Fight Night Champion

Weinig genres worden zo door een reeks gedomineerd als het boksgenre die exponentieel steeg toen Fight Night Round 3 in 2006 verscheen. Tegenstand in de ring werd van toen af aan niet meer geduld en iedere dappere poging om een deel van het territorium op te eisen, werd door EA’s boksreeks al in de eerste ronde met een paar flinke tikken knockout geslagen. Niet zo gek dus dat ze daar bij Electronic Arts vol zelfvertrouwen de ring instappen met Fight Night Champion.

Het vijfde deel betreedt het canvas zonder vervolgnummer en dat heeft alles te maken met het fenomenale debuut van de Champion-modus. De serie waagt zich hiermee voor het eerst buiten de vertrouwde ring en vertelt het fictieve en emotionele verhaal van de zwarte amateurbokser Andre Bishop. Op zijn weg naar de ultieme roem krijgt hij zoveel tegenslag te verwerken dat hij uiteindelijk terechtkomt in een gevangenis waar kaalgeschoren racistisch tuig zegeviert en er absoluut geen plaats is voor kleurlingen. Het eerste ordinaire bajesgevecht tegen zo’n rechtse rakker mist zijn effect niet. Enerzijds worden de basisknepen van het vak je op fantastische wijze aangeleerd, anderzijds grijpt deze modus je meteen bij de ballen en heb je plots geen zin meer in de traditionele, meer omvangrijke spelmodi.

Door middel van flashbacks herbeleef je Bishop’s successen bij de amateurs en na zijn gevangenisperiode werk je samen met hem aan een spectaculaire comeback. Talrijke tussenfilmpjes en dialogen brengen alle ups en downs van Bishop’s carrière overtuigend in beeld, al worden aloude clichés daarbij niet geschuwd. Met een bejaarde trainer, een corrupte boksmanager, een beeldschone dame, het gedreven jongere broertje dat zich koste wat kost uit je schaduw probeert te knokken en een brutale aartsrivaal heeft Electronic Arts voor de verhaallijn zowaar alle checklists van de betere boksfilms aangevinkt. Toch hebben we ons daar doorheen de plusminus vijf uur durende campagne nooit aan gestoord, want juist door de voortreffelijke presentatie en sterk neergezette personages, namen we de opeenstapeling van clichés makkelijk voor lief.

Ieder gevecht in de Champion-modus beschikt bovendien over specifieke doelstellingen en dat vraagt iedere keer een nagenoeg compleet verschillende tactiek en speelstijl. De ene keer moeten we ons vanwege een omgekochte scheidsrechter beperken tot rake klappen op het hoofd van onze tegenstander om diskwalificatie te voorkomen, een andere keer starten we een wedstrijd met een gebroken vuist en moeten we het gebruik daarvan tot een absoluut minimum beperken. Deze extra hindernissen houden de verscheidene bokskampen enorm gevarieerd en leren je op een speelse manier omgaan met de licht aangepaste besturing en de finesse van de gameplay, waarmee Fight Night Champion plots de potentie heeft om een groter publiek aan te spreken. Alleen jammer dat de loopbaan van Andre Bishop na amper vier à vijf uur spelen ten einde komt, want wat ons betreft had het allemaal een stuk langer mogen duren.

De keerzijde van het sterke debuut van die Champion-modus is dat we plots veel minder interesse hadden om ons wederom door de weliswaar licht verfijnde, maar tegenover Round 4 weinig evoluerende Legacy-modus te boksen. Het is beslist niet zo dat deze modus ditmaal te kort schiet, er wordt alleen bitter weinig progressie gemaakt ten opzichte van zijn voorgangers. Doorgewinterde boksveteranen zijn gegarandeerd wekenlang zoet met de lange en vooral inspannende rit naar de top van de rangschikking. Zij werken wellicht met evenveel enthousiasme als voorheen aan het uithoudingsvermogen, de lichamelijke kracht, snelheid en elke mogelijke techniek van hun zelfgemaakte vechter en leven zo telkens weer naar de volgende kamp toe. Allemaal dingen die wij inmiddels met iets minder overgave doen.

