Guitar Hero: Van Halen

Met Guitar Hero: Van Halen is Activision aanbeland bij het derde Guitar Hero spel, waarin één band de hoofdrol speelt. Met Guitar Hero: Metallica heeft Activision reeds bewezen dat ze in staat is deze formule goed uit te werken. Reken daarbij de ervaring van talrijke Guitar Hero games waarvan het aantal al lang niet meer op één hand te tellen valt, en je kan ervan uitgaan dat ze genoeg expertise hebben om een goed Guitar Hero spel af te leveren. Niet dus.

Laat mij beginnen bij de grootste ergernis: alhoewel dit spel na Guitar Hero 5 uitkwam, is het volledig gebaseerd op diens voorganger, Guitar Hero: World Tour. Dit betekent dat geen enkele van de features in Guitar Hero 5 terug te vinden zijn in deze Van Halen. Party play, bonus challenges bij liedjes en de mogelijkheid om met elke mix van instrumenten te spelen, waren in onze ogen enkele nieuwigheden die bewezen dat de Guitar Hero reeks nog wat in zijn mars had. Maar zelfs een grafische update was blijkbaar teveel voor Van Halen.

Fans van Van Halen zullen zich niet laten deren aan dit gebrek, want je kan er vanuit gaan dat de setlist goed gevuld zit met Van Halen liedjes. Opnieuw valt hier een teleurstelling. Zoals bij Aerosmith en Metallica het geval was, zijn hier slechts vijfentwintig nummers van de hoofdact te vinden en negentien van andere artiesten. Waarom Activision blijft kiezen om deze weg in te slaan blijft ons verbazen. De Van Halen catalogus is groot genoeg om een leuke setlist met minstens vierenveertig nummers op te stellen.

De selectie van de nummers zelf is degelijk. De meer bekende Van Halen nummers als Panama, Hot for Teacher, Jump en ook de gitaarsolo Eruption zijn van de partij en de - voor mij althans - onbekende liedjes zijn leuk om te spelen. Wat fans tegen het hart kan stoten, is dat Sammy Hager en de nummers die hij zong niet in het spel aanwezig zijn, omdat David Lee Roth dit weigerde. De hele controversie tussen de twee is onder de mat geveegd en het is net alsof er geen sprake meer was van Van Halen na 1985. 

De negentien bijkomende nummers waarvan Master Exploder van Tenacious D en Best of You van Foo Fighters er voor mij uitspringen, zijn veelal van matige kwaliteit. Met te veel variatie in de genres - gaande van stevige metal tot indie rock - passen vele liedjes niet bij Van Halen. Ze hadden voor ons als DLC gemogen in ruil voor meer jaren '80 rock of gewoon meer Van Halen.

Als we aan Van Halen denken, denken we aan power chords en spandex. Het waren de jaren '80 alwaar strakke, vaak vrouwelijke kledij en lang haar de manier was om te rocken. Onze verbazing was dus groot toen daar ineens vier mensen op het virtueel podium verschenen die zich middenin hun midlifecrisis bevonden. Even googlen en het blijkt Van Halen anno 2009 te zijn. De in spandex geklede groep die niet alleen de jaren '80 maar ook Van Halen uitstraalt, krijg je enkel te zien aan het einde van het spel. Bovendien lijkt het er allemaal wat stroef aan toe te gaan op het podium.

Heel wat minpunten dus, maar in essentie blijft dit Guitar Hero en Guitar Hero blijft leuk om te spelen. De setlist kent zijn gebreken maar er zijn zeker en vast nummers aanwezig, die je het rockster gevoel geven zoals alleen een plastieken gitaar dat kan. Bovendien kunnen de experts waarvoor de double tap techniek niet onbekend is zich uitleven aan enkele gewaagde solo's waarvoor gitarist Eddie Van Halen bekend staat.

We kunnen besluiten dat dit allesbehalve een ode is aan Van Halen: slechts een deel van de rijke catalogus is aanwezig en de geschiedenis van de band wordt gewoon verzwegen. Extra's als backstage beeldmateriaal zijn niet aanwezig en spel straalt maar weinig Van Halen sfeer uit. Het is een stap achteruit in de reeks waardoor deze Guitar Hero achterhaald en zelfs overbodig is. Desalniettemin is de kern van Guitar Hero aanwezig, waardoor deze game toch zijn momenten heeft. Enkel voor Van Halen fans dus.