Fusion: Genesis

Fusion: Genesis is een gevalletje van ‘wat de boer niet kent dat eet hij niet’. We nemen het jullie overigens niet kwalijk hoor, want tot voor kort vloog deze titel zelfs onder onze radar door. Eerlijk gezegd namen we de ‘redeem code’ waarmee we het spel kunnen binnenhalen zelfs met enige tegenzin in ontvangst. Onterecht, zo blijkt nu na een paar uitgebreide speelsessies, want het debuutproject van Starfire Studios heeft ons zo nu en dan aangenaam verrast. Wat de veel te goedkoop aanvoelende titel en screenshots ook doen vermoeden, dit is een veelzijdige én diepgaande Xbox Live Arcade-game geworden. Eentje die absoluut niet zonder fouten is, maar het wel verdient om gezien te worden.

Door Fusion: Genesis te omschrijven als ‘twinstick ruimteshooter’ doe je deze game sowieso tekort. Dit spel laat zich namelijk niet zo makkelijk in hokjes duwen. Fusion: Genesis houdt het midden tussen de ouderwetse ‘twinstick’-gameplay (voor de leken onder ons die deze term niet meteen begrijpen: de linker analoge stick wordt gebruikt om je ruimteschip door de omgeving te navigeren, de rechter om in iedere richting te vuren naar vijandelijke schepen) met top-down camerastandpunt enerzijds, en verregaande (MMO)RPG-invloeden met ruimte voor exploratie, conversatie en complexiteit anderzijds. Het maakt van Fusion: Genesis een uniek beestje dat zich moeiteloos kan onderscheiden van de doorsnee - en op het eerste zicht gelijkaardige - shoot’em ups die je in grote getalen in de Xbox Live Marketplace terugvindt.

Daar waar de ruimtegevechten de tradities van het genre nog in ere houden - de veldslagen tegen vijandige vloten zijn prettig, eenvoudig te bedienen, in al hun chaos soms wat onoverzichtelijk, maar altijd op het scherpst van de snede - maakt vooral de omkadering het verschil. Je speelt als de jonge, naamloze pupil die na de dood van zijn professor (en mentor) van de ene in de andere intergalactische intrige sukkelt. Middenin een felbevochte oorlog tegen de Dark Legion reis je van planeet tot planeet en praat je met mensen die je daar op verscheidene ruimtestations aantreft. Dit doe je middels geschreven - en heel sporadisch ook gesproken - dialogen die we vaker hebben weggeklikt dan daadwerkelijk gelezen.

Vijf verschillende facties met hun eigen visie en standpunten vragen om je aandacht en de vele opdrachten die je van hun aanneemt zijn kort, heel vaak zelfs in enkele luttele minuten te klaren, maar variëren wel van escort-, infiltreer- tot knal-alles-kapot-missies. Hoewel er vijf verschillende groeperingen zijn, zijn de opdrachten nagenoeg identiek en dat maakt dat Fusion: Genesis behoorlijk snel (lees: na een paar uurtjes) in herhaling valt. Deze kritiek is vooral van toepassing op het immense aantal zijmissies, die voor de verandering eens niet (allemaal) optioneel, maar juist broodnodig zijn om de volgende verhaalgedreven scène vrij te spelen. Dat versmachtende gevoel van eentonigheid doemt dus langzaam maar zeker op en rukt je tegelijkertijd hardhandig uit het euforische vrijheidsgevoel. De tien planeten die uit meerdere gebieden bestaan zijn immers zonder tijdsdruk vrij te verkennen, al moet je toch eerst die noodzakelijke stappen vooruit maken in het overkoepelende verhaal vooraleer je de ganse ruimte tot je beschikking krijgt. Je ontsnapt met andere woorden niet aan het repetitieve karakter van Fusion: Genesis.

