Harry Potter: De Gevangene Van Azkaban

Wanneer we het over Harry Potter hebben, kunnen we nog moeilijk over een rage spreken. In tegenstelling tot Pokémon, Power Rangers en andere tijdelijke bevliegingen, kan deze jonge aspirant-tovenaar wel de aandacht van het jeugdig volkje behouden. Harry Potter is uitgegroeid tot een wereldwijd fenomeen en het heeft J.K. Rowling duidelijk geen windeieren gelegd. Haar boeken gaan als zoete broodjes over de toonbank en de films trekken steevast volle zalen. Het recentste mediagebeuren kon natuurlijk niet achterblijven en tracht een graantje mee te pikken van dit succesnummer en bijgevolg schieten Pottergames als paddestoelen uit de grond. Met dit Azkaban-avontuur is Harry dus niet aan z’n proefstuk toe, want na De Steen Der Wijzen, De Geheime Kamer en het sportieve buitenbeentje Zwerkbal is hij reeds aan z’n vierde game toe. Kwantitatief zit het al goed, maar een veel belangrijker gegeven: hoe zit het met de kwaliteit? Harry belandt voor het eerst op de meedogenloze XP-pijnbank en bezit hij geen enkele toverspreuk die bedreigend genoeg is om ons kritisch maar rechtvaardig oordeel te beïnvloeden.

Het verhaal neemt aanvang wanneer Harry, Ron en Hermelien op de Hogwarts Express richting Zweinstein zitten. Ongeduldig en vol verwachting kijken ze uit naar het derde jaar op de tovenaarsschool en terwijl ze gezellig zitten te kletsen, ontsnapt Ron’s huisdier (een soort rat) uit het knusse treincoupé. Tijdens de zoektocht stuiten ze al vlug op een Dementor, een geest die de rest van het avontuur geregeld het pad van onze drie hoofdrolspelers zal kruisen. Toch zijn deze Dementors niet de enige zorg voor Potter want Sirius Zwarts, een oud-student van Zweinstein, die reeds geruime tijd in de gevangenis van Azkaban opgesloten zat wegens moord, heeft het hazenpad gekozen. Het is haast vanzelfsprekend dat Sirius Zwarts richting Zweinsteinacademie trekt om daar de boel op stelten te zetten. Op de vraag of de game trouw de verhaallijn van het boek of de film volgt, moet ik jullie het antwoord helaas schuldig blijven, aangezien ik noch het boek las of de film bezocht. Ja, ik moet het bekennen, ik ben nu éénmaal geen Harry Potter fanaat.

Ontwikkelaar en uitgever Electronic Arts kiest wederom resoluut voor een klassiek third person adventure game. Wie dacht dat Harry alle aandacht zou opeisen komt bedrogen uit, want z’n 2 kompanen Ron en Hermelien eisen een evenredig deel van de actie op. Het is voortdurend switchen tussen de 3 karakters, ieder heeft z’n specifieke vaardigheden. Harry is de enige van het gezelschap die kan springen, Ron heeft de gave om verborgen deuren en voorwerpen te ontdekken en Hermelien maakt zichzelf nuttig met zich door kleine openingen te wringen. Naast deze basisbewegingen beschikken ze elk over een aantal unieke toverspreuken. Flipendo en Expelliarmus zijn respectievelijk de standaard aanval en verdedigingsspreuk die elk van hen in hun repertoire hebben zitten. Verder hebben ze elk hun specialiteiten en kan Hermelien onder andere water bevriezen of kapotte voorwerpen weer herstellen. Ron kan tegenstrevers verblinden en Harry heeft de power in zich om Dementors op afstand te houden. Geregeld wisselen van personage is een must om de alle hindernissen op je weg te omzeilen.

De opdrachten zijn vrij gevarieerd en zijn steeds terug te vinden in je dagboek. De meest uitdagende opdrachten zijn de zoektochten naar de spreukenboeken. Meestal eindigt die zoektocht met een ontmoeting met één of andere eindbaas. Toverdrankjes brouwen kan en mag natuurlijk niet ontbreken en daarvoor zal je geregeld op zoek moeten naar niet alledaagse ingrediënten. Vuurzaad, elfenvleugels, vliegende zeepaardjes en Doxy-eieren zijn maar enkele voorbeeldjes. De juiste locatie vinden van deze benodigdheden kan wel wat tijd in beslag nemen, want het schoolgebouw heeft zeven verdiepingen en een kerker. Reken daarbij het grote buitenterrein en je maalt heel wat kilometers af. Naast de hoofdopdrachten zitten er ook enkele aangename nevenactiviteiten in de game. Overal slingeren er kistjes rond die meestal tovenaarskaartjes bevatten. Er zijn 10 verschillende soorten en een complete reeks verdient natuurlijk een beloning in de vorm van extra gezondheid en dergelijke zaken. In de loop van je avontuur stuit je op een 3-tal minigames waarbij je een vlucht kan maken op de rug van een Hippogrief (een kruising tussen een paard en arend) op jacht naar vleermuizen, een uilenrace houden of in de duelleerclub een toverspreukgevecht in je voordeel tracht te beslechten. Genoeg afwisseling om de eentonigheid op een veilige afstand te houden.

EA probeert met Harry Potter in eerste instantie een jonger publiek aan te spreken en om deze nieuwste generatie gamers niet af te schrikken is een niet al te ingewikkelde gameplay onontbeerlijk. Er wordt gebruik gemaakt van het oerdegelijke Zelda principe waarbij je bepaalde acties aan een button toewijst. Deze buttons blijven als geheugensteuntje in een hoekje van het scherm steeds zichtbaar. Toch vond ik het jammer dat men slechts 2 spreuken tegelijkertijd kan toewijzen en dus vaak naar het menuscherm moet terugkeren om een andere spreuk te selecteren en dat terwijl de triggers ongebruikt blijven. Een beetje omslachtig maar misschien was het wel een bewuste keuze om de besturing zo eenvoudig mogelijk te houden.

Grafisch zijn er geen noemenswaardige mankementen vast te stellen, het nestelt zich comfortabel tussen de middenmoot op dit vlak. Het is een verzorgde game zonder verrassend of spectaculair uit de hoek te komen. Hier en daar lijken de achtergronden een tikkeltje wazig maar dat is eerder uitzondering dan regel. Wat geluid betreft kunnen we dezelfde teneur aanhouden en blijft alles netjes binnen de normen van de hedendaagse eisen. Een enorm pluspunt voor de jongste gamers is dat de game volledig in het Nederlands te spelen is. Zelf verkoos ik echter de Engelse versie want de Nederlandstalige stemmetjes begonnen me na een tijdje geweldig te irriteren, maar dat is kwestie van persoonlijke smaak waarschijnlijk.

Al bij al is Harry Potter en De Gevangene Van Azkaban een geslaagde game met degelijke graphics en dito gameplay. Zelf vond ik de game véél te gemakkelijk, maar ik vrees dat ik als "oude dertiger" niet meer tot de beoogde doelgroep behoor. Voor wie wel in de juiste leeftijdscategorie zit, is de moeilijkheidsgraad wellicht wel geschikt. Kortom prima gamevoer voor de fans en voor de jonge snaken.