Divinity II: The Dragon Knight Saga

Ongeveer net een jaar geleden verscheen Divinity 2: Ego Draconis voor pc en onze teergeliefde Xbox 360 console. Het was het nieuwste geesteskind van Larian Studios, nagenoeg de enige Belgische gamestudio van betekenis. Deze uitgebreide roleplaying game kwam helaas oog in oog te staan met een te duchten concurrent die bijna tegelijkertijd op de markt verscheen, namelijk Dragon Age. Toch moest Divinity op veel vlakken niet onderdoen voor de reus van Bioware. We herinneren ons een diepgaand verhaal, massa's quests, vernieuwende mogelijkheden als mindreading en de mogelijkheid om als draak rond te vliegen. Helaas stelde de titel op technisch vlak teleur door tal van grafische tekortkomingen, wat onze eindscore toch danig beïnvloedde. Gelukkig ging Larian na de oorspronkelijke release niet op hun luie krent zitten, maar besloot men om de game verder te polijsten en een uitbreiding te ontwikkelen. Die uitbreiding kwam er onder de naam Divinity 2: Flames Of Vengeance en voegde veel uren spelplezier toe alsook tal van verbeteringen aan de game engine.

Laat ons nu echter terugkeren naar het heden, waar Larian net Divinity 2: The Dragon Knight Saga op de wereld losgelaten heeft. Beschouw het als de oorspronkelijke Ego Draconis game met daarbij de uitbreiding Flames Of Vengeance, allemaal netjes op één disc. We gaan niet opnieuw het hele opzet van de game uit de doeken doen. Dat komt reeds uitgebreid aan bod in onze review.

Laten we eerst eens nader gaan kijken is wat er verbeterd en wat er toegevoegd werd, want dat is niet het minste. We beginnen reviews niet vaak met geleuter over de technische kant van een game, maar in dit geval kunnen we er niet omheen. Larian heeft de game engine volledig vernieuwd, met een indrukwekkend resultaat als gevolg. De belabberde graphics van het origineel hebben plaats geruimd voor een nieuwe frisse look met een framerate zo glad als babybilletjes. De animaties van de personages waren voorheen niet om over naar huis te schrijven. Gelukkig werden ze grondig aangepakt zodat alles er stukken geloofwaardiger uitziet. En zo kan ik nog wel even doorgaan over de verbeterde visuele aspecten. De third person camera zit iets dichter bij je character waardoor je benen slechts gedeeltelijk in beeld komen. Een stap vooruit zo blijkt, iets wat ook gezegd kan worden van de inhoud van deze titel. Er zijn tal van quests en items toegevoegd en daar was al geen tekort aan. Ook de humor is terug van de partij. Een zegen in tijden waar games zichzelf veel te serieus nemen, al zeg ik het zelf.

Laten we nog kort even wat dieper ingaan op de Flames Of Vengeance uitbreiding zelf, tenslotte toch de grootste meerwaarde die je bovenop de oorspronkelijke game krijgt. Bij het opstarten van de disc krijg je verschillende keuzes. Je kan van nul af aan beginnen, of starten na het einde van Ego Draconis en recht in de uitbreiding duiken met een prefab level 35 personage. Daar maak je zoals voorheen een custom personage, of kies je voor een kant en klare ranger, mage, of priest. Alles speelt zich nog steeds af in Rivellon en Aleroth, waar je wederom als draak aan de slag kan, gelukkig in iets mindere mate dan voorheen want zo spectaculair was deze feature nu ook weer niet. Wat de meeste indruk maakt is de sfeervolle wereld die tot de nok toe gevuld is met quests en te verzamelen spullen. Houd in gedachten dat dit nog steeds een vrij klassieke rpg is, die nogal hardcore kan aanvoelen voor beginnende spelers. Er valt enorm veel te doen, je moet aardig wat zoekwerk verrichten, en het uitgebreide verhaal kan nogal text-heavy uitvallen. Iets waar misschien niet iedereen een boodschap aan heeft in deze tijden van light rpg's zoals Fable of Arcania. Questen als een gek, met iedereen een praatje maken en hun problemen oplossen, experience verdienen en levellen is hier de boodschap. De moeilijkheidsgraad werd over het algemeen wat verlaagd, dus iedereen met een beetje doorzettingsvermogen zal hier wel mee overweg kunnen. En ook al zijn we op het moment van dit schrijven nog niet aan het eind van onze campagne, een ding kunnen we al met zekerheid zeggen: je zal niet op tien uurtjes door deze game walsen.

We kunnen niet ontkennen dat we een beetje een dubbel gevoel hebben bij deze release. Aan de ene kant kregen we vorig jaar een product dat niet af was. Zowel Ego Draconis als de uitbreiding waren nu niet bepaald een must have. Toch siert het Larian dat ze de kans grepen om zichzelf te verbeteren,  zodat we nu toch de game krijgen die het eigenlijk van in het begin had moeten zijn. Bovendien hangt er een bescheiden prijskaartje van zo'n 40 Euro aan deze titel, wat je wel erg veel waar voor je geld oplevert. Dat Larian het talent en de visie in huis heeft om met een relatief bescheiden budget een game in elkaar te boksen die zich kan meten met buitenlandse topproducties is bewonderenswaardig. Als je zin hebt in een diepgaande rpg, en je speelde Divinity 2 nog niet eerder, dan heb je eerlijk gezegd geen excuus om hier niet aan te beginnen. Een steengoede game met veel speeluren en een zacht prijsje, en je steunt bovendien onze Belgische trots! Wat wil een mens nog meer?