Divinity II: Ego Draconis

Ons landje staat niet meteen bekend als het Mekka voor gamesontwikkelaars, integendeel. Toch huist er programmerend talent in onze contreien, verzameld onder de vlag van Larian Studios, de nagenoeg enige Belgische gamesontwikkelaar die het vernoemen waard is. Divine Divinvity en Beyond Divinity zijn de twee pc-titels waarmee deze studio enkele jaren geleden bescheiden succes oogste. Na jaren trouwheid aan de pc-markt releasen ze hun tot nu toe grootste productie ooit voor console. Helaas voor hen kon de timing niet ongelukkiger zijn, nu Bioware’s nieuwste epos Dragon Age amper enkele weken in de schappen ligt. De vraag is: weet men zich voldoende van de zware concurrentie te onderscheiden?

In tegenstelling tot voorgaande Divinity games speel je niet vanuit een isometrisch 2D-standpunt, maar vanuit een third person view in een volledige 3D-wereld. Je gaat aan de slag met een personage dat na jarenlange training eindelijk klaar is voor een laatste ritueel, vooraleer je jezelf een Dragon Slayer mag noemen. Zoals in vele rpg’s begin je bij de plastische chirurg waar je aan je uiterlijk kan werken. Naast je geslacht zijn er enkele heel bescheiden opties zoals kapsels, baarden en dergelijke meer, maar in vergelijking met uitgebreide character creators zoals in Oblivion of Dragon Age vervallen de mogelijkheden in het niets. Maar niet getreurd, want die talrijke mogelijkheden vind je genoeg in de rest van de game.

Zoals altijd start je als een complete nietsnut met amper een nagel om aan je gat te krabben. Met de hulp van enkele adviseurs kies je voor een rol als Ranger, Warrior of Mage. Maar in tegenstelling tot andere rpg’s beperkt deze keuze je niet in je vaardigheden. Zo kan je als Ranger melee wapens hanteren, of als zwaardvechter magische spreuken uitvoeren. Dit is in andere games vaak niet vanzelfsprekend omdat je dikwijls in een beperkte rol geduwd wordt door je keuze. Hier laat de ruime skilltree je toe de voor jou leukste vaardigheden te kiezen en zo te doen wat je liefst doet. Zo kan je na het levelen extra punten toewijzen aan meerdere disciplines, gaande van Priest , Mage, Warrior, Ranger tot Slayer. Het moet niet gezegd dat de mogelijkheid om deze onderling te combineren voor tal van spannende opties kan zorgen.

Na een poosje word je een echte vechtmachine met een wijd aanbod aan skills, en de soepele besturing zit daar zeker voor iets tussen. Met de linkertrigger vorm je een lock on op een tegenstander, en dankzij hotkeys kan je verschillende soorten skills toewijzen aan knoppen. Je kan gevechten pauzeren voor een meer tactische aanpak. Alles bij elkaar is de combat vrij basic maar toch voldoende leuk en gevarieerd dankzij de brede skilltree. Slaag je er in om jezelf van kant te laten maken, dan wacht je steevast een loading scherm. Vaak saven is dus de boodschap, want de autosave doet het enkel bij het betreden van bepaalde locaties.

De quests zijn voldoende interessant en wanneer je er eentje volbracht hebt, wacht je uiteraard een beloning. Je kan echter kiezen uit meerdere spullen, gaande van wapens, armor, goudstukken of gewoon extra ervaringspunten. Diezelfde ervaringspunten zijn overigens niet alleen nuttig om te levelen, je kan ze ook gebruiken om mind reading te doen. Hiermee kan je tijdens bepaalde gesprekken gedachten lezen, wat soms nuttige info oplevert. Iets waar je niet onderuit kan tijdens het spelen van Divinity 2, is zonder twijfel het vele zoekwerk. Op de main quests na staat bij de side quests immers zelden duidelijk aangeduid waar je moet zijn, en da's even wennen in deze tijden waar zo goed als elke rpg een of andere vorm van quest tracking aanbiedt. Je ziet vaak een vraagteken of uitroepteken boven de npc's, maar toch komen niet al je taken voort uit dergelijke signpost quests. Bijgevolg spendeer je heel wat tijd met zoeken naar personen en plaatsen. De een zal door deze ouderwetse aanpak gecharmeerd zijn, een ander zal het nodeloos tijdverlies vinden.

