Gears of War 3

Gears of War, het is ons wat. Of je er nu voor of tegen bent, je kunt moeilijk ontkennen dat de franchise een onuitwisbare indruk heeft nagelaten op de gameïndustrie in het algemeen en de Xbox 360 in het bijzonder. Na het overweldigende succes dat Halo en zijn vervolg had op de eerste console van Microsoft, werd Gears of War – ontwikkeld door de baanbrekende studio Epic Games – de eerste echte ‘killer app’ voor de console. Wilde je de game spelen, moest je wel een Xbox 360 kopen. De eerste game in de reeks werd meteen een bestseller, en hoewel de tweede game de fanbasis wist te verdelen dankzij onder meer een open einde dat velen op hun honger liet zitten, deed ook het vervolg het allesbehalve beroerd aan de kassa. Met Gears of War 3 zijn we aan het meer dan langverwachte einde gekomen van een geplande trilogie en dus is het onze hoop, net als de uwe, dat we waardig kunnen afsluiten. We hijsen ons in ons Gears-harnas, nemen de Lancer ter hand en warmen onze jeukende trekkervinger op om weer een hoop Locust naar de eeuwige jachtvelden te verwijzen. Ontdek in deze review samen met ons of één van de nu al meest besproken titels van de afgelopen jaren zijn torenhoge verwachtingen weet in te lossen.

In het universum van Gears of War raakten zowat alle staten van de fictieve planeet Sera met elkaar in conflict omwille van Imulsion, een kostbare delfstof die na het uitputten van de aardoliereserves en kernenergie de hele wereld moeiteloos in haar energiebehoeften zou kunnen voorzien. Uiteindelijk mondden de politieke twisten uit in een oorlog: de Pendulum Wars. De allesverwoestende strijd duurde maar liefst 79 jaar, tot er uiteindelijk een wapenstilstand kwam. De tirannieke COG (Coalition of Ordered Governments) werkte zich tijdens deze oorlog op van een louter theoretische, warrige filosofie naar de enige vorm van bestuur in een verscheurde en verder wetteloze wereld. Terwijl de mensheid zijn wonden likt, broedt ondergronds het ras der Locusts, afzichtelijke wezens met een diep gekoesterde haat jegens diegenen die hen tot paria’s hebben gemaakt, op een grootschalige aanval om het menselijk ras uit te roeien. Die aanval komt er op Emergence Day, ook wel E-Day, wanneer ze een overweldigende aanval lanceren en een groot deel van de mensheid uitroeien op slechts enkele dagen tijd. De overlevenden trekken zich terug op het plateau van Jacinto en richten er hun uitvalsbasis op. In een poging om terug te slaan richt de COG een militaire eenheid op: de Gears. Hun doel is eenvoudig: het uitroeien van de Locust en het overleven van de mensheid.

Centraal staat Marcus Fenix, een soldaat die onceremonieel in de gevangenis werd gegooid aan het begin van de eerste Gears of War, maar zich al snel opwerkt tot leider van Delta Squad. Samen met zijn strijdmakkers, waaronder de knorrige Baird en de flamboyante Cole (whoo!), brengt Fenix de ene missie na de andere tot een goed einde. Aan het einde van Gears of War 2 brengen de Gears noodgedwongen het plateau van Jacinto tot zinken om te voorkomen dat de Lambent  – een nieuw ras dat evolueerde uit Locusts die geïnfecteerd raakten door Imulsion – een allesvernielende aanval zouden kunnen lanceren op de mensheid. Wanneer Gears of War 3 begint, zijn er achttien maanden verstreken na de val van Jacinto en hebben de overlevenden zich teruggetrokken naar het eiland Vectes om er opnieuw een bestaan op te bouwen. Na een periode van relatieve vrede beginnen de Lambent zich opnieuw te vertonen en moeten de mensen zich reppen naar veiligere oorden. Delta Squad trekt er, onder leiding van Marcus, op uit naar het oorlogsschip Raven’s Nest om hun zoveelste missie van start te laten gaan. Voorzitter Prescott, die ooit aan het roer stond van de COG en daarna op mysterieuze wijze verdween, is ook aan boord en vertelt Marcus dat diens vader – naar wie hij al jaren tevergeefs zoekt – nog leeft. Niet alleen dat: hij zou ook de sleutel hebben tot het redden van de mensheid. Jouw missie: Marcus’ vader vinden en hopelijk na zovele jaren de vrede te laten terugkeren op Sera.

