Frogger 2

Frogger: The Original Game

De eerste Frogger game verscheen omstreeks 1981 in de arcadehallen, maar ikzelf zou pas enkele jaren later met de verslavende gameplay kennismaken toen ik de cassette van een kloon – ik meen me te herinneren dat het Froggy van DJL Software was – op de ZX Spectrum inlaadde. Onlangs nog vierde de succesvolle kikker van Konami zijn 25ste verjaardag en hij kon dan al terugblikken op een tiental officiële remakes, de ene al wat gelikter dan de andere. Vooral sinds het begin van deze eeuw kende de serie een heuse boom en verscheen er om de haverklap een vervolg. De originele Frogger kan je al een tijdje downloaden op de Marketplace en nu dus ook Frogger 2. Bizar genoeg is dit al de derde game die zich het cijfer 2 achter zijn naam toe-eigent en krijg je niet een zoveelste retrogame voorgeschoteld, maar een totaal nieuwe game van de hand van developer Voltex. De net opgerichte en volslagen onbekende softwarestudio levert hiermee het eerste spel in hun gamecatalogus af, een lijstje welke zopas nog werd aangevuld met Coffeetime Crosswords, eveneens op Xbox Live Arcade.

Frogger II: Threeedeep!

De basis van de gameplay is zoals we deze kennen uit de eerste Frogger en diens echte opvolger, Threeedeep uit ‘84. Je kruipt nog steeds in de groene huid van een kikker (maar dan wel eentje die allergisch is aan water, het beestje verzuipt telkens het in aanraking komt met vloeibaar H2O) en springt van links naar rechts, van onder naar boven, daarbij de vele dodelijke obstakels en onkwetsbare vijanden ontwijkend. Nieuw is dat de vertrouwde single screen levels nu plaats maken voor multidirectionaal – doch vooral verticaal – scrollende stages. Daarnaast beschikt Plons, de gekke kikker, over enkele nieuwe kunstjes: hij kan zijn kleverige tong gebruiken om verder gelegen objecten op te slokken en terplaatse ronddraaien behoort in Frogger 2 ook tot zijn kunnen. Het navigeren door de levels wordt zo alvast wat tactischer. Ondanks die vernieuwing blijft het doorspelen van de tien plus drie stages een ware marteling waarbij trial and error zijn betekenis alle eer aandoet, zeker als je gaat voor elke coin en muzieknoot. Het tot op de millimeter nauwkeurig springen over honderden bewegende platformen zal meermaals eindigen in een vrije val, een wisse dood tegemoet. Nodeloos om te zeggen dat dit ronduit frustrerend kan zijn. De drie eindbazen daarentegen zijn lachwekkend gemakkelijk te verslaan en zullen je zelfs bij de eerste ontmoeting voor weinig problemen stellen. Nog idioter zijn de geheel van spanning verstoken bonuslevels, vrijgespeeld door alle vier muzieknoten te vinden, waarin je een massa geldstukken kan verzamelen. Zonder tijdsdruk noch tegenstand een weide oversteken, dat lukt zelfs een peuter. Wat je vervolgens met al die muntstukken moet doen, is mij evenzeer een raadsel. Je krijgt per twintig coins een extra leven maar die zijn op hun beurt beperkt tot maximaal vier. De save functie is al even krakkemikkig, want het is niet meer dan een slecht uitgewerkte level select. En toch, ondanks al die tekortkomingen, heeft de klassieke gameplay een onverklaarbare aantrekkingskracht: nog die ene keer proberen en de daaraan gekoppelde voldoening als je eindelijk, op het einde van de vijfde wereld, de eindbaas verslaat. Niet dat je daarna nog staat te popelen om het een tweede keer te proberen, nu met de coins en helpballonnen op een andere locatie. Eén keertje was voldoende…

Over het Live multiplayer gedeelte kan ik (alweer) kort zijn: zoals steeds met deze low profile XBLA-games is het verdomd moeilijk medespelers te vinden. Voor mij was het alvast een onoverkomelijke barrière en vond ik geen partner voor een spelletje in de Race Mode of Jewel Duel.

Frogger 2: Swampy’s Revenge

Ik dacht even, toen ik deze game voor een eerste keer opstartte, dat ik een retrogame voor de kiezen kreeg. Yep, de presentatie is om te janken. Grafisch zou dit zelfs een onvoldoende scoren op mijn Sega Mega Drive II of Amiga CD32, vijftien jaar geleden! Je kunt enkel dromen van eenzelfde kwaliteit zoals deze op de Dreamcast in die andere Frogger 2: Swampy’s Revenge. Puur in 2D, met amper animaties en weinig variatie tussen de verschillende werelden, denk je dat de grafische artiesten van Voltex kozen voor functionaliteit, maar zelfs met deze povere vertoning op je scherm zie je soms amper waar je moet springen. Het magere verhaal wordt uit de doeken gedaan met behulp van enkele zielige schermen die veel weg hebben van de statische laadschermen op de eerste homecomputers, hetzij in een hogere resolutie.

De beginmelodie blijft tenminste even hangen, maar als je door de bewuste bonusstages hobbelt, springt je kop haast uiteen van de ploing-ploing-ploings (het springen) en pling-pling-plings (de coins). Kortom, totaal ondermaats voor een spel anno 2008!

Frogger 2: The Third?

Het eindoordeel is niet echt positief voor Voltex, want hoewel het behalen van de achievements aan het einde van deze queeste me bijzonder veel genoegen schonk, liep de (lijdens)weg ernaartoe niet bepaald over rozenblaadjes. Desondanks liet de eigenwijze gameplay me steeds terug die vervloekte controller oprapen en bereikte ik na een stevige sessie het einde, iets wat maar weinig games Frogger 2 voordeden. Toch kan ik veilig zeggen dat mijn liefde voor kikkers nu wel voor enkele maanden bekoeld is…