DRIV3R

Met veel bombarie werd DRIV3R enkele jaren geleden aangekondigd. Torenhoge verwachtingen werden er gecreëerd, DRIV3R moest en zou de voorgaande delen overtreffen en zou tegelijkertijd ook de GTA reeks eens laten zien wat God nu precies bedoelde met racen. Ik zag het helemaal zitten, heerlijk ouderwets door smalle straatjes sjezen om vervolgens in ware James Bond stijl uit te stappen en de plaatselijke boefjes in de boeien te slagen, dat alles overgoten met een cineastisch sfeertje en het kon haast niet meer foutlopen. Mijn kritische geest werd half verdoofd door de misleidende marketingmachine van Atari. Tel daarbovenop mijn liefde voor de Driverreeks en ik was een hapklare brok voor de op geldbeluste aasgieren. Het uitstel kwam dan ook als een koude douche, gelukkig wel verfrissend genoeg om mijn verdwaasde geest te ontnuchteren. Een subliem vervolg op Driver 2, dat zelfs de strijd kan aanbinden met GTA Double Pack! Te mooi om waar te zijn. Een eeuwige droom of de realiteit met DRIV3R?

Tanner op zijn retour

Ook in dit deel speel je als Tanner, een stoere undercoveragent, die werkachtig is in Miami. Wanneer hij een internationale dievenbende op het spoor komt, springt hij op de zaak. Hij moet zich natuurlijk wel eerst bewijzen vooraleer de bende van Calita (een fraai vrouwmens met snode plannen) hem in vertrouwen neemt. De bende wil 40 wagens stelen, maar aangezien het om een stel keutercriminelen gaat, doen ze dat in opdracht van een veel grotere snoek in de malafide zee. Onze held komt onwijs diep in de puree te zitten, wanneer Calita ontdekt dat haar chauffeur een undercoveragent is, maar ook de politie zelf begint een onderzoek tegen Tanner, omdat ze hem ervan verdenken een politieagent te hebben vermoord in het belang van de zaak. Heldhaftig lost de undercoveragent dan maar een deel van de zaak op, waardoor hij het vertrouwen terugwint van de politie. Dan volgt de strijd met de ultieme slechterik Jericho. Hoe dat afloopt verklap ik niet, want het verhaal is net 1 van de sterkhouders van het spel. De plot wordt ontrafeld na een 25-tal missies. Het hele verhaal wordt aan elkaar geknoopt door schitterende cutscènes. Hieruit blijkt pas dat Atari er een hoop geld tegenaan heeft gesmeten. DRIV3R neemt ware Hollywoodallures aan, zeker als het op gebied van voice acting aankomt. Een resem grote namen werd opgetrommeld. Hoofdpersoon Tanner werd ingesproken door Michael Madsen. Michelle Rodriguez ontleende haar stem aan de mooie Calita. Daarnaast horen we nog steracteurs zoals Mickey Rourke en Iggy Pop! Echt overtuigen doen de zoetgevooisde stemmen van de vetbetaalde sterren niet. Weer een misgeslagen plank.

Waarom te voet als het met de wagen kan?

Toegeven, het mobiliteitsprobleem zal ik met deze mentaliteit waarschijnlijk nooit oplossen, maar hét grote probleem van DRIV3R wel. De loopmissies zijn vreselijk frustrerend en enerverend. Niets leuk aan! Tanner lijkt, te oordelen aan zijn loopstijl, al een tijdje op pensioen. Hij beweegt sloom, handelt langzaam, zelfs zijn koprollen lijken een eeuwigheid te duren. De brave man kan zelfs niet over een motorkap springen. Hoe bedroevend Tanners conditie ook mag wezen, met die van de bandieten is het niet veel beter gesteld. Ik vermoed dat het onmodieuze hemd van Tanner van erg sterke kwaliteit is, want hij vangt alle kogels met de borst op, vermits schuilen er niet bij is. De A.I. is om van te huilen. Een voorbeeldje: politieagenten stappen pas uit als ze dicht genoeg in je buurt zijn. Maar als je ergens in een rivier springt, dan rijden de politieagenten gewoon doodleuk in het water…Miktalent hebben je tegenstanders ook niet echt…Het komt ook niet bijster geloofwaardig over, dat je als undercoveragent het vuur opent in volle stadscentrums . Als je ‘per vergissing’ een onschuldig iemand neer kogelt, dan is er geen haan die daar naar kraait. Blijkbaar vindt de politie van Miami het doeltreffender om een plezierjacht op te blazen, in plaats van de boeven op pakken. Wat mij betreft hoefde het niet geloofwaardig te zijn hoor, maar dan toch tenminste goed. De loopmissies zijn zo uitzonderlijk slecht, dat je er haast moedeloos van wordt.

Beter zijn de racemissies. Gelukkig ligt de verhouding loopmissies-racemissies in het voordeel van die laatste. De meeste wagens laten zich vrij gemakkelijk besturen, met een moto rijden is een heel ander verhaal. Bij vlagen krijg je de indruk dat dit Driver op zijn best is. Tot je dan een frameratedrop krijgt, wat ook weer behoorlijk vervelend is. Reflections neemt het begrip ‘achtervolgingen’ ook veel te letterlijk. Van zodra je ook nog maar dreigt je prooi uit het oog te verliezen is het ‘mission failed’. Opdrachten waarbij je moet schietend autorijden zijn ook eerder vermakelijk, maar de meeste opdrachten zal je toch meermaals moeten spelen. De missie waar je 3 wagens moet stelen en op een rijdende truck moet zetten, binnen een bepaalde tijd, was toch eerlijk waar eventjes fun. Je kan rondtoeren in een 70-tal voertuigen, inclusief moto’s en boten.

