Freedom Fighters

Iedereen heeft wel eens een moment waarop hij of zij denkt "wat als..?" Natuurlijk is het leuk om te filosoferen over de mogelijke afloop van die blind date als je gezwegen had over jouw overtuiging dat je de reïncarnatie bent van Bob Ross. Feit blijft wel dat het achteraf allemaal niets meer uithaalt omdat je het nooit zal weten, tenzij je bij Electronic Arts werkt. In deze game is de geschiedenis van planeet aarde sinds 1945 enigszins aangepast: de Russen hebben Duitsland met een atoombom weggeblazen. Nu ze er toch zijn hebben ze gelijk van de mogelijkheid gebruik gemaakt om hun arbeidersparadijs (de Sovjetunie) uit te breiden tot en met de Noordzee. Het moge duidelijk zijn dat de Sovjetunie heer en meester is op aarde. Het enige gebied wat nog niet communistisch is, is Noord-Amerika. Onder het motto van "nieuw millennium, nieuwe kansen" wordt ook dat gebied vlak na de eeuwwisseling geannexeerd. En hier begint de game.

Christopher is een eenvoudige loodgieter zonder veel zorgen tot gisteren. Vol verbazing ziet hij Sovjet tanks over de straten van zijn geliefde land rollen. Als zijn broer en wat vrienden worden lastig gevallen door de Sovjets, besluit hij er wat aan te gaan doen. Christopher sluit zich aan bij het verzet en begint met wat simpele klusjes. Freedom Fighters bestaat, zoals de meeste games, uit een aantal levels. Een level bestaat in deze game uit een stadsdeel, en vervolgens is elk stadsdeel weer opgesplitst in 2 of 3 kleinere gebieden. De volgorde van de sublevels kan door de speler zelf beslist worden, of die schijn bestaat in ieder geval. Het kan bijvoorbeeld zo zijn dat je bij je missie wordt verast door een gevechtshelikopter. Je kan dan braaf proberen deze uit de lucht te halen met je geweer, maar al snel merk je dat je kansloos bent. De enige keuze die je overblijft is om terug te gaan naar de basis en het sublevel te kiezen waar je het landingsplatform van de helikopter kan vernietigen. Wanneer dit gedaan is kan je weer verder met het sublevel waar je mee bezig was.

Een van de problemen van Freedom Fighters is de lompe besturing. Alles werkt anders dan verwacht, maar daar is nog wel wat aan te doen. De grootste ergernis van de besturing is de aparte gevoeligheidsgraad. Je merkt dit in het keuzemenu waar je wapens selecteert, maar ook bij het richten: Om van de derde persoon naar de eerste te gaan moet je het linker pookje van de joypad indrukken en ingedrukt houden. Dit is al irritant omdat je het stevig ingedrukt moet houden, daarnaast moet je hetzelfde pookje ook nog eens (ingedrukt!) bewegen om te richten. Op het moment dat dit je lukt, zal je merken dat de optie niet echt een functie heeft. Dit enerzijds omdat de wapens die je gebruikt allemaal een realistische terugslag hebben. Anderzijds hebben de vijanden geen duidelijke zwakke punten: als je op hen schiet met een AK47 en er gaan een paar kogels door het hoofd van de vijand dan is dat geenszins een reden voor hem om het leven te laten. De medische wonderen in Freedom Fighters gaan nog verder: vijanden kunnen worden opgeblazen en meters door de lucht vliegen zonder dood te gaan. Wel blijven ze eerst even voor dood liggen, frustratie gegarandeerd dus.

Een van de weinige originele en positieve facetten van de game is de muziek. De game is voorzien van erg gave en sfeervolle Sovjet koorgezang. De muziek maakt het erg sfeervol. Een ander duidelijk positief punt van de game is het "charisma systeem". Dit wil zeggen dat je voor elke actie charisma punten krijgt, en voor elke 100 punten krijg je weer een "freedom fighter slot". Dit wil dus zeggen dat je andere rebellen kan rekruteren voor jouw militie, om samen met hen de strijd aan te gaan. Aan de militie die je in de loop van de game opbouwt kan je simpele opdrachten geven. De AI van jouw strijdmakkers is dubieus. Soms voeren ze de opdrachten vlekkeloos uit, maar het gebeurt ook dat 2 van jouw jongens vastzitten in een deur of zelf een route kiezen die kilometers om is. Hetzelfde geldt voor de vijanden die soms op een meter afstand nog steeds niet doorhebben dat je aanwezig bent, maar tegelijkertijd je wel doorhebben als je op 2 km afstand een sniper gun op ze richt. Aan de andere kant moet gezegd worden dat de AI op andere momenten weer doet verbazen. Zo is het mogelijk dat je op een locatie schiet waar je vijandelijke troepen zag. Op het moment dat je denkt dat ze wel verslagen zullen zijn blijken ze in het heetst van de strijd er sneaky weg zijn gekropen om je nu vanaf een nieuwe locatie onder vuur te nemen.

Al met al is de game heel aardig te noemen, maar lang niet zo goed als de makers hadden gelet op een paar praktische punten. Als je geen probleem hebt met de aparte besturing, veel wapperende Amerikaanse vlaggen en een aantal kleine schoonheidsfoutjes dan zal je een goede tijd hebben met Freedom Fighters. Waar de squad-based conculega Brute Force het moet hebben van zijn looks en conflict Desert Storm 2 van zijn gameplay, daar moet Freedom Fighters het vooral hebben van de AI. Freedom Fighters is geen absolute topper, maar hoeft zich ook niet te schamen tussen de andere shooters die momenteel worden aangeboden.