FaceBreaker

De dames en heren bij Electronic Arts werken dan wel met voorsprong voor het grootste gamebedrijf ter wereld, maar over de kwaliteit van hun afgeleverde producten bestaat toch wat discussie tussen gamers. De overgrote meerderheid is het erover eens dat de meeste games van EA degelijk zijn, maar ook niet meer dan dat. Af en toe komen er uitschieters op de markt, zoals het eerste deel SSX en – recenter – de nog steeds alom als “beste ooit” geprezen bokssim Fight Night Round 3. De ontwikkelaars van deze topper werden verbannen naar het ijskoude Canada om er te werken aan een nieuwe titel, met een volledig nieuw concept. Arcade gameplay en cartoon graphics zouden de plak gaan zwaaien in deze nieuwe bestseller. Die titel was FaceBreaker.

Is EA in zijn opzet geslaagd? Nou, nee. Het spel heeft echter wel zijn goede kanten, zoals de graphics. Elk spel dat ons terug doet denken aan de grafische stijl van Ready 2 Rumble (de arcade boksgame op de PlayStation die zo leuk was dat het meer dan waarschijnlijk in enkele landen illegaal is), is onze vriend. FaceBreaker pakt op grafisch gebied groots uit met enkele geweldig uitziende personages. Van schermscheur (screen tearing) is niets te merken, ook niet op een HDTV, en de laadtijden zijn kort. Op grafisch vlak is er duidelijk veel aandacht besteed aan dit spel, het geheel loopt als een goed geoliede machine.

Hetzelfde kunnen we zeggen over het geluid. De muziek in het spel bestaat voornamelijk uit snelle hiphop, die zich af en toe afwisselt met enkele beroemde rocktracks. Voor ieder wat wils dus. De voice acting laat af en toe wat steekjes vallen, maar over het algemeen valt er weinig te klagen. De stemmen passen meestal erg goed bij de personages, of juist helemaal niet, voor een (misschien ietwat geforceerd) humoristisch effect.

Ook een leuke vernieuwing in FaceBreaker (nou ja, het is maar wat je vernieuwing noemt) is het integreren van de Xbox Live Vision Camera om je gezicht op je eigen personage te plakken. Dat kan ook gebeuren op basis van een foto die je van internet hebt geplukt (en zelf op je eigen EA account kunt uploaden) van jezelf, je vriendin of je idool. Onze pogingen om een bokser te maken die gelijkenissen met onszelf vertoonde, waren vruchteloos, maar aan de populairste creaties op de EA servers te zien, is het blijkbaar toch mogelijk goed lijkende boksers te maken. Check vooral de hilarische gameversies van Borat en Bill Clinton!

Komen we eindelijk aan bij dat punt waar FaceBreaker zodanig de mist ingaat dat de hele spelervaring vakkundig door het slijk wordt gehaald: de gameplay. Snelle cartoony gameplay, allemaal heel leuk en aardig, maar blijkbaar kun je het ook overdrijven. Van zodra je jezelf genoeg moed hebt ingedronken om een match te starten, zul je al snel één fundamenteel gebrek opmerken: de gameplay van FaceBreaker is zodanig up tempo (en daardoor ook aartsmoeilijk) dat het geheel er vrijwel onspeelbaar door wordt. Probeer in godsnaam geen strategie te bedenken, want met iets anders dan hersenloos knopjes rammen zul je geen enkele kans maken in dit spel. De vuistregel van elke goedmenende reviewer is natuurlijk: “dat een spel moeilijk is, betekent niet dat het slecht is,” maar FaceBreaker is toch net iets teveel van het goede als je het ons vraagt. Zelfs op de eenvoudigste van vier moeilijkheidsgraden werden we na enkele op puur geluk gewonnen potjes genadeloos afgemaakt, en dan nog door een meisje! Het is af te raden om goed te proberen worden in dit spel, want FaceBreaker is een belediging voor je ego als gamer. Wij beschouwen onszelf nog steeds als relatief beëdigde spelers van versus fighters, maar na één gevecht in FaceBreaker voel je je gegarandeerd een waardeloze kluns. Iedereen die ook als een stoute hond werd behandeld door dit spel: troost je, je bent niet alleen.

Het is zo vreselijk gesteld met de algemene speelbalans in FaceBreaker dat we aan dit probleem nog een tweede alinea wijden. Terwijl de computer je keer op keer bestookt met een barrage aan hoge en lage aanvallen en jij je best doet om toch een beetje van het aankomende geweld te blokkeren, begint de tegenstander met Breakers op je in te hameren. Wat je ook doet, je delft sowieso het onderspit, al hangt het lichtjes af of je tegenstander al dan niet een “frame advantage” heeft door hogere snelheid. Het enige waar je op kunt hopen is dat jij een nog goedkopere snertmethode kunt bedenken om je tegenstander het vuur aan de schenen te leggen voor ze de kans krijgen hetzelfde bij jou te doen.

Aangezien FaceBreaker een titel was die bijzonder veel potentieel had en waar we reikhalzend naar uitkeken, zijn we meer dan flink teleurgesteld in het uiteindelijke resultaat. Hoewel het spel grafisch in orde is, is het zo absurd moeilijk dat we het eigenlijk niet naar behoren konden spelen. Verwacht alvast een stijging in het aantal zelfmoorden na het uitbrengen van dit spel, want als je het te lang speelt loop je gegarandeerd een knoert van een minderwaardigheidscomplex op…