Ghost Recon 2: Summit Strike
review
De Ghost Recon franchise: je zou haast onder een
rots geleefd moeten hebben als je nog nooit van deze naam gehoord hebt.
Samen met Rainbow Six is dit één van de meest succesvolle reeksen in
Ubisoft’s portofolio, mede door het realisme en de prominente
aanwezigheid van teamwork. Desondanks de populariteit heeft Ubisoft
besloten om Ghost Recon 2 anders aan te pakken en ook deze zet was
geslaagd. Toegegeven, drastische gameplay veranderingen zoals een third
person camera en beperkte squad commando’s vergden tijd om eraan te
wennen, maar ze zorgden voor de nodige verfrissing. Daarnaast is Ghost
Recon 2 nog steeds één van de beste Live-games van het moment en recent
heeft Ubisoft een uitbreiding, genaamd Summit Strike, op de markt
gegooid. Is het spel je “zuurverdiende” centjes waard of wacht je beter
tot Ghost Recon 3: Advanced Warfighter?
Terroristen zijn opnieuw alles wat de klok slaat in Summit Strike en ditmaal bezoekt het Ghost Recon team Kazachstan. De Pakistaanse militair Asad Rahil is het doelwit en z’n misdaden zijn niet van de poes. Hij heeft onder andere chemische wapens gebruikt op een onschuldig dorpje en zorgde voor onrust en chaos door de Kazachstaanse president te vermoorden. De manschappen van de Verenigde Naties moeten de orde van het land herstellen, maar worden echter overweldigd door Rahil’s leger. Alles hangt dus af van het Ghost Recon team, die Rahil op moeten sporen en hem vervolgens moeten elimineren zodat vrede terug kan keren in deze geterroriseerde regio.
Dit nieuw scenario staat garant voor 11 nieuwe missies – met een paar Lone Wolf opdrachten uiteraard – en één van Summit Strike’s gameplay wijzigingen is al vanaf de eerste missie zichtbaar. De omgevingen van de oorspronkelijke Ghost Recon 2 waren voornamelijk lineair en er was weinig ruimte om een eigen route neer te stippelen, iets wat niet meer het geval is bij deze uitbreiding. Summit Strike biedt namelijk open omgevingen aan, waardoor je elke missie op verschillende manieren kan voltooien. Wil je bijvoorbeeld bij de eerste missie liever voorrang geven aan het vernielen van gun turrets in plaats van een dicht bijzijnde stad te beveiligen, dan kan je dat beslissen. De omgevingen zijn trouwens vaak gigantisch, waardoor elke voltooide level zeker een half uur tot een uur van jouw tijd opeist.
Daarnaast zorgt de variëteit van iedere level ook voor verfrissing. Niet alleen qua setting, maar ook qua objectives blijft elke missie een andere belevenis. Zo moet je de ene keer wanneer het onweert een kasteel binnendringen om gevangen te bevrijden en deze vervolgens beschermen tot versterkingen arriveren, terwijl je de volgende keer vijandelijke resources (voertuigen, ammunitie, hun basis, et cetera) tot puin moet herleiden. Voeg daarbovenop een vaak overweldigende grote groep terroristen aan toe die je om de haverklap lastig vallen met jeeps, tanks en helikopters en je beleeft regelmatig intense scenario’s waar iedere stap zowat je laatste kan zijn; de Bunker Hill missie is een duidelijk voorbeeld hiervan.
Verder zijn er op vlak van gameplay niet zoveel wijzigingen toegepast. De besturing is het praktisch hetzelfde gebleven (responsief, vlot en accuraat dus) en je moet nog altijd kampen met gelimiteerde squad commando’s. Ook de Artificial Intelligence is bijna identiek, wat betekent dat je medesoldaten zich even goed kunnen verdedigen als voordien en dat vijandige troepen nog steeds dolgraag je naar het hiernamaals willen sturen. Wel is het zo dat de terroristen iets agressiever zijn geworden, wat natuurlijk een pluspunt is. Indien één van je squad members geveld wordt, dan kan je hem de helft van zijn leven terug geven “so he can live to fight another day”, hoewel dit nog altijd niet het geval is voor jouw personage: ga je neer, dan is het onverbiddelijk “Game Over”.