De opzet achter de singleplayer campaign is vrijwel onaangeroerd gebleven ten opzichte van de vorige delen. Het draait nog altijd om het vervullen van objectieven, die meestal pas vrijgespeeld worden na het ontruimen van een gebied van al het vijandelijk gespuis. Dit keer wordt er voor wat afwisseling gezorgd door onder meer je de kans te geven een tijdje te spelen als Augustus Cole in de eerste Act en het laten bestijgen van de zogeheten Silverbacks: heuse battle mechs met machine guns en raketten. Dit lijkt echter niet vaak te gebeuren, maar het zou de game wellicht ook een stukje te makkelijk maken. Ook maak je kennis met enkele nieuwe wapens, waaronder de immens krachtige One Shot, die de meeste vijanden in één welgemikte ontlading tot de knieën brengt. Niet alleen kun je zoals altijd alleen aan de slag, maar kun je nu ook met maar liefst vier spelers de uitdaging aangaan. In de lobby die wij hebben getest, verliep alles prima en zonder lag, zelfs toen er enkele Amerikaanse spelers kwamen meefeesten. Zoals bij Gears of War echter altijd het geval is geweest, is de singleplayer campaign behoorlijk kort. Op Normal zul je na zo’n tien à twaalf uurtjes het einde bereikt hebben.

Akkoord, de singleplayer-ervaring is al bij al kort, maar iedereen weet dat het hart en de ziel van een game als Gears of War 3 ligt bij de multiplayer. Ook nu heb je weer enkele heel uiteenlopende multiplayer modi tot je beschikking. Versus is eigenlijk iets dat voor de fans allang geen uitleg meer behoeft:  de klassieke deathmatches zijn terug in de vorm van Team Deathmatch en Warzone. Het enige verschil tussen deze twee is dat je in Warzone slechts één leven krijgt. Verder is het bij beiden de bedoeling om alle leden van het vijandige team uit te schakelen. Ook bij Execution is dit het geval, alleen zijn spelers enkel te doden via een ‘execution move’. In het nieuwe Capture the Leader dien je de leider van het andere team te doden (bij de Locust is dit niemand minder dan Queen Pyrrah zelve) en in King of the Hill draait het om het vasthouden van objectives. In Wingman tenslotte word je in teams van twee onderverdeeld en help je de andere paren om zeep. Horde Mode keert terug uit Gears of War 2 en nieuw in het derde deel is Beast Mode. In het fonkelnieuwe Horde 2.0 is het de bedoeling dat je golf na golf aan vijanden naar de eeuwige jachtvelden verwijst. Niet alleen dat, maar ook een basis bouwen en onderhouden is dit keer aan de orde. Met het geld dat je krijgt door het doorzeven van Locust kun je verdedigingswerken optrekken, repareren of upgraden en zo het ondergronds gespuis het leven zuur maken. In Beast Mode kruip je dan weer in de huid van een Locust naar keuze, waaronder de Tickers, Wretches en Drones, en dood je mensen of vernietig je hun wapens of andere middelen tot verdediging. Al onze online ervaringen verliepen prima en geheel lagvrij, zowel met een party vol menselijke spelers als met AI-bots om de gaten op te vullen. Als er al iets zou schelen aan de netcode van deze game, hebben wij het alvast niet gemerkt.

