F1 2010

De hoogste klasse in de autosport schittert al jaren door afwezigheid binnen het gamelandschap. Tot 2007 bracht Sony nog wel Formule 1-spellen op de markt voor haar eigen spelcomputers, maar daarna bleef het opvallend stil. Tot grote vreugde van alle would-be Schumachers kwam de dure FIA-licentie uiteindelijk terecht in de ervaren handen van de Britse uitgever Codemasters. Hun doel? Een F1-spel ontwikkelen dat naast de simulatiefan ook de neutrale racers aanspreekt.

F1 2010 beschikt uiteraard over de officiële licentie van het huidige seizoen. Alle grote namen zijn van de partij, alsook alle hedendaagse teams en de negentien races van dit jaar (waaronder het aartsmoeilijke Monaco, Singapore, Spa-Francorchamps en Silverstone). Het spel is dus helemaal mee met zijn tijd. F1 2010 werd van begin af aan ontwikkeld met het motto ‘be the driver, live the life’ in het achterhoofd. Dit houdt in dat de carrièremodus meer wil bieden dan alleen maar rondjes rijden op circuit, met als gevolg dat je zelfgecreëerde racepiloot tussen de grands prix door het eerste stoeltje binnen zijn raceteam probeert te bemachtigen en de media te woord staat in persconferenties en interviews.

Een veelbelovend aspect, dat helaas niet goed is uitgewerkt. De journalisten praten op een monotone manier, vallen al snel in herhaling en zowel de vragen als de mogelijke antwoorden zijn té voorspelbaar. Je kunt laten doorschemeren dat je niet tevreden bent met de prestaties van je eigen team, dat je uitkijkt naar aanbiedingen van betere constructeurs of druk zetten op je teamgenoot en de voornaamste rivalen in het klassement. Het is allemaal zo zwart-wit en je hebt nooit echt het idee dat dit daadwerkelijk effect heeft op het verdere verloop van het seizoen. Een werkpuntje voor de volgende editie, want nu was ik me vooral aan het ergeren aan het oponthoud tussen de races door.

Maar dat wordt steeds weer goedgemaakt wanneer je met zo’n F1-baanmonster over het circuit scheurt. De simulatiefreaks met een stuurtje en/of een complete playseat mogen in hun handjes wrijven, want er valt weer voldoende te sleutelen aan je bolide en op het hoogste moeilijkheidsniveau krijgen ze een pittige simulatie voor de kiezen. Wij kregen op de voorbije Gamescom bijvoorbeeld de kans om het spel met zo’n indrukwekkende set-up te spelen, en we hadden de grootste moeite om een rondje zonder schuifpartijen en binnen een acceptabele tijd te rijden. Het gaat weliswaar niet zo diep als een Geoff Crammond’s Grand Prix 4 (waar is die man trouwens?), maar F1 2010 is uitdagend genoeg om de echte bikkels te charmeren.

Gelukkig is er ook rekening gehouden met de minder fanatieke spelers. De moeilijkheidsgraad kan dankzij een aantal hulpmiddelen zoals tractiecontrole, een geprojecteerde ideale rijlijn en remhulp naar ieders hand gezet worden. Met rijhulp aan resulteert een klein stuurfoutje of iets teveel gas op het verkeerde moment niet onmiddellijk in een flinke schuiver op het asfalt. Het racen wordt er vanzelfsprekend minder frustrerend op, maar elke scherpe bocht en risicovolle inhaalpoging blijft een gevaar en je bent verplicht om tot het einde geconcentreerd te blijven. De sportieve uitdaging blijft met andere woorden voor iedereen overeind en zo hoort het ook in dit soort games.

Naar het voorbeeld van Race Driver: Grid en Colin McRae: DiRT 2 maakt ook Codemasters’ volwaardige F1-debuut gebruik van flashbacks. Dit houdt in dat je de race, na een ontmoeting met de grindbak, een dom slippertje of een aanrijding met zware gevolgen, enkele seconden kan terugspoelen om die laatste fase even opnieuw te proberen. In de veronderstelling dat je niet twee keer dezelfde fout maakt. De terugspoelfunctie is naargelang het gekozen moeilijkheidsniveau maar een beperkt aantal keer bruikbaar, zodat je toch min of meer gedwongen wordt om goed te rijden. Realismejunkies die neerkijken op dit soort trucjes om de minder ervaren chauffeurs tegemoet te komen, kunnen deze optie makkelijk links laten liggen. Alle instellingen zijn om het even wanneer aan te passen, zodat je naarmate je beter wordt of simpelweg meer uitdaging zoekt, kan blijven experimenteren om je race-ervaring fundamenteel te veranderen.