Nog een subtiele verbetering is het feit dat de vijand niet meer tot 1 positie beperkt is. Vaak overkwam het me dat mijn rug beschoten werd omdat ik toevallig op een positie zat waar de vijand later patrouilleert, wat soms ook wel de oorzaak is van verrassende vehicle encounters. Voortdurend alert blijven is dus de sleutel tot de overwinning! Hierdoor zijn de Lone Wolf missies juist zenuwslopend, omdat er niemand is die je kan dekken en omdat er geen ogen op de achterkant van je hoofd zitten.
Ubisoft heeft gelukkig eveneens gedacht aan de nodige extra content, waardoor alles net iets “verser” aanvoelt. Niet alleen beschik je nu over nieuwe wapens (zoals de SCAR-L Carbine of LRS 338), maar ook nieuwe skins en multiplayer modi zijn van de partij, waarover later meer. De downloadable content van de originele Ghost Recon 2 is voornamelijk aanwezig - welcome back, silenced sniper rifle! -, hoewel ik toch mijn roos konijnenpakje mis en ik de dagen als een kalkoen berijdende pygmee wil herbeleven.
Multiplayer is overigens het gebied waar Summit Strike blijft schitteren, net als zijn voorganger. Het spel geeft je de keuze uit een indrukwekkend aantal verschillende modi (24 om exact te zijn) en een verzameling van 25 maps, bestaande uit oude (Train Yard o.a.) en nieuwe omgevingen. Over een gebrek van variatie kan ik niet spreken, want het spel heeft gewoon voor ieder wat wils.
Wil je exploderende voertuigen, dan kan je opteren voor Helo Hunt (jagen op helikopters) en Armor Strike (3 tanks van je concurrende squad vernietigen). Samenwerken in groep is eveneens mogelijk met modi à la Recovery (een pakket oppikken en die naar je basis brengen), Search and Rescue (medics opronselen) en Siege (het verdedigen of infiltreren van een basis). Klassieke solo modi zoals Hamburger Hill (Ghost Recon’s eigen King of the Hill) en Sharpshooter (de variant van Deathmatch) zijn logischerwijze aanwezig en worden vergezeld met meer originele modi à la Thief, waar je letterlijk elkaars punten kan stelen.
Ten slotte zijn er nog coöperatieve modi, waar je met je vrienden de strijd moet aangaan tegen CPU’s om bijvoorbeeld zolang mogelijk een gebied onder controle te houden, maar het interessante van allemaal is dat je met diezelfde personen de hele single player kan uitspelen. Dit geeft een grote meerwaarde voor elke missie en is er haast geen enkele reden om de single player uit te spelen, tenzij je persé naar de cutscenes wil kijken. Het maakt niet uit wat je speelt, lag is haast nergens te bespeuren en mocht je je niet ingeschreven hebben voor Xbox Live, dan kan je alles via split-screen of via System Link uitproberen.
Grafisch gezien blijft Summit Strike een knap spel, hoewel het net als Ghost Recon 2 een onregelmatige framerate heeft. De gedetailleerde character models, de prachtige omgevingen, de draw distance en mooie special effects maken dit meer dan goed weliswaar. Ook heeft Ubisoft het spel een tikkeltje sfeervoller gemaakt met behulp van nieuwe weerseffecten, verbeterde lightning, een grotere frequentie van bump-mapping op gepaste plaatsen en afwisseling in de textures van de gebouwen.
Qua geluid stelt Summit Strike evenmin teleur en geeft het spel je de indruk dat je ter plekke aanwezig bent. Er is geen soundtrack aanwezig, maar het aandacht voor detail in de sound effects is meer dan genoeg om je aan het tipje van je stoel te houden: tel maar eens hoeveel verschillende soorten geluiden er zijn voor de regen alleen! De voice-acting van je squad is redelijk, de vijandelijke kreten van de terroristen kunnen je helpen bij het bepalen van hun positie en de wapens geven je het gevoel dat je iets krachtig in je handen hebt. Laten we daarbovenop de integratie van Dolby Surround Sound niet vergeten en je kan concluderen dat liefhebbers van het audiovisuele zeker aan hun trekken komen.