Het is bijna bitterzoet om een game als Gears of War 3 op grafisch vlak te beoordelen, omdat we er ten zeerste van overtuigd zijn dat we de limieten van de Xbox 360 zo’n beetje bereikt hebben. In die mate zelfs dat er zich af en toe texture glitches en popups voordoen tijdens cutscenes, omdat de console simpelweg niet de tijd lijkt te krijgen om zoveel lekkers te laden. Dit fenomeen zien we in verschillende games terug, maar het lijkt ons eerder te liggen aan de Unreal Engine 3.5 die elk druppeltje grafische kracht uit de 360 perst, dan aan slecht programmeren. Tijdens de gameplay zelf is hier bijzonder weinig van te merken, dankzij de diplomatische laadtijden. Al denken we niet dat men met zulke graphics kon streven naar 60 fps, toch verloopt de gameplay zeer vloeiend en zijn de frameskips hier en daar allesbehalve storend. De art direction streeft deze keer opnieuw naar een alternatieve realiteit met veel tonen van grijs en bruin, maar komt hiermee weg door de geloofwaardige setting en het feit dat het realisme niet in de weg staat van copieuze hoeveelheden special effects, zoals ontploffingen en kogels die nu zelfs een spoor in de lucht achterlaten om makkelijker te achterhalen wie er op je schiet. Dit, in combinatie met het totale gebrek aan screen tearing, zorgt ervoor dat de game een uiterst sterke grafische basis heeft en er dus meer dan voldoende reden is om Gears of War 3 te rekenen tot het mooiste wat de Xbox 360 te bieden heeft.

De muziek van de hand van Hollywoodcomponist Steve Jablonski weet perfect sfeer te zetten en is een prima ondertoon voor zowel de rustige, annex spannende momenten als het strijdgewoel. De zware trommels en diepe hoorn en fagot die de lijn vormen doorheen de hele score zijn ronduit prachtig. Ook de verschillende sound effects, zoals ontploffingen en het gekletter van geweervuur, komen prima uit de verf en geven de speler het gevoel dat hij zich middenin het strijdgewoel bevindt. Iedereen die er de mogelijkheid toe heeft, moét Gears of War 3 gewoon spelen met een passende Surround-installatie of een headset die een gelijkaardig effect teweeg brengt. De voice-acting is zoals altijd fenomenaal en wordt verzorgd door grote namen in de industrie, voor zover die in de wereld van stemacteurs bestaan. Gezien de 18-rating van de titel worden ook de vierletterwoorden niet geschuwd, zoveel is duidelijk. Naast de zeer ordelijke grafische presentatie kunnen we dus ook zien dat er voor de muziek en de voice-overs kosten noch moeite gespaard zijn.

We denken dat we na deze schier oneindige loftirade kort kunnen zijn: Gears of War 3 is een absolute must voor iedere shooterfanaat. Met deze titel komt er – voorlopig althans – een einde aan wat de eerste killer app franchise was voor de Xbox 360, en er wordt afgesloten met een flinke klap. Qua verhaal, gameplay, graphics, muziek en netcode scheert dit derde deel aanzienlijk hoge toppen. Of het de game van het jaar zal worden, durven we niet zeggen, aangezien we daarvoor nét iets te sterk ons vizier gericht hebben op andere toppers die nog moeten uitkomen. Wat we echter zeker kunnen stellen, is dat Gears of War 3 het uitstellen en het wachten zeker waard is geweest. De game heeft zijn tekortkomingen, zoals een korte singleplayer en hier en daar wat grafische oneffenheden, maar deze fouten zijn zeker vergeeflijk als we kijken naar de waslijst aan positieve punten. Gears of War 3 ligt vanaf vandaag in de winkels, en het zou een fucking shame zijn als je de deuren van de lokale gameboer niet ging intrappen om vervolgens de boel kort en klein te slaan en met deze game aan de haal te gaan. Of u kunt hem natuurlijk ook gewoon kopen. De economie dankt u.