Elements of Destruction

Met het recent verschenen Elements Of Destruction is de Live Arcade weer een nieuwe titel rijker. Hoewel… rijker. Laat ons eens nader bekijken of deze titel wel een aanwinst is voor de uitpuilende arcadewinkel van Microsoft. Het opzet is simpel: je gaat aan de slag als de gestoorde professor Herbert, een megalomaan genre dr. Evil uit Austin Powers. Je hebt een paar te gekke uitvindingen gedaan die de weersomstandigheden grondig kunnen manipuleren. De bedoeling is dan ook, zoals de titel reeds suggereert, zoveel mogelijk vernieling te zaaien en je frustraties op zoveel mogelijk onschuldige burgers bot te vieren. Mwoehaha!

Je krijgt bij de aanvang van een missie een korte briefing met je verschillende doelstellingen. Verniel x-aantal boerderijen, windmolens, kantoorgebouwen en noem zo maar op. Je krijgt hiervoor een beperkt aantal minuten en binnen deze tijdspanne dien je zoveel mogelijk onheil aan te richten. Je beschikt over verschillende natuurkrachten die je met je rechterknuppeltje selecteert, zoals bliksemschichten, tornado’s en aardbevingen. Deze kan je na een missie upgraden met verdiende research punten zodat ze nog dodelijker worden. Je neemt de controle over deze krachten vanuit een topdown isometrische view. Je kan met je linkerknuppeltje scrollen over een afgebakend gebied, en hier binnen vind je al je slachtoffers wachtend op jouw toorn. Vervolgens begin je maar te bliksemen, beven en winden te laten tot er geen boom meer overeind staat. Naast de campaign is er ook een free for all mode, waar je gewoon zo veel mogelijk kapot moet maken binnen een zo kort mogelijke tijdspanne. Een survival mode waar de naam voor zichzelf spreekt, en een multiplayer optie via splitscreen of Xbox Live.

Het spreekt vanzelf dat een tornado heel wat meer schade aanricht dan een enkele bliksemschicht. Je hebt hiervoor dan ook een powermeter die je beperkt kan gebruiken. Als je energie er door is moet je wachten tot de meter traag weer opvult, of je kan deze laden boven een soort batterijlader die je hier en daar in het landschap terug vindt. Met een tornado of een aardbeving kan je dan ook in enkele seconden hele straatblokken van de kaart vegen, let wel dat je dan ook de energie erdoor blaast. Prioriteiten stellen dus. Elk vernielbaar object heeft een eigen healthmetertje waar je kan zien hoeveel schade je reeds aanrichtte. Het plan is dus zoveel mogelijk je objectives als eerste te vernietigen, en met de resterende tijd nog alles mee te pakken wat je kan. Naargelang de schade die je berokkent, krijg je ook medailles: brons, zilver, of goud. Om goud te halen dien je werkelijk de hele kaart te slopen, terwijl brons enkel de basisvernielingen inhoudt.

Natuurlijk kan je niet zomaar alles met de grond gelijk maken zonder de nodige obstakels onderweg. Eerst en vooral is er de tijdslimiet. Je kan dus niet eindeloos keet schoppen. Verder is er niks zo vervelend als op grote schaal rampen veroorzaken, tot daar enkele onbenullige microbes jouw plan in duigen doen vallen. Zo zijn er tegenstanders die wat tegengewicht in de schaal leggen dankzij zogeheten sonic jets. Deze straaljagers vuren een soort bommen af die je natuurkrachten onderbreken. Je kan dus best eerst afrekenen met deze snoodaards wil je ongeremd de wereld vernielen.

Alles bij elkaar heeft men één ding goed voor elkaar: je kan in deze titel een niet onaardig potje vernieling zaaien. Niks leuker toch dan schade aanrichten? Ja, maar hoewel alles wel naar behoren werkt, kan je het moeilijk echt aantrekkelijk noemen. De menu’s zien er saai uit, de scrollende teksten nodigen weinig uit tot lezen, en de graphics zijn op zijn zachtst uitgedrukt povertjes. De formule is dus heel beperkt en al snel valt het hele zootje in herhaling tot de eindcredits over je scherm rollen. Als je graag vernieling zaait moet je zeker eens de demo uitproberen, wie weet krijg je de smaak wel te pakken. Maar je gaat niks missen als je deze titel aan je voorbij laat waaien.