Terroristen zijn opnieuw alles wat de klok slaat in Summit Strike en ditmaal bezoekt het Ghost Recon team Kazachstan. De Pakistaanse militair Asad Rahil is het doelwit en z’n misdaden zijn niet van de poes. Hij heeft onder andere chemische wapens gebruikt op een onschuldig dorpje en zorgde voor onrust en chaos door de Kazachstaanse president te vermoorden. De manschappen van de Verenigde Naties moeten de orde van het land herstellen, maar worden echter overweldigd door Rahil’s leger. Alles hangt dus af van het Ghost Recon team, die Rahil op moeten sporen en hem vervolgens moeten elimineren zodat vrede terug kan keren in deze geterroriseerde regio.
Dit nieuw scenario staat garant voor 11 nieuwe missies – met een paar Lone Wolf opdrachten uiteraard – en één van Summit Strike’s gameplay wijzigingen is al vanaf de eerste missie zichtbaar. De omgevingen van de oorspronkelijke Ghost Recon 2 waren voornamelijk lineair en er was weinig ruimte om een eigen route neer te stippelen, iets wat niet meer het geval is bij deze uitbreiding. Summit Strike biedt namelijk open omgevingen aan, waardoor je elke missie op verschillende manieren kan voltooien. Wil je bijvoorbeeld bij de eerste missie liever voorrang geven aan het vernielen van gun turrets in plaats van een dicht bijzijnde stad te beveiligen, dan kan je dat beslissen. De omgevingen zijn trouwens vaak gigantisch, waardoor elke voltooide level zeker een half uur tot een uur van jouw tijd opeist.
Daarnaast zorgt de variëteit van iedere level ook voor verfrissing. Niet alleen qua setting, maar ook qua objectives blijft elke missie een andere belevenis. Zo moet je de ene keer wanneer het onweert een kasteel binnendringen om gevangen te bevrijden en deze vervolgens beschermen tot versterkingen arriveren, terwijl je de volgende keer vijandelijke resources (voertuigen, ammunitie, hun basis, et cetera) tot puin moet herleiden. Voeg daarbovenop een vaak overweldigende grote groep terroristen aan toe die je om de haverklap lastig vallen met jeeps, tanks en helikopters en je beleeft regelmatig intense scenario’s waar iedere stap zowat je laatste kan zijn; de Bunker Hill missie is een duidelijk voorbeeld hiervan.
Verder zijn er op vlak van gameplay niet zoveel wijzigingen toegepast. De besturing is het praktisch hetzelfde gebleven (responsief, vlot en accuraat dus) en je moet nog altijd kampen met gelimiteerde squad commando’s. Ook de Artificial Intelligence is bijna identiek, wat betekent dat je medesoldaten zich even goed kunnen verdedigen als voordien en dat vijandige troepen nog steeds dolgraag je naar het hiernamaals willen sturen. Wel is het zo dat de terroristen iets agressiever zijn geworden, wat natuurlijk een pluspunt is. Indien één van je squad members geveld wordt, dan kan je hem de helft van zijn leven terug geven “so he can live to fight another day”, hoewel dit nog altijd niet het geval is voor jouw personage: ga je neer, dan is het onverbiddelijk “Game Over”.
Nog een subtiele verbetering is het feit dat de vijand niet meer tot 1 positie beperkt is. Vaak overkwam het me dat mijn rug beschoten werd omdat ik toevallig op een positie zat waar de vijand later patrouilleert, wat soms ook wel de oorzaak is van verrassende vehicle encounters. Voortdurend alert blijven is dus de sleutel tot de overwinning! Hierdoor zijn de Lone Wolf missies juist zenuwslopend, omdat er niemand is die je kan dekken en omdat er geen ogen op de achterkant van je hoofd zitten.
Ubisoft heeft gelukkig eveneens gedacht aan de nodige extra content, waardoor alles net iets “verser” aanvoelt. Niet alleen beschik je nu over nieuwe wapens (zoals de SCAR-L Carbine of LRS 338), maar ook nieuwe skins en multiplayer modi zijn van de partij, waarover later meer. De downloadable content van de originele Ghost Recon 2 is voornamelijk aanwezig - welcome back, silenced sniper rifle! -, hoewel ik toch mijn roos konijnenpakje mis en ik de dagen als een kalkoen berijdende pygmee wil herbeleven.
Multiplayer is overigens het gebied waar Summit Strike blijft schitteren, net als zijn voorganger. Het spel geeft je de keuze uit een indrukwekkend aantal verschillende modi (24 om exact te zijn) en een verzameling van 25 maps, bestaande uit oude (Train Yard o.a.) en nieuwe omgevingen. Over een gebrek van variatie kan ik niet spreken, want het spel heeft gewoon voor ieder wat wils.
