Generator Rex: Agent of Providence

Zet je schrap om zoveel mogelijk EVO's in de meest waanzinnige vormen tot pulp te slaan in Generator Rex: Agent of Providence. Het hack 'n slash-spel is genoemd naar de gelijknamige tekenfilmserie van Cartoon Network. Net zoals in de tv-serie zijn niet alleen alle hoofdpersonages in het spel van de partij, maar ook de over-the-top-wapens, zoals Rex' gigantische mechanische handen. Fans van de serie zullen zeker in de rij staan om Rex eigenhandig onder controle te krijgen, maar iedereen die niet bekend is met de tekenfilm, blijft er volgens ons beter van weg.

Voordat we hier verder op ingaan, geven we eerst nog een kleine update mee over het verhaal achter de serie en de game. Een aantal jaren geleden gebeurde er een catastrofe tijdens een experiment en werden er zogenaamde Nanites in de lucht geblazen. Ze verspreidden zich razendsnel over de hele aarde en hierdoor werden sommige mensen en dieren aangetast. De Nanites hadden het effect om mensen en dieren te veranderen in zogenoemde EVO's (Exponentially Variegated Organism) ofwel mutanten. En mutanten zouden mutanten niet zijn als ze niet alles op hun weg proberen te vernietigen, inclusief jou uiteraard. Een van die geïnfecteerden was Rex Salazar die niet veranderde in een slechte mutant, maar leerde om zijn lichaamsdelen te veranderen om het gevecht aan te gaan met de EVO's.

Het spel start met een flinke portie actie, waarbij Rex een groot deel van zijn superkrachten verliest en de strijd zal moeten aangaan met de grootste schurk die er op dat ogenblik rondloopt: Van Kleiss. Zijn enige doel is om de totale oorlog uit te roepen met behulp van een aardig legertje Nanite-zombies. Het is een niet bijster origineel concept, maar een simpele beat 'em up heeft dan ook niet veel meer nodig.

Fans van het beat 'em up-genre zullen hun hartje weer eens kunnen ophalen. Lichte, zware en combo-aanvallen kunnen weer naar hartenlust toegepast worden op een niet aflatend legertje griezels. Combo's zorgen er niet alleen voor dat Rex de meest flitsende acties uitvoert; ze bouwen ook Rex's Omega energie op, waarmee je echt coole 'Omega-wapens' kunt activeren. Hier zijn er na een tijdje spelen uiteindelijk drie van vrij te spelen. Tijdens het standaard vechten heb je naast de vuisten ook een super lang zwaard, een over the top-bazooka en in sommige delen gigantische voeten ter beschikking. Alle vier hebben ze zo een beetje hun voor- en nadelen, maar over het algemeen zijn ze allemaal even leuk te gebruiken.  Tijdens het doorklieven van allerlei gemuteerd gespuis blijft er Nanite achter. Die kan je dan verzamelen en gaandeweg je wapens, je leven en je Omega-energie mee upgraden. Het moet wel van ons hart dat het besturen van Rex tijdens de vele gevechten toch niet altijd van een leien dakje ging. De besturing van de wapens voelde nogal stuurs aan en kon toch een pak vloeiender als het aan ons lag. Tijdens het vermalen van mutanten konden we er nog mee leven dat het niet allemaal even vlot ging, maar tijdens het bekampen van de tussenbazen hebben we toch meerdere malen geknarsetand toen uitgevoerde combo's en kicks niet of te lang werden geregistreerd.

Het spel ziet er vrij gelikt uit en kan, voor een tekenfilmadaptatie, goed voor de dag komen, maar het krijgt van ons geen podiumplaats in uitmuntendheid. De personages zien er van op een afstand wel vrij goed uit en lijken zo weggeplukt uit de serie. Dat geldt overigens ook over de stijl van de gameplay en de gebruikte muziek. Het lijkt wel of elke missie aanvoelt als een interactieve episode uit de serie, wat de Rex-fans onder ons zeker en vast niet koud zal laten. Niettegenstaande dat we de vormgeving en stijl van het spel kunnen waarderen, zijn de cinematics eerder van bedenkelijke kwaliteit. Vooral de aap, Bobo, komt hier echt belabberd uit en leek helemaal niet te passen in de rest van de scènes. We vonden het zelfs storend, zo een gevoelige zieltjes zijn we. Komen we nog even terug op de muziek, dan lijkt die zo weggeplukt uit een Amerikaans studentenhuis vol opgehitste jonge kerels. Je moet voor het genre van dit soort opzwepende rockmuziek zijn, want anders draai je de volumeknop best naar beneden: van begin tot einde zal je ermee te maken krijgen. Stiekem vonden wij het wel dik in orde, want de niet aflatende gitaarrifs deden ons reactievermogen meer dan goed.

Spijtig genoeg duurde de speelpret niet lang. Na welgeteld drie uur had deze reviewer het spel helemaal uitgespeeld, inclusief de, nogal povere, uitbreidingsopdrachtjes. Uitgever Activision geeft nog wel wat stuiptrekjes door je uit te dagen om oude scènes in tijd te verbeteren, maar eigenlijk kregen die magere uitdagingen ons niet meer warm om het spel te herstarten. Wat ons betreft, zijn drie uurtjes gameplay echt wel te weinig.

Mogen we kort overlopen, dan is Generator Rex: Agent of Providence een uitgelezen spel voor de diehard-fans van de tekenfilmserie. Met de tekenstijl en stemmen die zo weggeplukt werden van het beeldscherm slaagt men er in om de kenmerkende sfeer zo op te roepen en dat is en blijft altijd een pluspunt. Spijtig genoeg belooft het spel veel te weinig van wat het op het eerste zicht in petto heeft. Na een tijdje begint het spel te vervelen en krijgt het zichzelf niet echt in gang. Het niveau blijft meestal steken, al zijn sommige bazen toch een mooie uitdaging voor onze reflexen. Naast de singleplayer-missies, missen we hier misschien toch ook een multiplayer-optie om met je vrienden samen Van Kleiss en zijn legertje zombies in elkaar te slaan. We zeiden het hierboven al; het spel is niet te missen voor de echte fans van de gelijknamige serie, maar het biedt echt niets nieuws of opwindends voor nieuwsgierige buitenstaanders.