Fight Club

In 1999 verscheen er een film die op heel wat mensen een vrij sterke indruk naliet, waaronder ook uw trouwe reviewer. Regisseur was David Fincher, die eerder al schitterde met Se7en en ook goed werk deed in Alien 3 en The Game, en de film genaamd Fight Club was gebaseerd op een boek van één van Amerika's meest veelbelovende nieuwe schrijvers : Chuck Palahniuk. De naam van de film zorgde er echter voor dat een aantal potentiële kijkers de film gewoon negeerden. Er waren immers niet zoveel mensen die per sé Brad Pitt, Edward Norton en Meat Loaf wilden zien in een film die over halfnaakte vechtende mannen ging. Deze mensen hebben helaas een juweeltje gemist, want Palahniuk's boek en Fincher's film gaan helemaal niet over gevechten, maar wel over anti-autoritaire gevoelens, over chaos en verlies van identiteit en andere diepe thema's. Daarvan probeer ik de mensen telkens weer te overtuigen : Fight Club de film en het boek zijn werkelijk niet te onderschatten !

Jullie begrijpen zo misschien wel mijn lichte frustratie toen Vivendi Universal een fighting game aankondigde op basis van deze film. Ten eerste focust men louter op de gevechtscènes, die slechts een vijfde van de film in beslag nemen, en ten tweede brengt men het spel ook wel enkele jaren te laat uit. Dat begon dus alvast niet al te goed voor Fight Club "The Game". Toen bleek dat de developer de volstrekt onbekende (wegens : hun eerste game) Genuine Games was, gaf deze reviewer de hoop alvast op. Het lot wil echter dat op X-Power alsnog een review copy van dit spel arriveerde, en dat ik werd aangeduid als reviewer ervan. Geen zorgen, ik tracht er kort over te gaan.

Fight Club is dus een vechtspel, en wellicht kon het ook niets anders zijn. Eigenlijk is Fight Club een film waar je helemaal geen spel van kan (of hoeft) te maken, net zomin als de massa verlangt naar een videogame van pakweg Along Came Polly of The Passion of the Christ. Helaas blijkt Fight Club ook een saai en monotoon vechtspel te zijn waarvan ik me moeilijk kan inbeelden wie het doelpubliek is. In Fight Club zijn je mogelijkheden nogal beperkt. Je kan een Arcade Mode spelen, waarbij je één van de 15-tal fighters selecteert en één voor één de andere vechters uitschakelt. Deze mode biedt weinig of geen moeilijkheid, met één of twee bewegingen kan je zowat elke vijand verslaan, en aan het eind word je dan "getrakteerd" op een zeer simpel eindfilmpje inclusief vrij slechte voice acting. De sfeer van de film Fight Club probeert men in die eindfilmpjes wel te imiteren, maar iedereen die de film kent (en wie anders zou dit spel in de eerste plaats aanschaffen?) merkt wel snel dat het allemaal niet klopt. Het is ook geen toeval dat de twee hoofdrolspelers uit de film, Tyler en Jack, helemaal geen gelijkenis vertonen met hun respectievelijke acteurs Brad Pitt en Edward Norton. De rest van de personages bestaat uit een aantal andere belangrijke figuren uit de film (waaronder de onvergetelijke Bob met de hangborsten), en een aantal personages die ik nog met moeite kon plaatsen in de verhaallijn zoals Lou en Raymond de winkelbediende.

Naast die "Arcade" Mode heb je ook nog een Story Mode, waarin je als groentje je weg doorheen een vooraf bepaald verhaaltje vecht, niks echt bijzonders, het enige opmerkelijke is dat je je fighter na elk gevecht best eens bij de dokter stuurt om de opgelopen verwondingen te laten herstellen. Er is een Create-a-Fighter Mode waarin je in zeer beperkte mate een eigen personage kan creëeren, maar verder dan een huidskleur, haarkleur en soorten tattoos gaat het spel niet. Je hebt drie types fighters, maar ik merkte persoonlijk vrij weinig verschil tussen een Brawler of een Martial Artist. De Grappler moet het vooral hebben van throws, maar daarnaast lijkt hij ook in grote mate op de andere soorten fighters.

Doet Fight Club dan helemaal niets goed ? Toch wel, de graphics zijn niet vreselijk, en er zitten wel één of twee leuke ideetjes in zoals een soort finishing move waarbij je één van de beenderen van je tegenstander breekt. Sommige moves zijn ook zo brutaal dat het bloed alle kanten uit vliegt en de camera besmeurt. Je merkt gedurende een gevecht ook dat de vechters steeds bebloeder en gekneusder geraken. De framerate is niet slecht in dit spel, en er zijn weinig of geen bugs. Ook de menuschermen zijn fraai afgewerkt en verzorgd. Helaas houdt het positieve nieuws daarbij op. Qua geluid bv. is Fight Club een saaie verzameling rock en techno deuntjes die op geen enkel moment de originele soundtrack van de film (op naam van The Dust Brothers) benadert. Eén of twee tracks uit de film zelf krikken het niveau omhoog, maar daardoor valt de rest nog meer uit de toon.

Tenslotte een woordje over de gameplay in Fight Club. Die is immers van zo'n simpele aard, dat dit spel even goed een jaartje of 10 terug had kunnen verschijnen, en zelfs dan had je ingewikkeldere fighters. Twee "punch buttons" en twee "kick" buttons (eentje voor elk lidmaat, zoals bij vele 3D Fighters), en daar zal je het eigenlijk mee moeten doen. Je kan je vijand ook taunten, en er is een block knop, maar veel speciaals hoef je dus niet te verwachten. De meeste gevechten kan je winnen door één of twee aanvallen uit te voeren op de juiste momenten, en voor de rest vaak en voorzichtig te blocken. Er is weinig of geen uitdaging, laat staan realisme aan de gevechten. En dat terwijl de vechtscènes in Fight Club (de film) net bekend werden door hun brutale realisme.

Mijn conclusie zal al wel duidelijk zijn uit al het voorgaande. Als ik Fight Club als spel gewoon moet reviewen, zonder het te vergelijken met andere games, dan kan ik vaststellen dat het een degelijke productie is, die zeker geen felle kritiek verdient. Vergelijken we Fight Club echter met alle andere fighters op Xbox en daarbuiten, dan valt het ver onder de middelmaat. Zelfs Tao-Feng bood me meer plezier en uitdaging én originaliteit dan deze Fight Club. Bekijken we Fight Club in een groter spectrum, dan kan ik werkelijk geen enkele reden verzinnen waarom je dit game zou kopen. Voor 10 euro heb je het boek of de DVD van Fight Club, en die kan ik van harte aanraden. Maar het videospel stelt helaas enorm teleur, en dan lagen mijn verwachtingen al niet erg hoog..