FIA World Rally Championship

Met weinig gevierde series als SBK en Superstars V8 in de achteruitkijkspiegel, heeft Milestone tot dusver nog geen potten gebroken op Xbox 360. De Italiaanse ontwikkelingsstudio lijkt met andere woorden goed op weg om ook op de huidige generatie consoles uit te groeien tot misschien wel dé referentie op het vlak van tweederangs racegames, die vaak wel een flinke dosis lovenswaardige ideeën en gameplay bevatten, maar uiteindelijk toch genekt worden door de grenzen die bestaan aan het talent van de studio en de budgettaire ondersteuning.

Met de officiële licentie van het WRC-gebeuren op zak, hoopt Milestone ditmaal de dans der middelmatigheid gezwind te ontspringen. De achterhoes van het spel pakt zelfs uit met bombastische, anonieme lofwoorden als “Spectacular!”, “Epic!” en “Adrenaline-fuelled!”, maar dit kinderlijke enthousiasme wordt al meteen de kop ingedrukt wanneer je de game opstart. De menu’s zijn uiterst rudimentair en de graphics deden ons tijdens de eerste races ernstig de wenkbrauwen fronsen. Het contrast met bijvoorbeeld Colin McRae: DiRT 2 kon moeilijk nog groter zijn – zeker nadat we recentelijk ter voorbereiding op de komst van WRC nog met deze andere moddervreter hadden gestoeid. Sommigen slagen erin om iets fraaiere beelden op hun TV te toveren door lange tijd met de instellingen van hun toestel te experimenteren, maar zelfs dan kan je de ongebruikelijk ruwe afwerking van onder meer de achtergronden niet verdoezelen. De takken van bomen langsheen het parcours zijn gereduceerd tot platgedrukte, gekartelde groene vlakken en ook qua supporters beleefden we ogenschijnlijk een reis door de tijd, want in WRC is het weer de normaalste zaak van de wereld om aan het startpunt, dat overigens traditioneel al niet drukbevolkt is, twee identieke toeschouwers naast elkaar waar te nemen, die dan nog eens synchroon dezelfde bewegingen ten berde brengen.

De technische achterstand ten opzichte van de concurrentie is een wederkerend probleem in de portfolio van Milestone en ook WRC is overduidelijk in hetzelfde bedje ziek. De studio’s hoofdbezorgdheid is echter doorgaans het voldoende uitdiepen van de inhoud en gameplay van hun titels en op dat vlak heeft WRC wél behoorlijk wat troeven onder de motorkap. De carrièremodus van de game houdt je moeiteloos lange tijd aan het scherm gekluisterd en probeert de licentie optimaal te benutten. De talrijke stages van de officiële rally’s passeren veelvuldig de revue en vooraleer je kan stoeien met de echte PK-monsters zoals Sebastien Loebs schijnbaar onoverwinnelijke Citroën C4, moet je je kunnen bewijzen met het kleinere grut uit het uitgebreide wagenpark, dat toch 58 rallykarren telt. Als je het jezelf niet te makkelijk maakt qua A.I. van de tegenstand en geactiveerde hulpmiddeltjes bij het rijden, ben je met vele uitdagingen in onder andere de “Road to the WRC” toch al gauw vertrokken voor een vijftiental uur raceplezier en dat is heden ten dage toch niet weinig. De toevoeging van enkele ondersteunende kampioenschappen zoals de S-, P- en J-WRC is overigens eveneens een belangrijke factor voor de verlengde levensduur van deze titel.