Hoe je racet is bovendien afhankelijk van een heleboel factoren. Eén daarvan is het dynamische weersysteem dat door zijn ongenadigheid en realisme resoluut de hoofdrol opeist. Een licht bewolkte dag kan bijvoorbeeld plotseling overgaan in een zware stortbui. De zichtbaarheid wordt dan aanzienlijk beperkt door watermist, het circuit wordt spiegelglad en iedere bocht vormt een helse uitdaging. Onvoorzichtige piloten gaan onverbiddelijk aan het slippen en een pitstop voor een stel regenbanden is sowieso aangeraden om verdere incidenten te vermijden. Bij droge weersomstandigheden blijft er dan weer rubber aan het wegdek kleven. De grip van de banden wordt er iedere ronde merkbaar beter op en het parkoers alleen maar sneller. Je krijgt in F1 2010 dus te maken met dezelfde uiteenlopende omstandigheden waar een echte F1-coureur tijdens een seizoen mee geconfronteerd wordt. De artificiële intelligentie van de computergestuurde opponenten laat tevens maar weinig steekjes vallen. Iedereen op de baan vecht voor zijn positie en doet zijn uiterste best om een inhaalmanoeuvre te counteren. Ze schuwen de risico’s niet en gaan daarbij af en toe zelf in de fout, waardoor ze menselijk overkomen.

De EGO-engine, die zich reeds heeft bewezen in eerder uitgekomen racegames van Codemasters, zorgt ook in F1 2010 voor enkele spectaculaire beelden. Allereerst zijn de negentien circuits uit het echte F1-seizoen tot in het kleinste detail nagemaakt met behulp van duizenden foto’s en Google Earth. Vooral het complexe stratencircuit in de luxueuze havenstad Monaco en de nachtrace in Singapore zijn een genot om te aanschouwen. Toch toont het spel zich op zijn mooist tijdens de grillige weersomstandigheden. De regeneffecten springen in het oog en de omgeving wordt voortreffelijk gereflecteerd in de gevormde plassen. De opsmuk rond de circuits daarentegen oogt een stuk minder afgewerkt. Vooral het publiek in de tribunes deelt zwaar in de klappen. Geen onoverbrugbaar minpuntje, want tijdens het racen merk je daar toch bitter weinig van.

Naast de uitgebreide carrièremodus en de gelegenheid om losse wedstrijden te rijden, is er vanzelfsprekend ook een online modus voorzien. Het online gedeelte beperkt zich jammer genoeg tot maximaal twaalf spelers tegelijkertijd; al zorgt dat in dit geval wel voor een vloeiend spelverloop zonder vervelende technische probleempjes. Het maakt van F1 2010 een spel dat online goed speelbaar is, maar jammer genoeg respecteert de gemiddelde tegenstander het reglement niet. Ik werd om de haverklap van de baan gereden en dat werd niet altijd op een correcte manier bestraft. Brokkenpiloten ontsnappen naar mijns inziens te vaak aan een gepaste straftijd en/of diskwalificatie. Kortom: de online modus zit degelijk in elkaar, maar de servers worden momenteel bevolkt door een bende dwazen. Dat is ontzettend jammer, want wie na lang zoeken eindelijk een race met fatsoenlijke tegenspelers heeft gevonden, kan rekenen op een paar prachtige duels.

Conclusie:

F1 2010 is de eerste volwaardige F1-game in jaren en is alleen daardoor al de moeite waard voor de doorgewinterde fan. Het ‘be the driver, live the life’-aspect om het spel aantrekkelijker te maken voor een grotere doelgroep (de Formule 1-sport spreekt nu eenmaal een beperkt publiek aan) was op papier veelbelovend, maar laat in de praktijk toch te wensen over. Vooral de persconferenties en interviews zijn erg teleurstellend en simpelweg niet interessant genoeg. Gelukkig valt het racen zelf niet tegen: de wegligging is nagenoeg perfect, het snelheidsgevoel ongeëvenaard en de realistische weersomstandigheden genadeloos. Met een racestuurtje en zonder het gebruik van allerlei hulpmiddelen speelt F1 2010 als een degelijke simulatie. Maar met alle racehulp ingeschakeld, komt het spel ook de neutrale racefan tegemoet. En dat is misschien wel de grootste verdienste van uitgever Codemasters!