Fairytale Fights

Fairytale Fights. Klinkt nogal kiddy. Dat was mijn eerste gedacht toen een vriend me vertelde over dit spel. Ik kende de titel niet en verwachtte dat hij menig maal onverkocht in de winkelrekken zou blijven liggen, mede doordat de release van Modern Warfare 2 in dezelfde periode plaatsvond. Toch verdient het spel enige aandacht.

De game werd ontwikkeld door de Nederlandse studio Playlogic Game factory, en zoals ik verwachtte kon het spel slechts magere verkoopscijfers voorleggen, maar dat liet ik mijn enthousiasme niet drukken. Zonder vooroordelen, of toch tenminste met zo weinig mogelijk, begon ik mijn reis doorheen sprookjesland. Het menu is niet zoals in de meeste games een stom 2D-selectieschermpje waar je kan kiezen tussen new game, load game en enkele andere opties. In Fairytale Fights wordt je menu voorgesteld door een interactief dorpje waarin je met je personage kan rondlopen, je stats kan bekijken, en uiteraard ook je speltype kan kiezen.

Het lijkt een vredige omgeving... of toch niet?

In de Story mode is het de bedoeling om met één van de vier speelbare personages - sneeuwwitje, roodkapje, de naakte keizer, of Jaak van de bonenstaak- de gestolen kookpot van de berenfamilie terug te vinden en zo je verloren eer te herstellen. Verwacht echter niet al te veel van de verhaallijn, die dient eerder als excuus om zoveel mogelijk sprookjesbloed te kunnen vergieten. Ik heb dan ook direct iedere veronderstelling die insinueerde dat Fairytale Fights een kindvriendelijk spel is moeten laten varen. Al slaand, hakkend, werpend of schietend werk je je een weg doorheen de verschillende stadia. Je krijgt daarvoor een uitgebreid arsenaal aan wapens ter beschikking, gaande van takken en stokken tot kettingzaken en slagersmessen, telkens ingedeeld in een krachtscategorie gaande van één tot vijf sterren. Degenen onder ons met de meest gestoorde geesten kunnen echter ook gebruik maken van bijvoorbeeld knuffelbeertjes,  lolly’s en liefdesdrankjes om het dodental wat de hoogte in te jagen.

Naast talloze gevechten, liters bloed en vele afgehakte ledematen zal je ook velden vol obstakels als cirkelzagen, boomstammen met messen aan, en ander gevaarlijk spul moeten oversteken. Hierbij zal je ongetwijfeld een paar keer sterven, maar doordat een death hier geen game over betekent, maar enkel het verlies van wat geldstukken die je verzamelt door vijanden te vermoorden of kisten te openen, kan je uiteindelijk wel elk parcours afleggen. Doordat de gameplay van Fairytale Fights vooral is gebaseerd op het bevechten van allerlei sprookjesfiguren lijken alle levels qua gameplay wat op elkaar, en biedt het spel niet echt veel afwisseling. Een iets betere integratie van de obstakelpacours en puzzels konden dit minpuntje zeker hebben verholpen.

De story mode wordt pas echt fijn zodra je in co-op met wat vrienden samen sprookjesland onveilig maakt. Peperkoeken mannetjes aan gort slaan was nog nooit zo leuk. Hoewel de multiplayer van de story mode veruit het meeste plezier biedt, steekt daar ook meteen een probleem de kop op. Het is met momenten namelijk moeilijk te zien wat er allemaal aan de gang is en welk figuurtje nu juist dat van jou is. Alles wordt dus snel een beetje chaotisch, en dat wordt nog eens irritanter wanneer friendly fire opstaat en je zo menig maal ongewild de hersenpan van je kameraad inbeukt.

Voldoende kindvriendelijke kleuren te vinden. Vooral rood.

Naast de verhaallijn heb je ook nog een Arena mode, waar je het tegen andere spelers kan opnemen op kleine speelvelden. In elk geval een leuk concept, maar de uitwerking daarentegen is veel minder. De personages en levels worden te klein uitgebeeld en daardoor wordt het moeilijk je sprookjesfiguurtje exact te laten doen wat jij wil. Zo viel het tijdens mijn sessies voor dat ik menig maal een afgrond van te dichtbij bekeek doordat mijn mannetje niet in de juiste richting sprong.
Jammer genoeg moest ik ook mijn multiplayer ervaring opdoen in local multiplayer. Hoewel het spel ook online ondersteuning biedt was ik niet in staat om een andere speler te vinden die wat samen wou kont schoppen, waarschijnlijk het nefaste gevolg van een release samen met die van Modern Warfare 2.

Grafisch ziet het spel er niet denderend uit, en zowat alles is vrij hoekig,maar dit wordt door de ontwikkelaar goed opgevangen door aparte visuele stijl, die, net zoals de gameplay zelf, een hoog arcadegehalte aan het spel geeft. Omgevingen zijn zeer kleurrijk en gevarieerd, waarschijnlijk om het bloed op de grond extra te doen opvallen . Tijdens het verhaal krijg je overigens enkele filmpjes te zien, maar die stellen niet zoveel voor. Ook de eindbazen zijn redelijk teleurstellend. Dankzij het feit dat een death geen game over betekent keert je mannetje toch steeds terug en krijg je dat laatste gevecht zonder echte moeilijkheden wel uitgespeeld. Over de audio kunnen we kort zijn. Stemmen zitten er niet in, en dus zal je zowel tijdens de tussenfilmpjes als in de verhaallijn tekstballonnen en bordjes tegenkomen die vertellen hoe het verhaaltje verloopt.

De repititieve, doch hondsbrutale actie en obstakelparcours die gewoonweg te simpel zijn doen afbreuk aan het concept van een kindonvriendelijk sprookjesverhaal dat, indien beter uitgewerkt, zeker een bredere markt had kunnen aanspreken. De arcade speelstijl en grafische stijl bevestigen de gedachte dat het spel gewoon op XBLA uitgebracht zou kunnen zijn, liefst met een bijbehorend prijskaartje.