Ghostbusters: Sactum of Slime

Toen ik te horen kreeg dat we een nieuwe Ghostbusters game mochten verwachten, kon mijn geluk niet op. De beslissing om er een acradetitel van te maken voor XBLA en PSN liet al het ergste verwachten. Kan deze titel de vooroordelen bestrijden en toch nog een leuke ervaring mee geven?

Comic all the way
Van een arcadetitel zoals Ghostbusters: Sactum of Slime zou je verwachten dat er voldoende materiaal is om mee te werken. Na de (animatie)films is het Ghostbusting-universum voldoende uitgebreid om een leuke game te maken. Ghostbusters: The Video Game ging gewoon verder met het verhaal, alsook Ghostbusters: Sactum of Slime. De ‘oude’ garde kan al het werk niet meer volgen en stelt dus vier nieuwe ghostbusters aan om hen te helpen in hun werk. Hier kom jij dus op de proppen, je kan kiezen uit vier nieuwe ghostbusters. Is er een verschil? Neen, enkel de naam en het uiterlijk is verschillend.

In Ghostbusters: Sactum of Slime is er weer een nieuwe dreiging van een of andere bad guy die de wereld wil veroveren. Dit keer is het de beurt aan 'Dumazu the Destroyer' die de mensheid wil onderwerpen aan slavernij en afgoderij. Deze jongens zijn altijd vergezeld van één of andere volger, die koste wat het kost de geest terug tot leven wil brengen. Na een eerste kleine uitdaging, rollen onze vier nieuwe ghostbusters in het verhaal van hun jonge leven.

Het klinkt allemaal rooskleurig en uitdagend, maar niets is minder waar. Het verhaal zelf wordt verteld in comic stijl. Dit wil zeggen dat we enkel een comic krijgen waarin we tekstballonnen moeten lezen. Op zich niet slecht gevonden maar stemmenwerk voor de ghostbusters had de game een hogere diepgang kunnen meegeven. Dit is een gemiste kans.

Saai, saaier, saaist
Van de gameplay zijn we ook niet echt te spreken. Ghostbusters: Sactum of Slime speelt als een gewone shooter met speciale geweren. Dit is naar mijn mening niet wat deze game nodig heeft. Of we nu willen of niet, er zal automatisch een vergelijking gemaakt worden met de grote broer die twee jaar geleden verscheen. In de arcadetitel heb je weinig tot geen gevechten met de geesten. Hun levensbalk verlagen is voldoende. Weg is dus het gevecht en het vangen van de geesten, dat wat Ghostbusters zo leuk maakte! Zo beschik je dit keer over je normale (rode) straal, een soort (gele) shotgun en een (blauwe) kogel die afketst op de muren. Geesten komen en gaan in drie verschillende kleuren met elk hun eigen zwakheden jegens de drie soorten aanvallen.

Niet enkel is dit saai maar de omgevingen zelf lokken dit nog eens uit. Elke level bestaat uit verschillende ruimtes waarin je geesten mag verslaan. Heb je dit gedaan, mag je naar de volgende ruimte. Dit stramien volg je tot je er gek van wordt om dan op het einde een eindbaas te verslaan. Pas wanneer de levensbalk helemaal leeg is, kan je de val plaatsen. Een knoppencombinatie ingeven zoals op het scherm staat en je bent klaar.

Gelukkig heb je ook nog een multiplayer in de game waarmee je tot vier spelers gelijkertijd aan de slag kan gaan. Online zal je wel altijd elke level moeten herbeginnen wanneer er een nieuwe speler meedoet. Toch is de menselijke AI nog altijd beter dan die van de consoles. Gelukkig komt de AI je wel terug tot leven wekken zodra je het onderspit delft. En geloof me, soms ben je meer aan het wachten op hulp dan dat je eigenlijk zelf de geesten kan neerknallen.

Conclusie
Ghostbusters: Sactum of Slime is zeer zeker een gemiste kans. Het gevecht en vangen van geesten was een aspect dat de grote broer zo leuk maakte. Je zat ook onmiddellijk in de juiste sfeer door de muziek en stemmenwerk dat je in de arcadetitel helemaal mag vergeten. De gameplay is saai en ongeïnspireerd. Zoveel materiaal door de films en animatieseries en zo weinig wordt er van gebruikt, Ghostbusters: Sactum of Slime is een gemiste kans!

Om kracht bij de review te zetten, kan je hieronder naar gameplay kijken waar we zelf de muziek bij gemonteerd hebben.