El Shaddai: Ascension of the Metatron

Het wordt steeds moeilijker om originele titels op de markt te brengen die het publiek kunnen bekoren. Van El Shaddai : Ascension of the Metatron werd dan ook veel verwacht, zeker door de indrukwekkende graphics en soundtrack. Vol anticipatie gingen we dan ook aan de slag om na te gaan of deze titel wel aan zijn potentieel voldoet. El Shaddai kan het best worden omschreven als een hack and slash action game. Desondanks het feit dat er duchtig met wapens wordt gezwaaid en er regelmatig een indrukwekkende "martial arts" beweging gehanteerd wordt, zijn er grote verschillen met het genre, waarop de game zich dan ook probeert te onderscheiden van de rest.

Na het online verschijnen van de eerste trailers, werd er het meest uitgekeken naar de audiovisuele kwaliteiten van El Shaddai, wat al snel terecht bleek. Van begin tot eind is alles tot in de puntjes afgewerkt met subtiele variaties in kleurenpaletten. Hierdoor krijg je nooit het déja-vu gevoel wanneer je naar een volgend gebied kan trekken. De beelden spreken voor zich, want deze titel heeft met zijn shellshaded graphics zeker potentieel om de top te bereiken, ook al steekt El Shaddai er niet met kop en schouders bovenuit. Vreemd genoeg koos Ignition Tokyo, de developer van het spel, niet voor een vaste HUD. Deze zit wel verwerkt in de game, maar kan pas worden gebruikt wanneer je het spel al eens hebt uitgespeeld. De logica hierachter is zeer ver te zoeken en tot op heden hebben we er geen verklaring voor gevonden… Geluidstechnisch valt er eigenlijk zeer weinig op te merken. De muziek geeft echt een gevoel van grootsheid, terwijl je een goddelijke taak vervult en de gevallen engelen tot het recht brengt.

Dat brengt ons bij het plot. Dit lijkt zeer diepgaand en toch ietwat te ingewikkeld om ontspannen van te genieten. Het hele verhaal draait rond “the Book of Enoch”, een eeuwenoude Joodse tekst over de grootvader van Noah. Trouwens, de titel “El Shaddai” betekent zoveel als “De Almachtige God” in het Hebreeuws. Op zich hoeft dit de speler niet af te schrikken, want historische verhalen bleken in het verleden al populair te zijn. Helaas moet worden gezegd dat El Shaddai op dit vlak zeer zwak scoort. De verhaallijn verloopt veel te traag, wat de interesse en de motivatie om verder te spelen sterk reduceert. Er is nooit duidelijkheid, want afgezien van enkele storende interrupties tijdens het spelen en wat zinloze, nietszeggende conversaties krijgt de speler niets te horen over de achtergrond van de game.

Uiteindelijk zou het schamele plot nog kunnen rechtgezet worden door een sterke gameplay met leuke features, maar ook hier valt El Shaddai terug naar de matigheid. Een spel met zoveel mogelijkheden en intriges zou meer moeten kunnen opbrengen dan een simpele “buttonbasher”. Er zijn wel combo's en (een beperkt aantal) skills, deze zijn in geen geval noodzakelijk, behalve bij een aantal bosses, om het spel uit te spelen. De basistactiek om de X-knop te bewerken tot die in je duim gegraveerd staat, zou moeten volstaan. Ook al zijn de scènes en animaties heel verzorgd, er is soms alsnog sprake van repetitiviteit. Maar ook dat hoeft niet noodzakelijk een probleem te zijn. Uit de trailers kwam een feature naar voren die het geheel had kunnen opwaarderen, namelijk het stelen van de wapens van een vijand en deze ertegen te gebruiken. Zonder twijfel had dit een van de meest aangename, verassende eigenschappen van de game kunnen worden. Jammer genoeg werd dit aspect helemaal niet uitgebouwd, getuige het feit dat er maar drie soorten wapens geprogrammeerd zijn. Wie meer wil dan een zwaard, een soort zware knuppel of een afstandswapen (wat verdacht veel op een raket lijkt), hoeft dit niet te zoeken in El Shaddai. Het is wel zo dat het zoeken naar de zwakheden van vijanden leuk is, maar na een paar hoofdstukken boeit het eigenlijk niemand meer…

Dit moet wel worden genuanceerd, want El Shaddai stort jou, als speler, van het ene vreemde level in het andere. Waar je het ene moment nog vijanden in mootjes aan het hakken bent, zit je het volgende op een “TRON”-achtige motorfiets, midden een achtervolging die je heimwee geeft naar Final Fantasy VII. Nog een voorbeeld van een aangenaam verassend level is een overgang van 3D naar 2D. Deze grote variatie in types levels bestrijdt eigenlijk de eentonigheid van de gevechten. Sterker nog, de saaiheid wordt zelfs gecompenseerd.

Samengevat kan worden gezegd dat El Shaddai globaal genomen teleurstelt, behalve audiovisueel. Het meest irritante aan deze titel is het ontbreken van een deftige storyline. Helaas voor de ontwerpers moet een spel het niet enkel hebben van het uitzicht en als men meer rekening had gehouden met de speelbaarheid en eventueel het battlesystem verder had uitgewerkt, door onder meer extra skills en combo’s toe te voegen, was El Shaddai zeker onder de toppers te rekenen. Gelukkig zijn er nog de verassende levels, zoals het racen en de overgangen naar 2D, die voor afwisseling zorgen voor de gevechten en het geheel boeiend houden. Op dat vlak wordt de belofte die op de case is af te lezen weldegelijk ingevuld. Toch ging heel wat potentieel verloren in deze titel, waardoor gamers weinig tot geen voldoening krijgen uit het spelen. Naar onze mening schiet El Shaddai net iets te kort en worden de hoge verwachtingen niet helemaal ingelost, vooral door de zwakke, trage storyline.