De hele ‘Undercovermode’, de hoofdbrok van het spel, is veel te lineair. Achtervolg iemand, maar ho maar als je een andere route wil kiezen hoor. Je bent voortdurend bezig met de missie uit te voeren, tijd om de stad even onveilig te maken is er niet. In de ‘Free Ride mode’ kan je de stad wel enigszins in puin rijden, mocht je daar zin in hebben na de magere Undercoverervaring. Je kan kiezen tussen Nice, Istanbul of Miami, elk met hun aparte sfeertje. De Driving games zijn dingen zoals ‘Quick Chase’, ‘Quick Getaway’, enkele simpele races en ‘Tail Blazer’ (waarbij het de bedoeling is een 100-tal paaltjes binnen de tijd omver te rijden) Maar ik vrees dat ook deze spelletjes een tevergeefse poging zijn om de levensduur van dit spel te rekken. De Undercovermode neemt 10 à 12 uur in beslag, veel langer doe je helaas niet met DRIV3R. De Xbox Live ondersteuning beperkt zich tot een friendslist en de mogelijkheid tot replays uitwisselen. Met de ‘Director Mode’ kan je wel wat aardige dingen in elkaar knutselen, leuk bijvoorbeeld is de optie om een ‘thrill cam’ te gebruiken.

Nog meer bugs!

De graphics zien er op het eerste zicht niet onaardig uit. Je wagen ziet er bijzonder goed uit, met wat fantasie herken je er een bestaand exemplaar in (het zijn immers fictieve wagens) Ook het schademodel is bijzonder goed. Wanneer je onder vuur genomen wordt, blijven de kogelinslagen zichtbaar! Magistraal. Maar van zodra je eindelijk je ogen van jouw wagen kan afhouden, valt het allemaal een beetje tegen. De directe omgeving ziet er nog goed uit, maar als je in de verte tuurt is het allemaal maar zwakjes. Bovendien heeft het spel last van vreselijke pop up! Gebouwen duiken plotseling op, tegenliggers verschijnen ineens,… Iedere vooruitziende chauffeur kijkt of de weg in de verte vrij is, als dat het geval is, zou je denken dat je ongestoord het andere rijvak kan kiezen om op die manier je bocht goed aan te snijden die er zodadelijk aankomt, te vaak kom je dan tot stilstand tegen een onverwachte tegenligger! Als je daarmee kan leven, zijn de graphics toch tamelijk goed.

De wagens klinken geloofwaardig. Maar wanneer je wagen flink beschadigd is, blijft de motor gezond klinken…Een wagen kan overigens enkel en alleen ontploffen als die enkele keren op de motor wordt geraakt. Een nieuw veiligheidssysteem? In drukke steden zoals Nice verwacht je ook wat meer omgevingsgeluid, maar dat beperkt zich tot wat getoeter van het verkeer of tot een wazige uitroep van een politieagent. De vele verschillende wagens klinken zoals het hoort, maar als je snel achtereen schiet, blijft het geluid soms achterwege. Sfeervol en toch wel geslaagd zijn de gebeden die uit de geluidsboxen van de vele moskeeën van Istanbul klinken. Je moet dan trouwens eens proberen om je ‘slowmotionbutton’ in te drukken. Met deze knop vertraagt het beeld in real time en kan je jouw wagen bezien uit een filmisch camerastandpunt. Wanneer je die knop indrukt net als je zo’n moskee voorbij raast, worden de woorden vervormd. Je moet je echt optrekken aan deze kleine, pietlullige details bij een spel als DRIV3R.

Atari en Reflections met de billen bloot

Met het aantal misgeslagen planken kan je gemakkelijk een luxetuinhuisje mét afdak bouwen. Het ontbreekt DRIV3R duidelijk aan afwerking. Een moordende deadline heeft het spel waarschijnlijk genekt. Gelijkaardige historie zagen we bij Enter the Matrix. Nochtans krijg je soms de indruk dat DRIV3R echt wat had kunnen worden. Vooral het rijdgedeelte is bij momenten genieten, tenminste als je de pop up en de vele bugs negeert. Het loopgedeelte is er nog veel slechter aan toe. De houterige, slome, inspiratieloze bewegingen van hoofdpersoon Tanner en zijn rivalen zijn werkelijk te triest voor woorden. Als er al sprake is van een A.I., dan is die toch zeer slecht uitgewerkt. Eigenlijk verdient DRIV3R nog eens extra puntenaftrek omdat Atari zulke grote verwachtingen heeft gespannen, maar daar niets van heeft kunnen inlossen. Ook omdat het zo’n geniale reeks heeft verknoeid. Reflections zal een hele familie konijnen uit de hoge hoed moeten toveren, wil het de fans van weleer ooit terugwinnen. Zelfs voor de Driverfans is dit spel geen aanrader. Dit spel is misschien wel wat voor de masochisten die wel van wat frustratie en irritatie houden. Beste gamers, behoud je voor de listige marketingmachine van Atari, trap niet in de valkuil van de faam van een titel als DRIV3R. Wees sterker!