Enemy Territory: Quake Wars

Het soort multiplayer shooter waar je samen met anderen immense omgevingen onveilig maakt met onder andere voertuigen en luchtaanvallen, heeft z’n thuis al gevonden op de Xbox 360. De Battlefield-reeks presteerde redelijk goed (qua verkoopscijfers welteverstaan) en tot op heden is Frontlines: Fuel of War de beste in z’n genre op Microsofts console. id en Raven Software beëindigden recent de ontwikkeling van Enemy Territory: Quake Wars en door het succes van Castle Wolfenstein op de oorspronkelijke Xbox, hoopte men dat ook deze game bij velen in de smaak zou vallen. Dit zal wellicht niet het geval zijn, want de port van Quake Wars is één van de slechtste Xbox 360-games waarmee ik tot op heden in aanraking kwam.

De Quake-franchise bestond voordien voornamelijk uit ‘twitch shooters’ ( zoals Unreal Tournament bijvoorbeeld), maar id Software vond het om één of andere reden nodig dat de serie van dit pad moest afwijken. Het resultaat: een spiritueel vervolg op de Enemy Territory-uitbreiding van Castle Wolfenstein waarin de Strogg een poging waagt om de aarde binnen te vallen, iets dat de mensheid logischerwijze wil verhinderen. Dit zijn kortom de twee facties waaruit je kan kiezen in Quake Wars en natuurlijk beschikken beide kanten zowel over unieke vaardigheden als voertuigen. Niet dat het in deze game veel uitmaakt, want in tegenstelling tot de PS3-port vonden de developers het niet nodig om de talloze nuances van de gameplay enigszins te verduidelijken. Geen uitgebreide menu’s die alle essentiële informatie tonen, noch een handige tutorial die een beginnende speler voldoende begeleidt. Ben je dus niet bekend met de algemene structuur van Quake Wars, dan word je simpelweg aan je lot overgelaten.

Neem nu de Covert Operations-klasse. In principe is dit een spion en komt hij vooral van pas wanneer hij elektrische objectives moet saboteren. Dit is gelukkig wel iets dat kort werd vermeld in de belabberde tutorial, maar wat ik zelf moest ontdekken, was dat je de gedaantes van gesneuvelde soldaten kan overnemen. Het duurde ook even vooraleer ik besefte dat diezelfde klasse een radar voor de rest van je team kan oproepen (handig om de oppositie op te sporen) en dat ie bepaalde vijandelijke structuren (onder andere Anti-Vehicle en Anti-Personel Turrets) eigenhandig kan uitschakelen mits je ze enkele seconden hackt. Er zijn tevens veel meer instanties waar je radeloos tracht uit te pluizen wat je taak feitelijk is, en het is vooral frustrerend dat de game je niet vertelt dat je in een submenu ziet welke klasse geschikt is voor een bepaalde objective. Zeer irritant dus als je als een Engineer eindelijk de eindbestemming bereikt, om vervolgens dan te lezen dat alleen een Soldier de missie tot een goed einde kan brengen. Tuurlijk, dit soort problemen kon ik vermijden wanneer ik Quake Wars voldoende had gespeeld, maar niet iedereen zou even geduldig zijn…

De lijst aan ergernissen eindigt echter bijlange nog niet. De gunplay (hét belangrijkste aspect van een First-Person Shooter) is ronduit lachwekkend omdat je nauwelijks feedback krijgt wanneer je kogels iemand treffen, wanneer iemand jou raakt of zelfs wanneer jij je geweer afvuurt. Het geluid van je arsenaal klinkt overigens behoorlijk zwak en vanwege het feit dat iedereen zo snel beweegt, is het moeilijk om iemand – ondanks de flagrante auto-aim – van op een redelijke dichte afstand te raken. Dit wordt trouwens nóg lastiger wanneer je online speelt, want door het gebrek aan dedicated servers (gecombineerd met een kleine community) kom je geregeld matige tot slechte hosts tegen. Het is daarenboven haast onmogelijk om accuraat te schieten, laat staan headshots uit je mouw te schudden met de sniper rifle. De besturing van de voertuigen valt alvast wel mee; niet noodzakelijk slechter dan die van Frontlines of Bad Company, hoewel de cockpit view van zowel in de PC- als de PS3-versie hier raar genoeg ontbreekt.

Met de online infrastructuur zit het echter snor, althans een beetje. Quake Wars hanteert een matchmaking-systeem (inclusief parties voor maximaal acht spelers), de host migration feature zorgt ervoor dat een sessie niet abrupt wordt afgesloten wanneer de originele host deze verlaat en net als in Call of Duty 4 kan je een clan tag voor je naam laten zetten zonder je gamertag te wijzigen. Daarnaast is er een optie om bots te activeren, hoewel de ontwikkelaars toch wel een flater begingen door diens moeilijkheidsgraad voor de Ranked Matches op Hard in te stellen. Je raadt het al: ze schieten gewoon té nauwkeurig op die difficulty. Nog een klacht is het feit dat de console-versies minder spelers ondersteunen dan op PC.

Ook het technische aspect van Quake Wars is acceptabel. Puur grafisch gezien is het spel een tikkeltje beter dan Frontlines: je komt zelden screen-tearing tegen, de meeste textures ogen redelijk scherp, de belichting is vaak prima en texture pop-in komt sporadisch voor. Drastische framerate drops wanneer het boeltje hectisch wordt zouden echter uit den boze moeten zijn bij dit soort game en Quake Wars is raar genoeg een stuk minder kleurrijk vergeleken met de andere versies. Waarom de developers dit deden, is mij een raadsel…

Kortom: vermijd de nieuwste Enemy Territory. Op de PC zal het misschien een vermakelijke team-based FPS zijn, maar met de console port van dit spel ging men grandioos de mist in. Voor de (magere) single player hoef je het ook niet te kopen, want de ‘campaign’ bestaat alleen uit botfights op iedere multiplayer map, zonder een plot of wat dan ook. Zelfs het unlocken van achievements verknoeiden de ontwikkelaars: speel je de campaign op Hard uit, dan krijg je enkel die achievement en niet die van alle lagere moeilijkheidsgraden. Hoe dan ook, ik kan geen reden bedenken waarom je Quake Wars voor de volle pot in huis zou halen.