Driver: San Francisco

De Driver-reeks was er eentje die grotendeels onder onze radar is gebleven doorheen de jaren. Wat we wel weten, is dat er vanaf het prille begin zich vergelijkingen met Grand Theft Auto hebben opgedrongen. De verschillen zijn echter duidelijk: in GTA hang je de crimineel uit en in Driver sta je aan de goeie kant van de wet, zij het met niet erg dagdagelijkse methodes. In Driver heeft de nadruk ook telkens veel meer op het eigenlijke besturen van een voertuig gelegen, tegenover de baldadige misdrijven die je in diens rivaliserende reeks dient te plegen. Wat er ook van zij: officieel gezien is de Driver-reeks aan zijn vijfde telg toe met deze Driver: San Francisco. We worden verplaatst naar één van de grootste  en dus ook meest tot de nok toe met criminelen gevulde steden van de Verenigde Staten: “sunny San Fran”. Onze gebruikelijke uiteenzetting van het plot is dit keer echter misschien een stukje vreemder dan anders. Sta ons toe u te verhelderen, lieve lezer.

Je kruipt opnieuw in de huid van John Tanner, een keiharde flik die zoals hij in voorgaande titels in de reeks heeft bewezen, niets of niemand uit de weg gaat om geboefte achter slot en grendel te stoppen. Aartsvijand Jericho neemt hem dat niet in dank af, breekt uit de gevangenis en bewerkt Tanner zodanig vakkundig dat die in een coma belandt. Vanaf dat moment speelt de game zich af in het hoofd van Tanner en dat brengt enkele bijzonder ingenieuze gameplay mechanics met zich mee: omdat je nu eenmaal baas bent in je eigen hoofd, kan Tanner in zijn droomwereld “shiften”. Dit betekent zoveel als het jezelf verplaatsen in de gedaante van andere bestuurders op de weg. Aanvankelijk is deze mechanic behoorlijk wennen, maar algauw wordt duidelijk dat deze bizarre kwinkslag een heuse toevoeging kan zijn aan de funfactor en voornamelijk aan de variatie die er in Driver: San Francisco te beleven valt.

Op de meer dan 300 kilometer straat kun je allerlei missies uitvoeren, gaande van het achtervolgen van langharig werkschuw tuig in een politiewagen tot het in scène zetten van achtervolgingen en crashes voor een sensatiebelust televisieprogramma. Deze missies vinden we ook terug in een behoorlijk entertainende multiplayer.

Het moge duidelijk zijn dat de diep uitgewerkte en hoogst vermakelijke multiplayer hét grote paradepaardje is van Driver: San Francisco. Het shiften speelt hier een centrale rol in, vooral in de team-based modi. Na het bijleren van de nodige gameplay mechanics in de ‘School’ neemt de shift-strategie geheel eigen dimensies aan: zo kun je elkaar proberen een snelle auto af te snoepen om zo snel mogelijk de finish te bereiken in eerder traditionele racemodi. Het is echter ook mogelijk om elkaar net niét in de spreekwoordelijke rapen te gaan schijten, maar elkaar net te helpen in teamverband. In een geschifte wegpiratenvariant van het traditionele Capture the Flag is het bijvoorbeeld de bedoeling je teamgenoot te beschermen van allerlei onguur tuig dat zijn kans afwacht om naar auto’s in de buurt te shiften en deze uit te schakelen met een welgemikte ram in de flank. De focus ligt online dus zowel op het racen als op keiharde actie en de balans tussen de twee is mooi uitgewerkt. Er is dus geen excuus voor zowel de pur sang-racingfanaten als de destruction derby en monster truck-enthousiastelingen om deze game links te laten liggen. Zelden werd er zoveel moeite en liefde besteed aan de multiplayer in een racing-titel en dan zeker online, waar kleine irritaties als lichte lag in een game waar snelle reflexen aan de orde zijn, de doodsteek voor de lol kunnen betekenen.

Grafisch valt er op Driver: San Fran weinig aan te merken. We hadden geen last van pop-ups waarmee games als deze toch zo vaak worden geplaagd en de omgeving van San Francisco wordt prachtig en gedetailleerd weergegeven. Daarenboven heeft het geheel blijkbaar geen al te grote impact op de processorkracht van de Xbox 360 waarop wij de game testten en de hoeveelheid 60 FPS gameplay was indrukwekkend, al wilden er hier en daar wel wat framedrops voorkomen. Ook op het vlak van geluid is er weinig tot niets om over te klagen. De muziek laat je zin krijgen om het gaspedaal in te duwen en een mix van oud en nieuw zorgt dat er voor ieder wat wils is. Al bij al een presentatie om duimen en vingers bij af te likken.

Daar waar Driver: San Francisco hoge punten scoort op innovatief vlak, wil de game helaas soms tekort schieten als racing game “pur sang”. De controls kunnen soms wat aan de moeilijke kant zijn (enige handigheid met de handrem is vereist) en wanneer de AI het eventjes overneemt bij het “shiften” naar een andere bestuurder, wil de auto weleens de geheel verkeerde richting opgaan. Hoewel wij de game over het algemeen wisten te smaken, kunnen fouten als deze het geheel toch behoorlijk wat punten kosten. Als er immers wat rammelt aan de kern van de gameplay, is dat allerminst een reden om te jubelen. Een ander minpuntje is wellicht de verhaallijn die voor sommige spelers iets te kort kan overkomen. In een grote stad als het virtuele San Francisco valt er immers heus een stuk meer tijd door te brengen dan een uur of tien.

Driver: San Francisco is een game die zijn franchise alle eer aandoet. Met een formule die meer aanleunt bij... geen enkele andere game en zich dus losscheurt van enige asociatie met Grand Theft Auto, lijkt de reeks eindelijk volwassen geworden te zijn en zijn eigen weg in het leven gevonden te hebben. De presentatie van het geheel is meer dan in orde, en hoewel er hier en daar wat rammelt aan de gameplay mechanics, heeft men met deze game toch een sprong in het ongewisse durven te nemen. En dat is, zoals onze lieve lezers weten, iets dat een dikke pluim van ons verdient.