WRC heeft bijgevolg voldoende in petto om rallyliefhebbers lange tijd te vermaken, maar of hun reeds beperkte doelgroep dit daadwerkelijk ook zo zal beleven is zeer de vraag. Gamers hebben al jaar en dag geen échte rallytitel meer voorgeschoteld gekregen en de eerste kennismaking met WRC nodigt jammer genoeg niet uit tot meer. Niet alleen door de ondermaatste visuele prestaties, maar ook doordat de tekortkomingen in de gameplay reeds van bij de aanvang van de game op tafel worden gegooid. Zelfs zonder enige hulpmiddeltjes geactiveerd, hebben we ons nooit van de indruk kunnen ontdoen dat het spel op sommige momenten, vooral in flauwere bochten, subtiel bijstuurt indien nodig. Toen we de proef op de som namen en het stuur roekeloos los lieten, vlogen we dan ook niet van bij de eerste draaiing in de weg van de baan, maar werden we nog eventjes bijgestaan door een reddende engel, verscholen in het ontwerp van de game. Diezelfde belhamel treedt overigens in actie wanneer je overmoedig een scherpe bocht aansnijdt en enkele meters naast het wegdek dreigt te belanden tegen rotsen of een ander obstakel. Zonder dat je hierom vraagt, word je namelijk automatisch gereset nog voordat enig onheil is geschied (tenzij het huis of een ander voorwerp uiteraard meteen naast de baan staat), waardoor je geregeld zonder blikschade en met slechts gering tijdverlies je weg kan verder zetten. Een doodzonde in een rallygame die zich serieus neemt ons inziens, en vooral ook doodjammer wanneer je op sommige momenten een race op het scherp van de snee rijdt en misschien eens een bocht verkeerd inschat, maar deze toch nog in allerijl probeert te corrigeren. Het zijn dergelijke passages die vaak over winst of verlies beslissen in een rally en bijgevolg onvermijdelijk voor een adrenalineopstoot zorgen. Als je dan ternauwernood toch je foutje lijkt te kunnen rechtzetten en op het puntje staat om extatisch je reactievermogen te bejubelen, rakelings scherend langs een rotspartij en een doodsmak vermijdend, dan word je dus geregeld zonder aankondiging reset en wordt de race hervat alsof er niets gebeurd is. Zonder enig technisch meesterschap is WRC zo reeds een spektakelarme titel die wordt weggeblazen door het schreeuwerige karakter van bijvoorbeeld DiRT 2, en als dan ook nog eens op deze manier de spanning uit een race wordt gehaald, dan zet dat toch een belangrijk domper op onze spelbeleving en inlevingsvermogen.

Milestone kan bovendien niet verbergen dat de studio niet dezelfde offroad-ervaring heeft als bijvoorbeeld Codemasters. Lang niet alle Colin McRae-titels hadden in het verleden een vlekkeloze besturing en wegligging, maar de laatste jaren is men er met onder meer DiRT 2 wel in geslaagd om je als gamer het gevoel te geven dat elk wiel individueel op de verschillende oppervlaktes en oneffenheden reageert en dat er betekenisvolle interactie is tussen je bolide, jouw rijstijl en elke morzel grond waar je over racet. Je voelt wel degelijk een verschil in WRC tussen een besneeuwd en modderig wegdek, maar het samenspel tussen alle factoren in een race is nooit zo subtiel als bij DiRT 2, daarvoor is er simpelweg niet voldoende nuance aanwezig in de besturing van de wagens. Deze breken ook te simplistisch wel of niet uit, er is vaak gewoonweg geen noemenswaardig tussenpunt waar je toch nog de controle over de wagen kan herwinnen. De gemiddelde amateur-rallyrijder zal hier waarschijnlijk niet wakker van liggen, en het valt overigens ook geeneens zo op als je WRC en DiRT 2 niet door elkaar speelt, maar het zijn wel allemaal elementen die in schril contrast staan met de sterke, zij het onrechtstreekse, concurrentie.

WRC is een bewonderenswaardige poging om eindelijk nog eens échte rally te serveren op consoles – al moet je voor alle duidelijkheid ook hier niet rekenen op races van twintig minuten zoals in enkele klassieke rallytitels -, maar de game heeft op teveel vlakken een achterstand ten opzichte van andere offroad-ervaringen om echt te schitteren en een aankoop blindelings te justifiëren. Vergevingsgezinde gamers kunnen hier ongetwijfeld menig uur plezier uit putten, maar dat is dan eerder omdat er geen enkele rechtstreekse concurrent bestaat, dan dat het de verdienste is van WRC als spel.