Halo 3: ODST

Just can’t get enough

Dat de komst van Halo: ODST gemengde gevoelens oproept, is logisch. Bungie en Microsoft, elk met hun eigen manier om hypes te genereren, hebben er ‘alles’ aan gedaan om iedereen ervan te overtuigen dat de indertijd als add on aangekondigde game toch een volwaardig spel is geworden. Zowel fans van het eerste uur als nieuwkomers vragen zich terecht af of ODST genoeg inhoud biedt. Het antwoord op deze vraag is meervoudig: hardcore fans die reeds geinvesteerd hebben in de Halo 3 dlc-packs hebben redenen om de extra multiplayer-disc die bij het pakket zit - op de drie nieuwe Mythic maps na - als overbodig te beschouwen. Nieuwkomers tot het avontuur of mensen die de vroegere downloadable content straal genegeerd hebben, krijgen in feite meer waar voor hun geld.

Valt er voor de loyale volgeling dan nog genoeg herkenbaar Halo-plezier te beleven, met de campaign en de nieuwe Fire Fight mode? Of wordt de Bungie-fanbase toch lichtjes gedribbeld om te scoren bij een meer mainstream publiek?

Dark Entries

Halo: Orbital Drop Shock Troopers (ODST) speelt zich af op het moment dat de Covenant de aarde ontdekken en een citytrip ondernemen naar New Mombasa, Afrika. De United Nations Space Command (UNSC) slaagt erin de vijandelijke vloot merendeels te verdrijven, maar één moederschip heeft zijn zinnen gezet op kolonisatie en ontsnapt op het nippertje via een slipspace jump, die een gigantische schokgolf veroorzaakt in de nu door aliens bezette stad. De speler, genaamd The Rookie, wordt net op dat moment boven de binnenstad gedropt en gaat op zoek naar zijn - op diverse locaties gelande - kameraden. Bungie opteert voor een stad als centrale draaischijf ( “hub” ) van waaruit men op zoek gaat naar een aantal verloren voorwerpen. Het vinden van zo een artefact roept een flashback op waarbij je in-game de rol aanneemt van een gezochte collega trooper. De stad wordt virtueel bestuurd door een centraal AI-systeem genaamd de Superintendant die je tips geeft over de locatie van wapenvoorraden en teammates. Klinkt intrigerend, maar hoe vertaalt Bungie dit in de praktijk?

Onze eerste uren in New Mombasa waren ronduit onbevredigend. Fans die de Halo-reeks kennen en het 30 seconds of fun-concept van Bungie gewend zijn, gaan afzien in de veel te donkere en lege stad die op de koop toe als sleutellocatie dient voor de gehele campaign. Nefast voor de feestvreugde is ook het feit dat Bungie losjesweg identieke levels recycleert via het weinig subtiele gebruik van een dag-nachtcyclus waardoor “de grote stad” zichzelf snel tot oord van verveling degradeert (het lot van alle grootsteden?). Alsof architecturale monotomie nog niet voldoende was om ons geduld op de proef te stellen, koos de ontwikkelaar ervoor om tijdens de eerste campagnehelft slechts een ‘handvol’ vijanden op ons af te sturen. Als baken bij nacht en ontij schotelt Bungie de VISR (Visual Intelligence System, Reconnaissance) voor. Geheel optioneel is het HUD-systeem niet want wie de stad verkent zonder dit hulpmiddel wentelt zich in constante duisternis waarbij zelfs een bezoek aan het scherminstellingen-menu nauwelijks soelaas biedt. Vreemd genoeg zijn bepaalde dag-levels dan weer overbelicht - zonder VISR welteverstaan - wat een negatieve indruk laat over de zichtbaar verouderde grafische engine. Als het donker hier één doel dient, dan is het vooral het camoufleren van de onvolmaaktheden zoals we ze hierboven aanhaalden.

“More contact!” (a.k.a. “Is that it?”)

