Duke Nukem Forever

Duke Nukem Forever is tegenwoordig een vrij legendarisch spel. Volgens het Guiness Book of World Records is het, voorlopig althans, het spel met de langste productietijd aller tijden. Het duurde verschillende teams, verschillende engines en zelfs verschillende bedrijven welgeteld 14 jaar om dit spel bij ons te krijgen. Is Duke Nukem Forever deze lange wachttijd en hype waard of zal dit de laatste nagel in de doodskist van de eens zo trotse Duke Nukem zijn?

Duke Nukem Forever is een rechtstreeks vervolg op het vorig Duke Nukem-spel waarin Duke met heel veel machismo en vuurkracht een horde aliens in het zand deed bijten. Het is al 12 jaar sinds die grote overwinning en Duke heeft zijn populariteit als redder van de mensheid weten te gebruiken om zijn imago te verkopen en een multimedia imperium op te richten. Niet alleen bezit Duke een keten van casino’s, hamburgertenten en stripclubs doorheen de wereld, maar hij bezit ook een groot deel van Las Vegas en is de uitvinder van verschillende hedendaagse toestellen zoals de Duke-ray discs die je op de DukeStation 3, maar niet op de DukeBox 360 kunt spelen. Hij wordt door heel de wereld erkend als een uitermate geweldige kerel en sekssymbool waar zelfs de president van de Verenigde Staten bang voor is. Als aliens verschijnen boven Las Vegas en alle hete mokken kidnappen, wordt het persoonlijk voor Duke. Hij zal koste wat het kost deze buitenaardse herrieschoppers de deur wijzen en de lieftallige dames redden.

In deze first-person shooter controleer je Duke. Hij zal doorheen Las Vegas, buitenaardse schepen, de Hoover Dam en nog veel meer andere locaties lopen en aliens neerschieten met een arsenaal aan wapens waar je ‘U’ tegen kunt zeggen. Helaas heeft Duke veel van zijn oude vaardigheden verloren. Hoewel hij graag de spot drijft met hedendaagse shooters, leent Duke veel elementen uit de doos van Master Chief (die hij in een bepaald deel van het spel een watje noemt omdat hij een harnas draagt). Zo kan Duke enkel twee wapens bij zich dragen. Dit komt vrij irritant over als je bedenkt dat een pistooltje evenveel plaats inneemt als een machinegeweer of een RPG. Een beetje spijtig als je weet dat er veel wapens in het spel zitten zoals shotguns, RPG’s , machinegeweren, railguns, geweren die de hoofden van vijanden doen opzwellen en verkleinen en freeze rays.

Daarnaast heeft Duke ook regenererend leven in de vorm van Ego. Als Duke geraakt wordt, voelt zijn edel gespierd torso daar haast niets van. Duke zijn enorm gevoel van zelfdunk neemt de schade gewoon over. Enkel als deze op is, kunnen de aliens Duke schade aanrichten. Het Ego van Duke herstelt echter heel snel als hij even niet geraakt wordt. Wat een enorme blaaskaak. Je kan zijn Ego ook vergroten door tijdens levels een paar ultra mannelijke activiteiten uit te voeren, waardoor zijn eigen gevoel van zelfdunk stijgt. Dit kan iets logisch zijn zoals even op een boksbal slaan of een pijpbeurt krijgen, maar ook iets volledig infantiel zoals popcorn maken of een fotokopie nemen van Duke’s bips.

We merken vooral dat het spel vrij ouderwets is. Op sommige vlakken is dit goed, maar op sommige vlakken dan ook weer niet. Duke is nog steeds de seksistische droogkloot met een uitgebreid gevoel van machismo die we nog uit de jaren ’90 kennen. Zijn arsenaal aan humor is door Gearbox bijgeschaafd met referenties naar nieuwe games en films. Zo bulderden we van het lachen toen Duke vergezeld werd door een soldaat met de naam Jenkins. Deze werd onmiddellijk opgeblazen waarop Duke de opmerking maakte dat zijn voornaam Leroy was. Tijdens een droomsequentie zagen we ook een tol uit de film Inception die maar bleef draaien. Op vlak van humor zit het spel goed, maar helaas voelt Duke zich misplaatst in deze moderne tijd. Het is bijvoorbeeld hilarisch om hem een vijand in elkaar te zien rammen door hem een paar keer in de kroonjuwelen te slaan, maar het is niet shockerend zoals in de jaren ’90. Veel van de dingen die Duke doet, zijn bijvoorbeeld al overtroffen door programma’s zoals Jackass en games zoals Postal 2. Onze blonde spierbundel loopt duidelijk achter.

Ook de gameplay is gedateerd. Deze voelt hopeloos verouderd aan met maar weinig plek voor exploratie en controls die niet accuraat zijn tijdens het schietgeweld. Het is vrij moeilijk om vijanden te raken, zelfs met de hulpfunctie van het spel. Hierdoor is elk gevecht meer een zaak van rondspringen en schieten in plaats van mikken (waar is de tijd dat we Quake speelden…). Op bepaalde momenten kan Duke even rusten en wat minigames spelen in een stripclub of in zijn appartement. Deze dienen echter enkel om het Ego van Duke te boosten en zijn slecht geprogrammeerd. Vooral de minispelletjes waarin je poker, luchthockey of biljart moet spelen zijn uitermate irritant.

Toen we de demo van een jaar geleden achter de rug hadden, waren de graphics natuurlijk niet echt goed te noemen en dat is ook normaal. Maar blijkbaar heeft Gearbox totaal niets opgepoetst, want dit zijn graphics die we zouden verwachten uit een spel op de PlayStation 2, niet een hedendaags spel dus. De effecten zijn bijzonder simpel, de texturen zijn lachwekkend en hoe minder we zeggen over de animaties van de personages, hoe beter. Dit is uitermate jammer, want we kunnen niet zeggen dat de artistieke prestaties achter het spel slecht zijn. Veel omgevingen hebben een zekere charme en het omtoveren van onze huidige wereld tot een rare wereld waar alles draait rond Duke is enorm creatief. Het is daarom enorme zonde dat het grafisch team de designers niet konden volgen. Op vlak van geluid kan de stem van Duke ons zeker bekoren. De reeks van oneliners blijven hilarisch en klinken enorm stoer. Ook de figuranten klinken degelijk. Koppel dit aan een lekkere rock soundtrack en we krijgen het gevoel dat het geluidsteam meer werk in dit spel stak dan het verdiende.

Duke Nukem Forever is niet wat we hadden verwacht. Het schiet tekort op enorm veel vlakken en dat is de dag van vandaag onaanvaardbaar. De rare setting, het machismo van Duke en de humor maken van Duke Nukem Forever toch een ervaring die we niet geheel kunnen afraden, omdat de game toch nog plezant is op vele momenten. Of de game de volle pot betalen waard is, laten we aan jullie over, maar als je nog nooit eerder een Duke Nukem-game hebt gespeeld en dus niets geeft om nostalgie, dan koop je beter een andere shooter.