Fist of the North Star: Ken's Rage

De brave borsten bij Tecmo Koei brachten ons al heel wat titels in het verleden. Vooral hun Kessen- en Dynasty Warriors-reeksen wisten telkens relatief goed te scoren, vooral in Azië. Vooral laatstgenoemde bleek een hele tijd lang flink populair. In het tweede deel werd van de traditionele fighting game-formule afgestapt en ging men over naar een grootschalige beat-‘em-all, waar je het tegen hele legers tegelijk moet opnemen als het personage van jouw keuze. Deze formule heeft men gedurende bijna een decennium onaangeroerd gelaten en nu heeft men het met Fist of the North Star: Ken’s Rage zelfs in een animéjasje gestopt. Weinig nieuws onder de rijzende zon, dus.

Van wat wij begrepen hebben uit de ietwat verwarrende cutscenes en story brief, is Ken een jongeman die een ouderwets robbertje vechten nog best kan waarderen. De drijfveren die hem aansporen tot zulks geweld zijn van klassieke aard. In de ene verhaaltak gaat het om het terugvinden van zijn ontvoerde vriendinnetje en in de andere om pure onversneden bloedwraak. Hoe dan ook, er zal bloed moeten vloeien, en dat gebeurt overvloedig in deze game.

Voor mij een Bloody Mary alstublieft.

De game bestaat uit levels die doorlopen moeten worden door korte objectives te vervullen, zoals het afslachten van een bepaald aantal vijanden of het slopen van een verdedigingswerk. Tijdens het meppen verzamel je zogeheten “karma points” of “skill points”, die je later kunt gebruiken voor het aanleren van nieuwe vaardigheden of het verkrijgen van een boost in health, defense of attack strength.

Toen de Amerikaanse en Europese versies van dit spel werden aangekondigd, werd het publiek verrast door de aankondiging dat het geweld opgeschroefd zou worden voor westerse gamers. Meestal is het net omgekeerd en krijgen de Japanners het pure, onversneden goedje terwijl wij ons tevreden moeten stellen met een flauwer afkooksel. Het bloed spat letterlijk (!) op het scherm en dus is Fist of the North Star zeker niet weggelegd voor de “feint of heart”.

Dat gezegd zijnde, valt er met Fist of the North Star ondanks de copieuze hoeveelheden menselijk lichaamsvocht weinig lol te beleven. Slecht kunnen we de game moeilijk noemen, maar dat is grotendeels te wijten aan het feit dat het hier om een succesformule gaat die al ruim tien jaar onaangeroerd is gebleven. Wanneer men een decennium de tijd krijgt om iets uit te werken, verwachten we misschien toch meer iets in de richting van de perfectie dan iets dat rond de middenmoot blijft zweven.

Hier bakent Ken zijn territorium af.

De graphics doen wat ze moeten doen, en daar houdt het zo’n beetje op. Er zijn absoluut mooiere dingen te zien op de 360, maar zeker ook lelijkere. De conversie van manga naar videogame heeft het niet slecht gedaan, al had men hier misschien ook beter voor een cel-shaded aanpak gekozen, die nu ook bij Dragon Ball: Raging Blast 2 en Naruto Shippuuden: Ultimate Ninja Storm 2 redelijk succesvol blijken. Qua muziek valt er meer te klagen: er is al niet veel te beleven qua soundtrack in deze game en dan wordt ze ook nog eens in een loop opnieuw en opnieuw gespeeld in sommige stages.

Sla sla sla, trap trap trap, et cetera. Veel meer valt er in Fist of the North Star: Ken’s Rage eigenlijk niet te doen. Ik kan me inbeelden dat de game tientallen keren leuker is voor de mensen die de manga of anime hebben gevolgd, maar voor een leek bevat deze game weinig elementen om te overtuigen tot een aankoop. Hoewel de Musou-games van Koei een bescheiden succesje blijven, is het toch blijkbaar iets teveel gevraagd om na tien jaar een knaller van een game met deze formule te kunnen afleveren. De boss fights zijn behoorlijk leuk en soms flink uitdagend (vooral de final bosses), maar kunnen deze game helaas niet redden uit de dodelijke middenmoot. En onthou, liefste verantwoordelijke ouders: kinderen niet toegelaten wanneer er zoveel bloed vloeit! Mensen die liever een goede game in hun 360 stoppen ook niet, trouwens.