Bungie strooit op bepaalde momenten ook met checkpoints dat het een lieve deugd is, terwijl er op andere ogenblikken te spaarzaam mee wordt omgesprongen (kunstmatig rekken van de meer intense gevechten). Al snel vonden we de Heroic moeilijkheidsgraad op solo te flauw en opteerden we voor een triootje online co-op zoals het hoort: op Legendary. Ook hier moesten we vaststellen dat de moeilijkheidsgraad niet meer zo legendarisch is als we ons uit vorige Halo-outings meenden te herinneren. Als zelfs AI-troepen van de UNSC sporadisch “Is that it? ” beginnen schreeuwen na een zoveelste teleurstellende confrontatie, dan weet je hoe laat het is. Lang nadat we alle hoop hadden opgegeven - en het laatste deel van de campaign inzetten - kwam er plots een drastische kentering: Bungie tovert finaal zowaar herkenbare en de naam Halo waardige binnen- en buitenlevels uit de hoed en redt op een haar na nog net het gevoel dat we een verhaal hebben afgerond. Het is veelzeggend dat de introductie en het slot van de ODST-campaign standhouden en als volwaardige Halo-verhaalcomponent fungeren terwijl New Mombasa als draaischijf en cement tussen de verschillende flashbacks bijzonder mager uitvalt. Vergis je niet: de 3 tot 4 uur Halo-pret van intro en slot zijn zeker de moeite waard, maar met een nodeloos uitgerokken campaign (4 + 4 = 8 uur) om een “volwaardig game” te rechtvaardigen, doe je de fans niet echt een plezier. Hopelijk is Bungie tegen 2010 volledig bij de pinken wanneer Halo: Reach uitkomt (beta unlock key aanwezig op de eerste ODST-disc).

If it ain’t broke, don’t fix it.

“Gelukkig” voor u en mij, beperkt deze (toegegeven uitgebreide) kritische kanttekening zich grotendeels tot dat deel van de campaign dat New Mombasa heet. De rest van het ODST-pakket is weldegelijk van het niveau dat we gewend zijn van Bungie en kunnen we gerust samenvatten als één van de betere (online) Halo-ervaringen tout court. Met de extra tweede disc die de elf originele Halo 3 multiplayermaps bevat, naast die van de Heroic, Legendary en Mythic map packs, inclusief Cold Storage en drie nieuwe (Mythic) maps én de volledige Forge Map Editor wordt de toon gezet. De alom gekende online multiplayer stond niet voor niks een hele tijd op de koppositie van Xbox Live.

Ongetwijfeld de grootste aanwinst in ODST is echter de alleenstaande Fire Fight (FF) mode. Hoewel beperkt tot online co-op enkel met vrienden (geen matchmaking), is de mode ook volledig solo speelbaar. Het concept is niet nieuw: de ene golf AI-vijanden die de andere opvolgt (World at War’s zombies en Gears of Wars 2’s Horde mode als voorbeelden). Fire Fight, mogen we stellen, grenst aan het sublieme. Als je één reden zoekt waarom Halo en Bungie geworden zijn tot wat ze nu zijn, speel dan FF. De combat engine op zijn best, in arena’s uit ODST’s campaign mode. Alleen of met een paar vrienden tegenover horde na horde na horde Covenant aliens. Wat moet een mens nog meer wensen? Misschien de toepassing van FF in de 24 bestaande multiplayer maps van Halo 3? Bring on the carnage baby!

De spelers beschikken in FF over een poule van totaal acht levens. Sterft een speler, dan gaat er een leven uit de poule. Zijn alle levens op, dan is het game over. Leuk detail: er zijn dag- en nachtvarianten van de arena’s beschikbaar en elke golf van aanvallers is random samengesteld. Elke confrontatie is met andere woorden een verrassing. Na een zeker aantal ronden krijg je terug nieuwe ammunitie en medikits want FF draait - net als ODST in zijn totaliteit - rond ammo management. In tegenstelling tot de oppermachtige Masterchief is de speler hier vrij kwetsbaar en aangewezen op medikits in plaats van een zelfregenererend schild. Dit alles draagt bij tot de welgekomen spanning die Fire Fight mode ODST biedt.

Conclusie

We hebben bewust de internationale polemiek rond full price vs. half game vermeden en omgepoold tot een mijmering over ODST als volwaardig spel op zich: ja dan neen. Het hangt ervan af wat je verwacht van ODST en niet in het minst of je alle dlc-packs ooit gekocht hebt. Voor nieuwelingen is dit - op een paar irritante Halo-campaignuren na - een uitstekende kennismaking met de franchise. Voor spelers die weinig of geen map packs in het verleden hebben gekocht is het dé gelegenheid om die extra tweede disc in de lade te stoppen en te genieten van wat ze al die maanden gemist hebben. Het blijft de moeite.

ODST is qua campaign een dubbeltje op zijn kant gebleken. Enerzijds toont Bungie zijn meesterschap, maar slechts voor de helft. Anderzijds blijkt dat zowel de gekende multiplayer als de nieuwe Fire Fight mode getuigen van klasse. In zijn totaliteit geen meesterwerk, maar op bepaalde vlakken toch subliem. Waar voor je geld? Hangt ervan af waar je het koopt…