Het zijn vooral de invloeden uit het RPG-wereldje dat ons aangenaam heeft verrast. Fusion: Genesis moet met voorsprong de meest ambitieuze game in het XBLA-gamma (misschien zelfs té ambitieus voor zo’n kleinschalige release?) zijn en daarvoor verdienen de jongens van Starfire Studios, met vier ex-medewerkers van Rare aan boord, alle lof.  Je beseft pas hoe duizelingwekkend diep alles gaat als je een blik werkt op de talloze menuutjes waarin je alles moet beheren. Er is een minimale vorm van economie waarmee je gewonnen grondstoffen uit een asteroïde  aan verschillende prijzen kunt verkopen, er zijn zogenaamde Sentients, kleine, apart upgradebare ruimtescheepjes die door de artificiële intelligentie gecontroleerd worden en je bijstaan in de strijd, er zijn ontelbaar veel mogelijkheden om je vloot en wapens te verbeteren. Bovenop dit alles zijn er nog de verschillende en steeds groter wordende scheepsklassen zelf. Fusion: Genesis presenteert alles wat je van een full-priced ruimtesimulatie verwacht in een arcadeverpakking en voor de gunstige prijs van achthonderd Microsoft Points. Voor wie wilt investeren in een diepgravend universum, lijkt Fusion: Genesis ons juist perfect. De negatieve keerzijde van deze goud blinkende medaille is dat dit spel juist door zijn enorme complexiteit en het gebrek aan duiding - buiten een standaard tutorial over de basisbediening wordt de speler voor de rest volledig aan zijn lot overgelaten -  niet voor iedereen is weggelegd.

Daarenboven speelt het spel zich continu online af; ziedaar de verklaring waarom je het spel niet kunt pauzeren. Gamertags komen en gaan en bevolken de ruimtewereld, maar door de omvang van diezelfde wereld hebben we ze zelden echt aan onze zijde zien vechten. Het coöperatieve aspect gaat zo min of meer verloren, desalniettemin blijft het technisch een mooie presentatie. Net als in de betere MMORPG zijn er Player versus Player-modi voorzien in de vorm van Warzone (twee groepen vechten het tegen elkaar uit) en Dark Legion Invasion (waarin je juist moet samenwerken om een kwaadwillige aanval te overleven), maar bij het gebrek aan collega-astronauten hebben we die in de praktijk (nog) niet voldoende kunnen uitproberen. 

Op sensorisch vlak (auditief en visueel) weet Fusion: Genesis te overtuigen. De 2D-wereld is in verschillende lagen opgebouwd en op die manier wordt een geloofwaardig diepte- en ruimtegevoel gecreëerd. Er wordt gewerkt met verscheidene felle kleuren in combinatie met een noemenswaardige soundtrack die iedere omgeving een unieke 'vibe' geven. De kleurrijke ruimtewereld weet zonder twijfel te charmeren.

Hetzelfde kan gezegd worden over Fusion: Genesis. Nieuwbakken ontwikkelaar Starfire Studios komt niet om het hoekje piepen met een paar voorzichtige stapjes in de gamewereld, maar probeert meteen onze aandacht vast te krijgen met een ambitieus project. Een opdracht waar ze evenwel in geslaagd zijn. We zijn aangenaam verrast en we zijn nieuwsgierig naar wat het bedrijf ons in de toekomst nog gaat presenteren, maar tegelijkertijd verzuipt het gunstig geprijsde Fusion: Genesis wel een beetje in zijn eigen ambities. Het MMO-aspect komt bijvoorbeeld niet helemaal uit de verf, wat volgens ons vooral te wijten valt aan het gekozen platform, het immense aantal missies wordt al snel monotoon en zonder toewijding is dit spel ondoorgrondelijk. Toch zijn er maar weinig XBLA-games die te bieden hebben wat Fusion: Genesis te bieden heeft. Alleen al daarom verdient het spel onze aandacht en zijn we van mening dat iemand hier zijn Microsoft Points aan moet spenderen. Iemand! ?