De gestroomlijnde besturing weten we overigens wel te waarderen. Fight Night blijft trouw aan zijn intuïtieve bediening en de rechterstick bepaalt nog steeds in welke richting en met welke hand je slaat, maar het hele systeem is een stuk toegankelijker gemaakt en je hoeft geen geforceerde stickrotaties meer te maken om succesvol smoelwerken te verbouwen. Hierdoor heb je meer controle over het gevecht, blijf je makkelijker weg van het knoppenrammen en is er tegelijkertijd meer ruimte voor tactiek. Naast de minder duimbelastende Full Spectrum Punch Control-besturing (om de dure woorden van EA even te gebruiken) valt vooral het versimpelde afweer- en bloksysteem in positieve zin op. Door de rechtertrigger ingedrukt te houden zal je bokser automatisch alle inkomende slagen naar zijn lichaam en/of hoofd proberen afweren. Ditmaal kun je vanuit een defensieve houding razendsnel een paar rake klappen uitdelen, om meteen daarna terug in de verdedigende stellingen te kruipen. Dit heeft positieve gevolgen voor het tempo en zorgt voor een heel realistische omschakeling tussen een defensieve/offensieve houding tijdens het gevecht. Voor wie dat nodig zou zijn, zit er overigens een vereenvoudigde en minder uitgebreide besturing verstopt onder de standaard actietoetsen.

Net zoals in de echte wedstrijden kan een gevecht op een uitputtingsslag uitdraaien of al na enkele minuten door een zogenaamde flash knockout beslist worden. Bij laatstgenoemde speelt geluk een grote rol en kan één welgemikte tik voldoende zijn om je vechtersbaas te vloeren en de wedstrijd definitief uit handen te geven. Doordat elke slag of snelle beweging energie vreet en te veel opeenvolgende manoeuvres je uitgeput over het canvas doen strompelen, zijn rustpauzes in deze game minstens even doorslaggevend als acties. Het conditionele gehalte van de boksers is belangrijker dan ooit tevoren en wordt bepaald aan de hand van de uithoudingsmeter onderaan in beeld, de impact van hun verwondingen en hoeveel je recupereert tussen twee ronden in. Het resultaat is de meest realistische weergave van de bokssport tot op heden en toekomstige concurrenten zullen van goeden huize moeten komen om deze game op dat vlak te overtreffen.

Toch is er nog ruimte voor wat kritiek en die uiten we graag op de online modus. Niet zozeer op de standaard wedstrijden, die verlopen immers zelden tot nooit met irritante vertragingen, en ook niet op de geweldige toevoeging om een eigen boxgym op te starten. Daar kunnen gamers zich bij aansluiten om onderling te trainen of zelfs rivaliserende gyms uitdagen om kostbare XP te verdienen. Een uitstekend idee, het is alleen ontzettend jammer dat Electronic Arts zelf de hele ervaring onderuit schopt door tegen betaling XP-boosterpacks aan te bieden. Het plezier schuilt ‘m juist in het eerlijk bij elkaar vechten van deze ervaringspunten om de statistieken van je zelfgemaakte bokser bij te schaven en dat wordt nu in één klap ongedaan gemaakt door gamers die deze zonder enige inspanning te leveren aanschaffen met Microsoft-punten. Het resultaat laat zich raden: een online modus die bevolkt wordt door beestachtig sterke vechters met genoeg oneerlijk behaalde kwaliteiten om je in de eerste ronde knockout te slaan. Wij lieten ons zwaar toegetakeld hoofd hangen en verlieten teleurgesteld de online gyms om er daarna nooit meer terug te komen. Een kleine smet op het verder uitstekende blazoen!