Go! Go! Break Steady

“Thank you for the music”

Zoals de Zweedse popformatie ABBA al enige decennia geleden wist, is muziek een dankbaar gegeven in het anders zo met oorlog en haat doordrongen hiernumaals. Wat zou ik blij zijn mocht op een dag een developer beslissen om de hele discografie van ’s werelds meest langbenige koppel Scandinavische nachtegalen - Agneta en Annafried - (de twee heren van ABBA heb ik altijd als louter ‘behang’ beschouwd) te verwerken in een dance of music game. Ik zal nog eventjes blijven dromen want momenteel is het vooral rock en hiphop dat de scepter zwaait in gameland. Go! Go! Break Steady van ontwikkelaar Little Boy Games serveert ons een mix van een puzzle game en een rhythm/music game. Zuma (XBLA) is nooit veraf en het traditionele knopjesduwen op de beat van muziek vormt de basis van het spelconcept.

1-2-3-4

Een muziek- of ritmespel staat of valt met drie belangrijke parameters: timing, muziekkeuze en controls. Wat timing betreft schiet GGBS schromelijk tekort. Elke sessie mochten we ervaren dat ofwel onze inputs niet synchroon liepen met de song (er lijkt enige vertraging op te zitten), ofwel de song zelf onvoldoende accenten legde op de voor de hand liggende beats, ofwel dat het bevestigingsgeluid van je button inputs meer tegenwerkte dan meewerkte (kan je wel minimaliseren in het audiomenu). Timing is natuurlijk ook verbonden met het soort muziek dat je voorgeschoteld krijgt en in GGBS is dat een tweede tegenvaller. De speler moet het stellen met twintig onbekende en amateuristisch gemixte hiphop-songs en varianten. Dit neigt naar een low budget approach want zoals iedereen weet kosten auteursrechten op goeie, professionele songs handenvol geld… Het is de erbarmelijke kwaliteit van de songs en de ongeijkte controls/timing die van GGBS een slecht tot middelmatig game maken terwijl het spelconcept ons naar meer deed verlangen.

“What’s the name of the game?”

We blijven bij ABBA-oneliners en deze keer nemen we het spelconcept onder de loep. Little Boy Games slaagt er enigszins in de gekende Zuma-formule (combineer op een cirkel drie of meer iconen van dezelfde kleur om ze weg te spelen) te integreren in wat een doordeweeks ritmespelletje lijkt te zijn. GGBS speelt eerst een klein fragment van een song en toont welke knoppen de speler moet indrukken op welk moment. Na zo’n sequentie wordt je in realtime beoordeelt op je timing en indien deze perfect is krijg je tot drie icoontjes die je kan invoegen in een reeks van verschillende kleurtjes en vormpjes. Jammer dat men ook hier qua design een steek of twee laat vallen want de icoontjes hebben soms grauwe kleuren - basiskleuren werken volgens ons toch beter (zie Zuma) - en als je dan tegen de tijd speelt is het soms moeilijk zoeken naar donkerblauw of donkerbordeaux. Dat het scherm zich na verloop van tijd vult met overbodige visuele effecten draagt bovendien bij tot de algemene verwardheid en toont aan dat men qua presentatie beter minimalistisch tewerk had gegaan.

GGBS kent drie singleplayer modes: het All City Tournament waar de speler het kan opnemen tegen zes tegenstanders met elk vijf stages en dat op drie verschillende moeilijkheidsniveaus, de Endurance mode (soort survival) en de Challenge mode waar je je eigen song list mag samenstellen… uit de gegeven twintig low budget songs wel te verstaan. Ook hier mist Little Boy Games een kans. Naar analogie met Audiosurf voor pc had men evengoed beroep kunnen doen op je custom soundtracks zodat je zelf uit je eigen muziekcollectie kon kiezen. “Hoelang moeten we die ‘pseudo-hiphop’ in games nog verdragen?”, vraag ik me geregeld af. We want ABBA!

Qua multiplayer heb je twee mogelijkheden. De offline mode laat je Versus of Coöp (Endurance of Challenge) uitproberen, terwijl de online mode de standaard Player (Versus of Coöp) en Ranked Matches (Versus) biedt. Tot op heden zijn we er jammer genoeg niet in geslaagd ook maar één bevolkte lobby te vinden. Iedereen zit dezer dagen natuurlijk in Peking, dus dat is begrijpelijk.

Outro

In deze luxetijden van XBLA blijft het landschap ook jammer genoeg bezaaid met halve pogingen en kortetermijnpleziertjes. Ook Go! Go! Break Steady ontsnapt niet aan deze dans. Een slechte uitvoering, dito muziekkeuze en een designstijl uit het vorige decennium halen het quasi originele spelidee naar een laag niveau. Geen bank vooruit van de juffrouw deze keer (laat staan een kus). “Thank you for the music”!