Dragonball Z: Ultimate Tenkaichi

De Dragonball-franchise slaagt er al jarenlang in om te verkopen, en wel in grote getale. Dat is dan wel algemeen geweten, maar het lijkt alsof men het met de Tenkaichi-reeks toch wel een ietsje te bont aan het maken is. Ooit begon deze reeks op de PS2 en concurreerde het op verbazingwekkende wijze met zichzelf. Zo werd de reeks Dragonball Z: Budokai steeds meer naar de achtergrond verdreven en zou Tenkaichi de toekomst voor DBZ-videogames moeten gaan betekenen. De eerste drie games verschenen op de PS2 en vanaf het tweede deel ook op de Wii, terwijl de Xbox 360 en PS3 beiden werden begiftigd met Raging Blast en Raging Blast 2, eigenlijk Tenkaichi updated naar next-gen. Men denkt dus alsnog weg te kunnen komen met deze Dragonball Z: Ultimate Tenkaichi. Laat ons hopen dat dat vertrouwen in hun eigen product enigszins terecht is.

In zowel Story Mode als Hero Mode leg je een verhaal af, al is dat in laatstgenoemde wel met een zelf in elkaar gestoken personage: een primeur voor de reeks. Voor de zoveelste keer baan je jezelf weer een weg door de talloze “saga’s” van de anime, maar dit keer werden er wat grote boss battles toegevoegd om het geheel wat meer luister bij te zetten. Jammer genoeg is men in dat aspect niet meteen bijster succesvol geweest: de grootschalige boss battles (zoals met de gigantische Oozaru Vegeta) zijn eerder een bron van irritatie dan opperst Dragonball-genot. Niet omdat ze moeilijk zijn, verre van, maar eerder omdat ze zo geforceerd en dom overkomen dat ze beter geheel weggelaten zouden worden. Wanneer je als een ballerina vakkundig cirkeltjes rond een boss zit te draaien en hier en daar wat health van zijn levensbalk verwijdert, merk je toch dat de gameplay mechanics wat beter uitgewerkt zouden kunnen worden. Eén tegenwoordig alom aanwezige quicktime event later kun je weer verder in het verhaal om de volgende idiote tegenstander te verslagen met telkens dezelfde strategie. Tenminste, als je dat zo nog noemen kan.

Net zoals in Tenkaichi en Raging Blast beweeg je door driedimensionale omgevingen en maak je handig gebruik van de omvang ervan om je tegenstander eventjes uit de buurt te houden en je ki-blast op te laden. Als het dan toch close-up tot een handgemeen komt, kun je eenvoudige combo’s uitvoeren of krachtiger aanvallen die wat ki (dat waarmee je energiebalk gevuld wordt) kosten. In de praktijk leidt het echter meer en meer tot het chargen van je super attack, die je dan loslaat precies wanneer de tegenstander zijn verdediging laat zakken en je probeert aan te vallen. Wanneer je merkt dat je jezelf op deze manier erg eenvoudig door het verhaal kan ploeteren, ebt de motivatie om de game nog lang verder te spelen al snel weg. Het is niet alsof dit niet altijd het geval is geweest in Dragonball-titels, maar bij de zoveelste game in een reeks hadden we misschien toch iets meer vernieuwing verwacht. Helaas, niets is minder waar zo blijkt.

Het spektakel is altijd een centraal element geweest in DBZ-games en ook in deze Ultimate Tenkaichi is het in overvloed aanwezig. In een zodanige overvloed zelfs dat de grootste explosies en kamehameha’s al snel gaan vervelen. Door het blootstellen aan zo’n industriële hoeveelheden episch spektakel, raak je er al snel gevoelloos voor en wordt het beëindigen van een gevecht met een kolossale Spirit Bomb al snel meer routine dan “OMG WTF HOE COOL WAS DAT?!” In de anime was men met zulke momenten erg spaarzaam, maar wanneer het letterlijk aan je vingertoppen ligt met een druk op de rechter analog stick, wordt het al snel een kwestie van animaties uitzitten in plaats van genieten.
Grafisch wordt alles erg mooi in beeld gebracht, zoals – zucht – in alle voorgaande games. De cel-shaded look is ondertussen typisch geworden voor de Dragonball-games en slagen er goed in om je het gevoel te geven dat je de anime daadwerkelijk met de controller in de hand aan het beleven bent, tot je merkt hoe weinig vlees er aan de botten van het armzalige vechtsysteem zit. De intense camera doet er alles aan om deze Ultimate Tenkaichi meer te doen lijken dan wat het eigenlijk is en slaagt daar in zekere mate in, omdat de game ons toch enkele uurtjes heeft weten te boeien. De damage effects aan kledij en het zweet dat van de vechtersbazen afdruipt na een intense strijd, zouden doen vermoeden dat het hier een heel bevredigende game betreft, helaas is niets minder waar.

Dragonball Z: Ultimate Tenkaichi is een titel waar stijl het overduidelijk van inhoud heeft gewonnen. De game probeert heel erg veel aan te bieden, maar valt helaas door de mand wanneer we het hoogstens middelmatige vechtsysteem nauwkeuriger onder de loep nemen. Wanneer we de proef op de som nemen bij eender welke game, is de belangrijkste voorwaarde nog steeds of we het niet vreselijk saai vinden. Het plezier primeert, en dat lijkt een spel als Ultimate Tenkaichi af en toe te vergeten. Wij bij Powerplay hebben meer dan voldoende games gespeeld die aan de oppervlakte een stuk slechter lijken dankzij hopeloos verouderde graphics, maar die ons toch zonder probleem lang genoeg wisten te boeien om de storyline tot een goed einde te brengen. Deze titel slaagt daar niet in, en dat is voldoende om deze titel voor eens en voor altijd af te raden aan alle betrokkenen. Zelfs aan fans van de reeks, want laat ons eerlijk zijn: er zijn al meer dan genoeg Dragonball Z-games om je knokfantasieën op te botvieren.