Wil je exploderende voertuigen, dan kan je opteren voor Helo Hunt (jagen op helikopters) en Armor Strike (3 tanks van je concurrende squad vernietigen). Samenwerken in groep is eveneens mogelijk met modi à la Recovery (een pakket oppikken en die naar je basis brengen), Search and Rescue (medics opronselen) en Siege (het verdedigen of infiltreren van een basis). Klassieke solo modi zoals Hamburger Hill (Ghost Recon’s eigen King of the Hill) en Sharpshooter (de variant van Deathmatch) zijn logischerwijze aanwezig en worden vergezeld met meer originele modi à la Thief, waar je letterlijk elkaars punten kan stelen.
Ten slotte zijn er nog coöperatieve modi, waar je met je vrienden de strijd moet aangaan tegen CPU’s om bijvoorbeeld zolang mogelijk een gebied onder controle te houden, maar het interessante van allemaal is dat je met diezelfde personen de hele single player kan uitspelen. Dit geeft een grote meerwaarde voor elke missie en is er haast geen enkele reden om de single player uit te spelen, tenzij je persé naar de cutscenes wil kijken. Het maakt niet uit wat je speelt, lag is haast nergens te bespeuren en mocht je je niet ingeschreven hebben voor Xbox Live, dan kan je alles via split-screen of via System Link uitproberen.
Grafisch gezien blijft Summit Strike een knap spel, hoewel het net als Ghost Recon 2 een onregelmatige framerate heeft. De gedetailleerde character models, de prachtige omgevingen, de draw distance en mooie special effects maken dit meer dan goed weliswaar. Ook heeft Ubisoft het spel een tikkeltje sfeervoller gemaakt met behulp van nieuwe weerseffecten, verbeterde lightning, een grotere frequentie van bump-mapping op gepaste plaatsen en afwisseling in de textures van de gebouwen.
Qua geluid stelt Summit Strike evenmin teleur en geeft het spel je de indruk dat je ter plekke aanwezig bent. Er is geen soundtrack aanwezig, maar het aandacht voor detail in de sound effects is meer dan genoeg om je aan het tipje van je stoel te houden: tel maar eens hoeveel verschillende soorten geluiden er zijn voor de regen alleen! De voice-acting van je squad is redelijk, de vijandelijke kreten van de terroristen kunnen je helpen bij het bepalen van hun positie en de wapens geven je het gevoel dat je iets krachtig in je handen hebt. Laten we daarbovenop de integratie van Dolby Surround Sound niet vergeten en je kan concluderen dat liefhebbers van het audiovisuele zeker aan hun trekken komen.
Kortom, is Ghost Recon 2: Summit Strike het
aankopen waard? Absoluut, zeker als je rekening houdt met het lage
prijskaartje van € 30! Het realisme (gepaard met boeiende en variërende
missies), de uitgebreide multiplayer capaciteiten en technisch gezien
uitstekende prestaties zorgen ervoor dat deze uitbreiding net zo goed
is als het vorige deel, die op zijn beurt al één van de beste
Xbox-games allertijden is. Ben je echter niet zo te vinden voor dit
soort games, dan zal Summit Strike alles behalve je mening veranderen,
maar ben je niet schuw voor een meer realistische actie-game dan pakweg
Halo 2, dan is er haast niets beter dan deze aangepaste Ghost Recon 2…
tot Advanced Warfighter in de winkels ligt uiteraard. Kopen die handel!
3 reacties
lode schreef reactie 1 op 17 September 2005 om 00:21
Erg knappe review, en volledig mee akkoord, al had ik zelf nog wel een puntje meer toegekend denk ik ![]()
Nice job!
lowscore schreef reactie 2 op 17 September 2005 om 02:12
8/10 is perfect gequoteerd, imo. ![]()
hiscore schreef reactie 3 op 19 September 2005 om 13:51
MicVlad strikes again !!
Geef een reactie
Artikel info
- Auteur
- Michael Diderich
- Datum
- 16 september 2005
- Gamertag
- MicVlaD
Game info

Beschikbaar op
- X360
- Game
- Ghost Recon 2: Summit Strike
- Publisher
- Ubisoft
- Developer
- Ubisoft
- Genre
- Actie
