant van de wereld is Noord-Korea ondertussen zijn eigen Blitzkrieg begonnen waarbij een groot aantal Aziatische landen worden overgenomen. Noord-Korea begint uiteindelijk de aanval op het manke Amerika waarbij jij als speler in de huid kruipt van een ervaren soldaat die samen met het verzet probeert terug te vechten tegen de Koreaanse repressor.

Het verhaal werd geschreven door John Milius, vooral bekend van de film ‘Apocalypse Now’. Op papier lijkt het plot akelig realistisch en ook de tussenfilmpjes proberen dat gevoel door te geven, maar in het spel zelf blijkt het verhaal echter van minder belang te zijn. De missies baseren zich op enkele kleine objectieven wat je niet echt een keerpunt in de oorlog kan noemen. Je zal zelf nooit het gevoel krijgen dat je een grote rol in de oorlog hebt gespeeld, zelfs niet na de laatste missie.

Gameplay
De makers van Homefront zijn duidelijk op bruikleen gegaan bij anders shooters van het genre. Toch speelt het spel bijlange niet zo vlot als een Call of Duty, er overheerst een algemeen stroef gevoel en de lineariteit van de campaign modus maakt het er niet beter op. Je zal ook vaak moeten wachten op je kompanen om een bepaalde deur open te doen waardoor je vaak een kleine minuut met je vingers zal zitten draaien. De laadtijden van de missies zijn ook enorm lang waardoor je jezelf begint af te vragen wat ervoor zorgt dat het zolang duurt. Er zitten wel enkele nieuwigheden in zoals de Goliath. Dit is een wendbare tank die je kan besturen door met je verrekijker doelen aan te duiden. De Goliath is leuk in het begin, maar het komt zo vaak op het speltoneel waardoor het vaak eentonig en eenvoudig zal worden. De levels waarin je terechtkomt, zijn wel zeer divers en ook de missies zelf hebben genoeg afwisseling. Het is enkel spijtig dat het spel niet vlot genoeg speelt om er echt van te kunnen genieten. De speelduur van de singleplayer is zo kort dat je Homefront eenvoudig op een drietal uur kan uitspelen. Op de hoogste moeilijkheidsgraad kan je rekenen op een vijftal uur, wat nog altijd zeer kort is. Oké, we overdrijven misschien wel een beetje, maar dat de singleplayer enorm kort is, moet nu wel duidelijk zijn. Het is voor ons dan ook onduidelijk waarom de ontwikkelaar ervoor gekozen heeft om dergelijke onbenullige missies in de campaign modus te steken. Het zou ons dan ook niet verbazen mocht toekomstige DLC vooral bestaan uit singleplayer missies van een iets meer epische vorm.

Multiplayer
Op papier lijkt de multiplayer er zeer goed uit te zien. Een online multiplayer warfare met maar liefst 32 spelers, wie zegt daar nu geen neen tegen? De spelmodi zijn gevarieerd, team deathmatch en ground control zijn standaard, maar Battle Commander komt toch wel origineel uit de kast. Hierbij krijgt elke speler een bepaalde ranking. Hoe meer vijanden je achtereenvolgens molt zonder zelf dood te gaan, hoe hoger je ranking wordt. Dit heeft als gevolg dat steeds meer tegenstanders je locatie zullen zien en ze een beloning krijgen wanneer zij jou neerknallen. Dit en het feit dat er twee achievements aan gekoppeld zijn, zorgen ervoor dat je enkele spannende momenten kan beleven in Battle Commander. Spijtig genoeg is dit waarschijnlijk de enige opwinding die je zal terugvinden op multiplayervlak. Homefront wordt geplaagd door een hele resem noobs die meteen beginnen snipen wanneer een multiplayerspel wordt opgestart. Hierdoor zal je vaak worden neergeknald terwijl jij als enige voor het objectief probeert te gaan, wat redelijk irritant is. Op de kop toe is ons spel meer dan drie keer vastgelopen terwijl we online aan het spelen waren en van vrienden hebben we gehoord dat hun rank en challenges meermaals gereset werden. Homefront laat serieuze steken vallen om voor een aangename ervaring te kunnen zorgen, bij ons was de hele review een hoop frustratie. Wanneer je samen met vrienden online wil spelen, zal je twee dingen moeten hebben: geduld en geluk. Bij het zoeken van een spel zit de kans er dik in dat sommige vrienden eruit zullen vallen en het duurt gemiddeld meer dan twee minuten vooraleer er een multiplayerspel wordt gevonden. Maar dat is natuurlijk ook grotendeels te wijten aan je internetconnectie. Het staat altijd mooi op een doosje: “Online multiplayer warfare with up to 32 players”, maar ze hadden er beter twaalf spelers van gemaakt en een goede multiplayer uitgebracht zonder onnodige frustraties.

Beeld en geluid
Op grafisch vlak is Homefront echt wel het lelijke eendje in het genre. De tussenfilmpjes en de laadschermen zien er zeer goed uit, maar in het spel zelf lopen de grafische effecten wel enkele jaren achter, terwijl de game op andere consoles wel op niveau is. Het geluid klinkt wel zeer goed en ook de voice-acting is van een degelijk niveau. Wanneer je na een avondje Homefront echter een potje CoD: Black Ops gaat spelen, zal je al gauw zien dat dit spel op grafisch vlak amper aan de knieën van Black Ops komt.

Conclusie
Homefront heeft ons erg teleurgesteld. Het werd reeds maanden geleden erg gehyped en na de release blijkt het spel nog niet aan de helft van de verwachtingen te voldoen. De singleplayer is te kort, de multiplayer is rondweg frustrerend en grafisch ziet het spel er hoogstens middelmatig uit. Kaos Studios heeft duidelijk niks geleerd uit hun vorige geflopte hype: Frontlines: Fuel of War. Wil je gezellig een potje knollen met de vrienden, dan kan je best andere oorden opzoeken.