Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 2

Harry Protter, Britney Swallows, ... oh lezer, de puberale lol die wij met deze titel hebben beleefd bij de redactie is schier oneindig. Wat je ook wil zeggen over Harry Potter, het is moeilijk geworden om een fenomeen te negeren dat al zo lang deel uitmaakt van onze popcultuur dat vele jongeren zich moeilijk nog een tijd zónder kunnen inbeelden. Het is inmiddels alweer tien jaar geleden (ja, zo snel gaat het) dat de eerste film in de zalen verscheen en vier jaar geleden dat we in boekvorm konden ontdekken hoe het allemaal afliep met ’s werelds populairste tovenaarsleerling. Vorig jaar kwam het eerste deel van de verfilming van dat laatste boek, Harry Potter and the Deathly Hallows, in de zalen uit en sinds enkele weken kunnen we ons ook aan het echte slotstuk vergapen in de bioscoop. De film zagen we nog niet, maar onze mening over de game konden we wel al kwijt.

De duistere heer Voldemort, Harry’s aartsvijand en de meest boosaardige tovenaar die ooit heeft bestaan, is sterker dan ooit tevoren. Nadat hij de Elder Wand – één van de zogenaamde “Deathly Hallows” en de krachtigste toverstaf ooit gemaakt – uit de koude, dode handen van Dumbledore wrikte, lijkt hij niet meer tegen te houden. Harry is er samen met Ron en Hermione op uitgetrokken om zogenaamde “horcruxes” te vernietigen: voorwerpen waarin Voldemort stukjes van zijn ziel heeft gestopt in de hoop zo onsterfelijk te blijven. Wanneer dit tweede deel op het verhaal inpikt, zijn er reeds drie van de zeven om zeep geholpen en is het trio naarstig op zoek naar de beker van de legendarische tovenares Helga Hufflepuff. Ondertussen wapenen Harry’s medestudenten aan Hogwarts zich voor de strijd die komen gaat, in de wetenschap dat het vredige kasteel weldra overspoeld zal worden door de “Death Eaters”, Voldemorts dienaars. Het laatste deel van de franchise zal met de nodige overvloed aan gewelddadige toverspreuken, zoals de martelspreuk Crucio of zelfs het meteen dodelijke Avada Kedavra, worden beslecht: het begin van het einde is ingeluid.

Door de jaren heen is de Harry Potter-franchise steeds donkerder geworden. Na een tijdje was het zo erg dat de censuurbonzen in Groot-Brittanië besloten dat er ook aangepaste kinderversies van de boeken moesten gaan verschijnen. De avonturen waren tot op zekere hoogte allemaal relatief rozengeur en maneschijn, tot er echt doden begonnen te vallen en geloof ons vrij: in het laatste boek vallen ze bij bosjes. De games zijn de trend van de boeken en films gevolgd en zijn gegaan van puzzelgames met platformelementen naar heuse third-person shooters. In deze Deathly Hallows: Part 2 wordt deze gameplay ten top gedreven: er is letterlijk niks anders te doen dan schieten, schieten en nog eens schieten. Af en toe probeert men wat afwisseling te geven in de vorm van traditionele beschermmissies waarin je één van je teamgenoten moet dekken terwijl hij of zij een deur opent, maar wanneer de tiende golf aan vijanden zich aandient, is de lol er al snel af.

U hoort het: het is vooral op vlak van gameplay dat het schoentje hier knelt. De toestroom aan vijanden is haast onophoudelijk en het moet zo ongeveer geweest zijn toen we onze vijfhonderdste Snatcher of Death Eater bestookten (mét achievement!), dat we ons afvroegen waar die oorspronkelijke magie van Harry Potter toch gebleven was. Het kan snel gaan, van denkwerk en puzzelen naar Gears of War met lichtflitsen. Naast de gewone schietonderdelen waarin je wordt bestookt door de ene golf vijanden na de andere, zijn er ook bossfights aan het einde van de meeste levels. Doorgaans gaat het hier om één-tegen-één duels waar weinig strategie mee gemoeid is. Dekking zoeken wanneer je kunt is de boodschap en verder is het een kwestie van “de ander meer raken voordat hij/zij jouw health volledig naar beneden krijgt”.

Doorheen de game leer je enkele toverspreuken aan, maar het blijft deze keer beperkt tot louter diegene die van pas komen in het strijdgewoel. Verwacht dus geen voorwerpen naar je toe te roepen met Accio of je staf te laten oplichten met Lumos. Door de vertaling van boek naar film naar videogame hebben de overgebleven spreuken die je kunt gebruiken een overdreven plastisch gevoel gekregen, waardoor ze net zo goed wapens in, jawel, een third-person shooter konden zijn. Zo wordt Petrificus Totalus, een spreuk die het doelwit volledig verstijft, als een soort sniper rifle gebruikt. Verder doet de game als volwaardige third-person shooter helaas tekort: ondermeer grafisch is het geheel niet veel om over naar huis te schrijven en het zeer monotone dekking zoeken en snel schieten zorgt niet voor voldoende afwisseling om de game tot op het einde boeiend te houden.

Dus als shooter verdient de game jammerlijk haar strepen niet, maar hoe zit het dan als filmgame? Jammer genoeg voldoet het geheel ook niet aan enkele criteria die een middelmatige filmgame tot een ‘goeie’ zouden kunnen maken. Zo zijn de stemmen van de hoofdpersonages vrijwel allemaal niet ingesproken door hun acteurs uit de films, behalve dan Rupert Grint die ook in de videogame zijn gedaante verleent aan Ron. Een voordeel dat zowat elke “vergaming” van een peperdure film dan weer wel heeft, is de prachtige muziek. Het mysterieuze aanzwellende Harry Potter-thema laat je meteen zin krijgen om te beginnen spelen, ongeacht je nu een fan bent of niet. Het is dan ook des te teleurstellender om te merken dat je met een middelmatige shooter en een al even middelmatige licentiegame te maken hebt als je die prachtige muziek in het startmenu eenmaal voorbij bent. De game is overigens ook nog eens behoorlijk kort: op een viertal uur of minder ben je alweer door de storyline heen. Door de monotone gameplay lijkt het echter allemaal een stuk langer te duren, maar diegenen die – zoals wij – gek genoeg zijn om de storyline uit te spelen, mogen zich na de credits vergapen op een prachtige montage van alle voorgaande Harry Potter-games, uiteraard op het spookachtige muzikale thema van de films.

Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 2 is jammer genoeg weer zo’n filmgame zoals er dertien in een dozijn zijn. Voornamelijk op het gebied van gameplay kan het nogal snel gaan vervelen en ook op grafisch gebied is het niets om over naar huis te schrijven. Voeg daar nog eens bij dat het zowel als filmgame en als niet-zo-volwaardige third-person shooter behoorlijk teleurstelt en je ook nog eens hooguit een uurtje of vier zal bezighouden, en je zal al spoedig inzien dat het misschien gewoon beter is om de film te bekijken of het boek te lezen. Op gamegebied is een periode van meer dan een decennium dus in mineur afgesloten, maar laat enkele misstappen op het gebied van elektronisch entertainment je niet weerhouden van de avonturen van ieders favoriete brillemans te genieten. Laat ons immers eerlijk zijn: een goeie licentiegame, dat zie je niet vaak. Nu dus ook niet.