Naast questen en kletsen uitdelen aan geboefte, zijn er een heleboel nevenactiviteiten voorzien. Een daarvan is lockpicking, al leer je dit pas na een poosje, waardoor je in de eerste uren tegen veel gesloten deuren en schatkisten zal botsen. Je maakt ook kennis met een Necromancer. Deze kerel verzoekt je om lichaamsdelen van je slachtoffers te verzamelen. Hij maakt er dan op zijn beurt een wezen van dat je kan oproepen als strijdkompaan. En net zoals in Risen vind je overal planten die je kan plukken en verzamelen, om deze met behulp van alchemie om te vormen tot potions. Doorheen het landschap vind je ook rotsformaties die je kan ontmijnen voor ertsen en er is ook enchanting voorzien. Zoals je ziet, speelt men toch een beetje leentjebuur bij World Of Warcraft, al is het dan wel een soort “light”-versie van het eigenlijke craften zoals je dat in Blizzards gouden kalf terugvindt. Later in de game kan je zelfs een drakenvorm aannemen en dan verschuift het slagveld van de grond naar het luchtruim waar je kan deelnemen aan bijzondere gevechten. Een leuke afwisseling, maar verwacht er ook niet te veel van.

Gaandeweg kan je zogeheten waypoint shrines activeren, waarmee je doorheen de wereld kan teleporteren. Niet dat de wereld zo bijzonder groot is, maar er moet toch aardig wat backtracking gedaan worden. Aan alles verkennen kan je heel wat tijd spenderen. Er zijn enorm veel kisten en tonnen te doorzoeken waar uiteraard de nodige buit inzit, maar in tegenstelling tot het verslavende looten uit bijvoorbeeld Fallout 3 steekt alles onderzoeken al vrij snel tegen. NPC’s lopen er ook massaal rond, en zowat elke persoon is wel van enige betekenis. Gesprekken worden net zoals in de Bioware games gevoerd op basis van multiple choice antwoorden, al zijn ook hier de beschikbare antwoorden een stuk minder diepgaand dan we gewoon zijn. In ieder geval laten de meerdere keuzes je toe om quests op verschillende manieren af te werken. Er zit een vleugje humor in de gesprekken, wat de boel aardig wat opfleurt. Verder hangt er een reputatie-niveau aan de npc’s vast. Wanneer je iemand weet te plezieren, dan zal dit vertaald worden in betere prijzen van hun koopwaar.

De grafische standaard van de pc-versie haalt men sowieso niet op de 360, maar desondanks houdt de game zichzelf net overeind door de prima sfeer. Er zijn overal leuke visuele details te vinden, ik denk bijvoorbeeld aan rondlopend pluimvee. Maar vooral de binnenlocaties zijn mooi en detailrijk weergegeven. Jammer genoeg laat de grafische kant ons in de buitenwereld danig in de steek door een overvloed aan onscherpe textures en verdacht veel hoekige objecten. Tel daar nog eens een aanzienlijke dosis pop up, screen tearing en een bedenkelijke framerate bovenop, en je weet wat voor vlees je in de kuip hebt. De animaties zijn ronduit pover, met name in sommige overgangsanimaties wordt soms een ganse beweging overgeslagen. Je krijgt heel wat laadtijden te verwerken, af en toe een vastloper en tal van kleine bugs. Deze stevige opsomming van grafische mankementen achter ons latende, kunnen we ook het geluid met dezelfde kritische blik bekijken. Gelukkig klinkt alles behoorlijk, van muziek tot de voice overs. Enkele maandjes extra hadden dit spel hoe dan ook deugd kunnen doen, gelukkig komen de mankementen niet in de weg van de gameplay te staan. Heb je de keuze, dan zou ik absoluut voor de pc-versie kiezen, al mogen we van geluk spreken dat Divinity 2 de afgang die de consoleversie van Risen onlangs onderging bespaard blijft.

Laat een ding duidelijk zijn: dit is een game voor mensen met veel tijd maar nog meer geduld. Divinity 2 neemt een erg trage en saaie start en je zal er al ettelijke uren spelen opzitten hebben eer je het startgebied kan verlaten. Maar wat aanvankelijk start als een mager beestje, draait uit op een vette kluif met verbazend veel diepgang. Eens je op dreef bent, stoot je op veel zaken die pas later in de game relevant worden, maar waar je de eerste uren absoluut niks mee kan doen. Leuk voor wie kan wachten en goed kan onthouden waar iets stond, maar je dient hoe dan ook later terug te komen. Op dat vlak wordt duidelijk dat Divinity 2 ondanks enkele welgekomen vernieuwingen toch een old school rpg gebleven is, die niet iedereen zal weten te bekoren. Kam je graag elk hoekje uit naar items, en neem je graag je tijd om alles te verkennen en elke sidequest op te lossen, dan zal Divinity 2 wel jouw ding zijn. Wie eerder gesteld is op instant bevrediging laat deze game waarschijnlijk beter aan zich voorbij gaan.