Disaster: Day of Crisis

Raymond Brice, Ray voor de vrienden, werkt samen met zijn jeugdvriend Steve bij het rescue team van Blue Ridge City. Wanneer hij op een noodlottige dag het leven van zijn kameraad niet kan redden, geeft Ray zichzelf de schuld voor het ongeval en ruilt hij zijn reddingsplunje in voor een saaie bureaujob. Eén jaar later wordt Steve's zusje Lisa ontvoerd en Ray voelt zich moreel verplicht om zich met de bevrijdingsoperatie in te laten. Hij laat de paperassen voor wat ze zijn en gaat met zijn pistool de terroristische bende SURGE te lijf, maar al snel blijkt dat deze bonte groep slechteriken meer snode plannen gesmeed heeft. Wanneer Amerika dan nog eens getroffen wordt door een onwaarschijnlijke opeenvolging van de meest grootschalige natuurrampen, zit je meteen goed voor een meeslepend verhaal van om en beide tien uur dat niet onder moet doen voor de betere actiefilm.

Een plus- én tegelijk ook minpunt van Disaster: Day of Crisis is de grote mate van variatie in de gameplay. Enerzijds zul je je dankzij het constante wisselen niet snel vervelen, maar anderzijds zorgt dit samenvoegen van elementen uit meerdere genres ervoor dat Disaster op geen enkel punt uitblinkt en er moeilijk een lijn in het spel te trekken is. Naar onze mening zijn de on-rails shooting stages veruit het leukst, en gelukkig komen deze ook het talrijkst voor. Zoals de benaming reeds impliceert, beweegt de game je personage automatisch voort (“on rails”) en heb jij er geen vat op. Het enige waar jij je op hoeft te concentreren, is het op gepaste tijdstippen verbergen met één druk op de Z-knop en de tegenstand omver knallen door met je Wiimote op het scherm te mikken. Iets oudere gamers zullen hierbij zeker en vast nostalgisch moeten terugdenken aan de arcadekasten van eind vorige eeuw. Door goed te presteren in de shooting stages, verdien je punten die je tussen de levels door kan spenderen aan het aanschaffen van nieuwe wapens en het upgraden van schietijzers die je reeds in je bezit hebt. Enkele verborgen minigames spelen ook speciale wapens, zoals een kruisboog of rocket launcher, vrij.

Een ander essentieel en degelijk uitgewerkt punt van Disaster is het redden van mensen op je queeste. Door de natuurrampen zijn er talloze hulpeloze burgers die verzorgd of in veiligheid gebracht moeten worden. Het redden zelf gebeurt aan de hand van een resem minigames. Aanvankelijk hadden we onze bedenkingen bij deze aanpak – minigames hebben de neiging om snel te gaan vervelen – maar de meeste minigames, met onder meer hartmassages en het behandelen van een wonde, zijn echt leuk om uit te voeren en maken vaak origineel gebruik van de bewegingsgevoelige besturing. Er is dus meer dan variatie genoeg om het geheel fris te houden. Analoog met het scoresysteem bij de schietonderdelen, verdien je dankzij het redden ook aparte punten, die je dan weer kan uitgeven om Ray's eigen vaardigheden op te krikken.

Helaas vertoont de gameplay ook enkele minder fraaie kantjes. De besturing verloopt in de gedeelten waarin je op verkenning gaat immers redelijk stroef en in sommige minigames worden je bewegingen foutief of zelfs helemaal niet geregistreerd. Verder is de game aan de gemakkelijke kant: er zijn per level meerdere checkpoints, waardoor een keer het loodje leggen geen ramp hoeft te betekenen en de tijdslimieten die je onder andere bij het redden van mensen opgelegd krijgt, zijn ruimschoots voldoende. De Hard Mode is helaas pas beschikbaar nadat je het spel op Normal of Easy hebt uitgespeeld. Hét zwakste punt van Disaster zijn echter de driving stages. In deze arcaderaces hou je de Wiimote horizontaal vast, zoals in Mario Kart Wii dus – wie dat overigens wil, kan perfect het Wii Wheel gebruiken voor deze levels. De controls bij deze levels zijn zó belabberd, dat je bij het minste foutje ergens tegenaan botst, overkop gaat en meteen van vooraf aan mag herbeginnen.

Ook op grafisch vlak valt Disaster lichtjes tegen. Op de filmpjes hebben we weinig aan te merken, maar de in-game gedeelten halen met moeite de norm. De omgevingen hebben vaak een onafgewerkt uitzicht, wat mede in de hand gewerkt wordt door de ruwe textures. Het geluid is van een iets beter niveau. De rampspoed wordt begeleid door een passende soundtrack en de stemacteurs doen hun werk naar behoren. Een leuk extraatje zijn de radio-transmissies die uit de speaker van de Wiimote galmen.

Disaster: Day of Crisis is een redelijk aangename actiegame voor de Wii geworden, die echter vrijwel nergens de middelmaat overstijgt. De positieve elementen, zoals het boeiende verhaal, het on-rails schieten en de reddings-minigames, worden overschaduwd door de besturing die te vaak mank loopt, de schabouwelijke driving stages en het onafgewerkte karakter van de graphics. Wie zin heeft in een degelijke actietitel op de Wii, kan Disaster: Day of Crisis best een kans geven, maar weet dat deze game je zeker niet van je stoel zal doen vallen.