Dragon Ball: Raging Blast 2

Het lijkt alsof de Dragon Ball-franchise al aanwezig is in het collectief geheugen sinds mensenheugenis. En al sinds ietsje daarna worden er al videogames over gemaakt. De recente golf aan games in deze franchise, enkele experimenten op de handhelds daargelaten, lijken vooral gedomineerd te worden door de trend die werd gestart door Dragon Ball Z: Tenkaichi op de PS2. Het gaat hier voor alle duidelijkheid niet zomaar om een standaard fighter. Het nieuwe concept draait rond het kunnen rondvliegen in wijdse open decors en elkaar op authentieke DBZ-wijze kunnen belagen door elkaar alle hoeken van die enorme setting te laten zien.

Dragon Ball: Raging Blast 2 mag dan wel niet de “Z” in zijn titel hebben, toch draait de game geheel rond de DBZ-saga’s. Van bijvoorbeeld de jonge Goku uit Dragon Ball of de absurd sterke Super Saiyan 4-helden uit Dragon Ball GT is niets te bespeuren. Misschien gelukkig maar, want geestelijk bedenker Akira Toriyama is altijd bij de eersten geweest om spijt te betuigen voor wat hij na DBZ allemaal heeft uitgevreten. Maar goed, dat terzijde.

De singleplayer van de game (Galaxy Mode) heeft geen echt verhaal, maar omvat eigenlijk zowat heel de verhaallijn van de anime. Extra aandacht gaat nu ook naar de langspeelfilms en een redelijk hoopje personages daaruit heeft zijn weg naar het character roster gevonden. Zo zien we onder meer Android 13, Bojack en Janemba. Als we dan toch een “main” storyline moeten aanduiden, zal het waarschijnlijk deze zijn van “Dragon Baru Z: Supa Saiyajin Zetsumetsu Keikaku” of “Dragon Ball Z: Plan To Eradicate The Super Saiyans”. Deze “OVA” (wat het midden houdt tussen een film en een gewone aflevering) is een digitaal herwerkte en in HD gerenderde versie van het origineel uit de jaren ’90. Het dunne verhaaltje bestaat erin dat het ras van de Tuffles, dat uitgeroeid werd door de Saiyans, uit wraak een superkrachtige robot heeft gecreëerd die als taak het uitroeien van het ras der Saiyans heeft. De ervaring gaat echter al snel aan je voorbij: er wordt wat gegromd, getransformeerd en gevochten zoals dat in de meeste afleveringen van DBZ gebeurt, en geloof ons: aan verdere informatie heeft u weinig behoefte, beste lezer.

In Galaxy Mode is het de bedoeling dat je de 66 verschillende verhaallijnen (één voor elk personage) doorloopt. Door eindbazen te verslaan, kun je Dragon Balls verdienen, die je op hun beurt weer kan gebruiken om de magische draken Shenron en Porunga op te roepen, die respectievelijk één of drie wensen in vervulling zullen brengen. Dit wordt echter na het zoveelste personage waarmee je de game uitspeelt een ongelooflijk eentonige ervaring, en je zal een gat in de lucht springen wanneer je er eindelijk helemaal door bent om broodnodige items te verzamelen. Gelukkig kun je deze frustratie ook vakkundig afreageren door een potje klassieke Versus.

Het vechtsysteem draait zoals gezegd vooral om het optimaal gebruiken van grote omgevingen, of dat is tenminste zo in theorie. Het is de bedoeling dat je je ki-meter oplaadt om super moves te kunnen uitvoeren, zoals daar zijn de standaard Kamehameha. Verder kun je ook verder opladen (grrrrrrr!) tot High Tension. In deze staat kun je je Ultimate move uitvoeren, zoals de Spirit Bomb voor Goku of de Father-Son Kamehameha voor SSJ2 Gohan. Wanneer je op RB drukt net wanneer je High Tension wordt, raakt je personage bezeten door vechtlust en raakt hij/zij verzeild in Raging Soul. Hierin ben je een stuk sterker en sneller, maar mooie liedjes duren niet lang en je ki-energie neemt dan ook aan hoog tempo af naar het nulpunt. Veel opties om uit te kiezen, zou je denken, maar neen. Vaak is het genoeg om jezelf op te laden naar Raging Soul en knopjes te rammen, ofwel via een speciale power-up het mogelijk te maken om Ultimate Moves te doen in deze staat, waardoor ze supersterk worden en één klap vaak meer dan genoeg is om de gezondheid van je tegenstander tot noppes te herleiden.

Op grafisch vlak kunnen we niet klagen bij Raging Blast 2. Nooit eerder zag een DBZ-game er zo gelikt uit. Hoewel men op het vlak van textures (die dingen gaan immers opvallen in 1080p) net iets meer had kunnen doen, is de grafische stijl een uitstekende basis voor een anime-fighter. Ook het geluid is verzorgd, hoewel er heus wat meer variatie in de muziek had mogen zitten. De kwaliteit van de sound effects is echter van die mate dat het lijkt alsof je gewoon naar de anime aan het kijken bent wanneer je de ogen sluit.

De online modus van deze game is jammer genoeg een stuk minder plezierig dan het zou kunnen zijn. Mede door het ontbreken van een goed uitgewerkt en gebalanceerd vechtsysteem wordt er gespamd dat het een lieve lust is en het zal niet lang duren voor je de onweerstaanbare drang voelt om je controller richting muur te verwijzen na zoveel frustratie. Omdat de game een nogal... jeugdig doelpubliek heeft, zul je vooral te maken krijgen met twaalfjarigen die je afzeiken, zowel wanneer je wint als verliest, en als we dat zouden willen, zouden we Halo 3 nog wel eens insteken.

Dragon Ball: Raging Blast 2 doet wat er op het doosje staat, maar helaas niet veel meer. Het vechtsysteem heeft weinig diepgang en vaak draait het erom wie het best een goeie move kan spammen in de strijd voor de overwinning. De singleplayer wordt al snel tenenkrommend saai en in multiplayer is er weinig heil te vinden. De basis voor een goeie game is ongetwijfeld aanwezig, maar men heeft er weinig productiefs mee uitgevreten. Een beetje een gemiste kans, en dat is altijd jammer.