Double Dragon

De allereerste side-scrolling beat-‘em-all mag dan wel River City Ransom zijn, maar voor de meesten onder ons is Double Dragon nog altijd de grootmoeder van het genre. De game had alles wat het publiek in die tijd kon bekoren: uitdagende levels, twee charismatische broers als hoofdpersonages en een hele resem enemies om het snot uit de kop te slaan. Double Dragon had leuke muziek en veel memorabele momenten, dus konden we het bijna niet geloven toen we hoorden dat deze game naar de Live Arcade zou komen. Ons enthousiasme werd misschien wel iets getemperd door de nieuwe grafische stijl die werd toegepast in plaats van de vertrouwde pixelated graphics, maar we konden het niet laten en voor 400 MS Points (€4,80) hebben we de game op onze harde schijf gegooid. Het verdict krijg je nu.

Street lesson number one: never have a hooker for a girlfriend

Het verhaal van Double Dragon kan haast niet simpeler. Marion is de vriendin van Jimmy, de held van het verhaal. Op een zonnige dag staat ze zich geheel onopvallend te gedragen in een louche buurt gekleed als vrouw van lichte zeden. Vanzelfsprekend vraagt dat om problemen en inderdaad: ze krijgt een stomp in de maag en wordt ontvoerd. Gelukkig staat blonde adonis Jimmy in de garage op een metertje in de buurt van het voorval en zet de achtervolging in om haar te redden. Het oerslappe verhaal was er ook al in de arcade en NES-versie, dus ik veronderstel dat we niet mogen klagen, indien het om een getrouwe port zou gaan. Maar er is een maar, zoals je al voelde aankomen.

Crummy hit detection for the win!

Het eerste wat opvalt tijdens het spelen is dat de Live Arcade-versie een stuk makkelijker is gemaakt dan het origineel in de arcade en de NES-port. Waar op de NES bijvoorbeeld twee vijanden je aanvielen op het beginscherm, is dit er maar eentje in deze versie. Verder is het vechtsysteem grotendeels hetzelfde gebleven: je moet voornamelijk goed bewegen om misbruik te kunnen maken van de ietwat gebrekkige hit detection. Vijanden kunnen je namelijk enkel raken als je mooi op één lijn met hen staat. Een millimeter verschil betekent een gemiste slag voor zowel jij als de vijand, dus moet je ervoor zorgen dat je goed beweegt en wanneer je de kans krijgt de tegenstander vastgrijpt en hem ofwel weggooit ofwel een paar welverdiende knietjes in de maag verkoopt. De slechte hit detection heeft echter wel een voordeel. De NES-versie had ook al een soort wonder move, namelijk de 360 roundhouse spin kick. In de XBLA is deze vervangen door de elleboogstoot naar achteren. Deze move heeft een hit detection van meerdere frames, waardoor vijanden op eender welk moment in de animatie (die ongeveer 3 à 4 frames duurt) tegen je aan kunnen lopen en de computer registreert een slag. Dit klinkt vast en zeker een beetje raar, maar maak zoveel mogelijk misbruik van de elleboogstoot (punch + jump) en je zal de resultaten wel zien…

Slimmed down to the essentials

Qua level design is deze Double Dragon trouw aan het origineel op de arcade. Veel levels die legendarisch werden door onder andere de NES en Sega Master System-ports zijn hierin weggelaten. De opbouw van de levels is grotendeels hetzelfde: ongeveer 20 à 25 vijanden per level en aan het einde van elk niveau een boss. Het derde level heeft nog een sub boss, namelijk het legendarische gevecht tegen de twee Abobo’s. Wat in het level design ook opvalt, is hoe onevenwichtig de vijanden onderling zijn. Het is natuurlijk logisch dat in een game de vijanden sterker worden naarmate je vordert, maar in level 3 lopen er zelfs drie vijanden rond die meer hits kunnen verdragen dan de eindbaas van hun eigen level en evenveel als de eindbaas van het hele spel! Dat is toch nét een beetje teveel van het goede als je het ons vraagt.

Big heads… and no cheating!

De grafische stijl zal niet meteen ieders “cup of tea” zijn, en ook niet het onze. Men had veel beter bij de originele look kunnen blijven, zoals in de eerste screenshots. De vreemde chibi-look (grote hoofden met dito ogen) past allesbehalve bij de stijl van deze game. Om het afbreken van de graphics helemaal compleet te maken heeft de game ook nog eens enorm veel last van slowdown als er zich meer dan twee personages tegelijk op het scherm bevinden. Daarom zijn coöp games eenvoudigweg bijna niet speelbaar.

The more the merrier!

Zo hebben we gelijk het bruggetje gemaakt naar het coöpgedeelte van het spel, waar eigenlijk niet veel meer over te zeggen is dan bovenstaande. Op bepaalde momenten speelt het spel best lekker, zoals Teenage Mutant Ninja Turtles in coöp, maar wanneer het qua aantal vijanden echt te hectisch wordt, zal de framerate gegarandeerd afhaken en wordt het geheel zo traag dat het vaak amper nog speelbaar is. Je zult daarom waarschijnlijk niet vaak coöppen, hetzij enkel om de achievements te halen en daarna wegwezen.

Kee-ya!

Eén van de enige dingen die nog vrij positief is aan Double Dragon, is het geluid. De geluiden van de acties en de muziek klinken getrouw aan de originele arcadeversie, en dat maakt het natuurlijk bijzonder nostalgisch en leuk. Er zal immers niet veel zijn dat meer voldoening schenkt dan een stuk tuig in elkaar slaan met overdreven geluidseffecten die wel uit een kung fu-film uit de jaren ’70 lijken te komen.

Conclusie

Al bij al is Double Dragon slechts een schim van wat het had kunnen zijn. De game heeft zo’n beetje overal wel allerlei kleine mankementjes die een goede XBLA-game helaas tot iets hebben herleid dat over het algemeen de aankoop niet waard is. Daar komen de lelijke graphics nog eens bovenop, wat de game al helemaal niet meer aantrekkelijk maakt voor een publiek dat nooit kennis mocht maken met het origineel of zijn talrijke vroege ports. Enkel voor doorweekte fans van actiegames, de rest laat deze kelk beter aan zich voorbijgaan.